Δημοσιεύθηκε στην ιστορία

Η ηρωική έξοδος προς την ελευθερία

Σύμφωνα με τον ιστορικό Νίκο Γιαννόπουλο στη «Μηχανή του χρόνου» τον Απρίλιο του 1826 συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την έναρξη της τελευταίας πολιορκίας του Μεσολογγίου. 


Παρά τον ασφυκτικό κλοιό των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων από ξηρά και θάλασσα, τις αλλεπάλληλες επιθέσεις και τη «βροχή» των 100.000 οβίδων που είχε σωριάσει τα πάντα σε ερείπια, οι επαναστατικές σημαίες κυμάτιζαν ακόμη υπερήφανα στις επάλξεις των τειχών της «ιεράς πόλεως» των Ελλήνων. Ωστόσο, ένας πιο φοβερός και ανελέητος εχθρός – η πείνα – έκαμψε τους θρυλικούς υπερασπιστές της…. 
Ήδη, από τα μέσα Φεβρουαρίου η κατάσταση στο Μεσολόγγι είχε αρχίσει να γίνεται τραγική. Δεν αρκούσαν πλέον για να τους ενθαρρύνουν οι ηρωισμοί και οι επιτυχημένες επιθετικές έξοδοι. Δεν είχαν πλέον κανένα μέσο να συντηρηθούν… Ο κλοιός γύρω από την πόλη είχε γίνει πλέον ασφυκτικός, ενώ οι βομβαρδισμοί ήταν αδιάκοποι και ανηλεείς. Τα τρόφιμα είχαν εκλείψει και οι ασθένειες μάστιζαν τους κατοίκους. Από τις 10 Μαρτίου είχε σταματήσει η διανομή άρτου στη φρουρά. Προκειμένου, λοιπόν, να εξασφαλισθεί το συσσίτιο, σφάζονταν καθημερινά οι γάτες, οι σκύλοι, τα γαϊδούρια, τα μουλάρια και τα άλογα. Στην πόλη δεν υπήρχαν ούτε καν χόρτα, διότι οι αγροί βρίσκονταν έξω από το τείχος. Οι Μεσολογγίτες είχαν πλέον πρόσβαση μόνο στα αλμυρίκια που φύτρωναν γύρω από τη λιμνοθάλασσα. 
Η Διευθυντική Επιτροπή όρισε μια τριμελή επιτροπή, υπό τον σωματάρχη Γ. Βάγια και τους υποσωματάρχες Σουλτάνη και Γιαν. Ραζηκότζικα, οι οποίοι περιφέρονταν σε όλες τις κατοικίες αναζητώντας κρυμμένα τρόφιμα. Κατόρθωσε να συγκεντρώσει 1.200 οκάδες αλεύρι, το οποίο και διένειμε χρησιμοποιώντας ένα κύπελλο ως μέτρο. Οι απελπισμένοι Μεσολογγίτες, προκειμένου να εξασφαλίσουν τροφή, κυνηγούσαν μετά μανίας ακόμη και καβούρια από τη λιμνοθάλασσα….


Κάτω από αυτές τις φρικτές συνθήκες και μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια του Ανδρέα Μιαούλη να ανεφοδιάσει την πόλη δια θαλάσσης (30 Μαρτίου 1826), οι αρχηγοί των πολιορκημένων αποφάσισαν να επιχειρήσουν έξοδο. Στις 10 Απριλίου 1826, δύο ώρες μετά το σούρουπο οι πολιορκημένοι έκαναν ηρωική έξοδο από τα τείχη της πόλης. 
Το εγχείρημα διακρινόταν από υψηλότατο βαθμό επικινδυνότητας, λόγω του μεγάλου πλήθους των αμάχων που θα βάδιζαν δύσκολα και τους οποίους όφειλαν να προστατεύσουν οι ένοπλοι. Ωστόσο, ήταν προτιμότερο από τον αργό θάνατο εξαιτίας της ασιτίας…. 


Το 19ο Δημοτικό σχολείο Πατρών, πριν από μερικά χρόνια και συγκεκριμένα το 2013, τίμησε το ηρωικό αυτό γεγονός με μια μεγάλη εορταστική εκδήλωση στη Χριστιανική Εστία Πατρών όπου οι μαθητές του σχολείου παρουσίασαν την θεατρική παράσταση ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ. Πατήστε εδώ για να θαυμάσετε τους μικρούς μαθητές!




Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

«Πώς μπορώ να κρατήσω σήμερα την ψυχική μου γαλήνη και ειρήνη»

Καλημέρα σε όλους σας και χρόνια σας πολλά 
με υγεία και ευλογία!
Το παρακάτω άρθρο απευθύνεται στους μεγάλους κι αφορά τη σημερινή μεγάλη εορτή. Ο συγγραφέας του είναι ο Πρωτοσυγκέλλος της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης
«Αδελφοί μου.
Σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, η Εκκλησία μας εισέρχεται στην Μεγάλη Εβδομάδα.
Ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα, όχι βέβαια επειδή η εβδομάδα αυτή έχει περισσότερες ημέρες, ούτε επειδή οι ημέρες αυτής της εβδομάδας έχουν περισσότερες ώρες. Ονομάζεται Μεγάλη Εβδομάδα, διότι τα γεγονότα πού συνέβησαν την εβδομάδα αυτή είναι σημαντικά και μεγάλα.
 Την εβδομάδα αυτή ο Υιός του Θεού και της Παρθένου Μαρίας παραδίδεται σε χέρια ανόμων. Δίδει ο Ιησούς Χριστός την ζωή του ως λίτρο, για να ελευθερώσει το ανθρώπινο γένος. Να ελευθερώσει κάθε άνθρωπο, από τον Αδάμ έως και τον τελευταίο που θα γεννηθεί προ της Δευτέρας Παρουσίας, από τα δεσμά του Άδη και του αιωνίου θανάτου.
Την εβδομάδα αυτή πάσχει ο Χριστός και μαζί Του συμπάσχει όλη η φύση με όσα διαδραματίζονται. Ο ήλιος κρύπτει το φως του, η γη στενάζει και τρέμει· όπως είπε ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης της Αθήνας, «σήμερα ή Θεός πεθαίνει ή το σύμπαν διαλύεται». Διότι ο σεισμός και το σκότος που συνέβησαν την ώρα της σταυρώσεως δεν ήταν μόνο τοπικά σημεία, αλλά έγιναν αισθητά σε όλη την οικουμένη.
Εξαιτίας λοιπόν των Παθών του Κυρίου μας η εβδομάδα αυτή ονομάσθηκε Μεγάλη Εβδομάδα. Επί τούτου, σήμερα στην αρχή της Μ. Εβδομάδος ο Απόστολος Παύλος, μέσα από την προς Φιλιππησίους επιστολή του, έρχεται να μας διδάξει για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουν οι χριστιανοί τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και τα βάσανα που η υπάρχουσα ζωή φέρνει κάθε μέρα ενώπιόν μας. Οι ίδιοι οι μαθητές του Κυρίου εβίωσαν πρώτοι την θλίψη, τον πόνο, τον διωγμό και τον θάνατο του διδασκάλου τους. Αλλά και οι ίδιοι μετέπειτα διώχθησαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε μαρτυρικό θάνατο όλοι, πλην του Ευαγγελιστή Ιωάννη.
Ομοίως και ο Απόστολος Παύλος, τη στιγμή που γράφει την επιστολή του αυτή προς τους Φιλιππησίους, είναι φυλακισμένος και ώρα με την ώρα αναμένει να τον αποκεφαλίσουν, όπως και έγινε. Δείτε όμως αδελφοί μου, τι μας διδάσκει γράφοντας προς όλους μας, για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις δύσκολες περιστάσεις και καταστάσεις της ζωής μας:
Μην αφήνετε καθόλου τον εαυτό σας να καταληφθεί από αγωνία για τα όσα μας συμβαίνουν, ούτε να φροντίζετε το πώς θα ξεπεράσετε τις δυσκολίες που εμφανίζονται συνεχώς ενώπιόν σας. Εσείς, το μόνο που θέλω είναι, μέσα από την προσευχή σας να κάνετε γνωστά τα αιτήματά σας στον Θεό και μάλιστα δοξολογώντας και ευχαριστώντας Τον, για όλα όσα επιτρέπει να έρχονται στη ζωή μας. Να γνωρίζετε ότι έτσι η ειρήνη του Θεού θα καταλάβει την ψυχή σας και κάθε αγωνία και φόβος θα φύγει μακριά. Εσείς να φροντίζετε καθημερινά να ζείτε σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου μας.
Αυτές τις συμβουλές μας απευθύνει όταν συμφορές και δυσκολίες της ζωής έρχονται να ταράξουν την ειρήνη της ψυχής μας. Αυτά δεν τα διδάσκει μόνο θεωρητικά, αλλά τα βιώνει στη ζωή του ο ίδιος και μάλιστα μέσα στη φυλακή που ευρίσκεται αλυσοδεμένος, τις κρίσιμες ώρες που αναμένει την εκτέλεσή του.
 Ακούσατε αδελφοί μου, πώς ξεκινάει σήμερα την προς Φιλιππησίους επιστολή του;
«Αδελφοί, χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε και πάλι σας ξαναλέω να χαίρεστε». Θα νόμιζε κάποιος ότι ο Απόστολος Παύλος ευρίσκεται σε ένα μέρος όμορφο, όπου χαρούμενος απολαμβάνει τη φύση και γι’ αυτό την χαρά που βιώνει, τη μεταφέρει μέσα στην επιστολή του προς τα πνευματικά του παιδιά. Όμως συμβαίνει το αντίθετο. Ο Απόστολος Παύλος διώκεται από τον Αυτοκράτορα της Ρώμης Νέρωνα, τον μέγα διώκτη των χριστιανών. Έχει συλληφθεί από τις αρχές του κράτους και βρίσκεται τώρα φυλακισμένος στα σκοτεινά μπουντρούμια των φυλακών της Ρώμης, γνωρίζοντας μάλιστα ότι σε λίγο θα εκτελεστεί από τους Ρωμαίους στρατιώτες.
 Κι όμως κάτω από αυτές τις σκληρές συνθήκες που ζει, ο Απόστολος δοξάζει τον Θεό. Κάτω από αυτές τις δυσκολίες υμνεί και ευχαριστεί τον Θεό, για όσα βιώνει. Κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες με δύναμη ψυχής προτρέπει και όλους εμάς να αντιμετωπίζουμε τα δεινά της ζωής μας και αυτόν ακόμη τον θάνατο, με τον ίδιο τρόπο που και ο ίδιος αντιμετωπίζει όλα όσα τον βρήκαν. Δηλαδή δοξάζοντας, υμνώντας, ευχαριστώντας τον Θεό και μένοντας πάντα χαρούμενος.
«Να χαίρετε πάντοτε», είναι η προτροπή του. Και αυτό λέγει ότι θα το πετύχουμε μόνο όταν κάνουμε όλα όσα μας δίδαξε είτε προφορικά, είτε μέσα από τις άγιες επιστολές του. Τότε μας βεβαιώνει ότι ουδεμία ταραχή και αγωνία δεν θα μας καταλαμβάνει με όσα συμβαίνουν σε εμάς ή γύρω μας, διότι η ειρήνη του Θεού θα μας σκεπάζει και θα μας προστατεύει καθημερινά. Μακάρι όσοι από μας έχουν αυτιά για να ακούν, να τον ακούσουμε με εμπιστοσύνη, αμήν

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα

Καλημέρα σας με υγεία σας εύχομαι!
Σήμερα γιορτάζουμε την Κυριακή των Βαΐων.
Τα μικρότερα παιδιά μπορούν να μάθουν για τα γεγονότα της σημερινής ημέρας πατώντας εδώ ! Στο τέλος της ανάρτησης ακολουθούν δραστηριότητες για τους μικρούς μας φίλους!
Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να ενημερωθούν για τα γεγονότα όπως μας τα περιγράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο Ευαγγέλιο 12, 1-­‐18. 
«O Iησούς, έξι μέρες πριν από το Πάσχα, ήρθε στη Bηθανία, όπου βρισκόταν ο Λάζαρος που είχε πεθάνει και τον είχε αναστήσει από τους νεκρούς. Του παρέθεσαν, λοιπόν, δείπνο εκεί και η Mάρθα υπηρετούσε, ενώ ο Λάζαρος ήταν ένας από αυτούς που παρακάθονταν στο τραπέζι μαζί με τον Ιησού. Τότε η Mαρία πήρε ένα δοχείο που περιείχε τριακόσια είκοσι εφτά γραμμάρια πολύτιμο μύρο από γνήσιο νάρδο και άλειψε τα πόδια του Ιησού. Κατόπιν σκούπισε με τα μαλλιά της τα πόδια του και όλο το σπίτι γέμισε από την ευωδιά του μύρου. Λέει τότε ένας από τους μαθητές, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ο γιος του Σίμωνα, αυτός που επρόκειτο να τον προδώσει. Γιατί τάχα να μην πουληθεί το μύρο αυτό για τριακόσια δηνάρια και να μη δοθεί στους φτωχούς; Αυτό όμως το είπε, όχι γιατί τον ένοιαζε για τους φτωχούς, μα γιατί ήταν κλέφτης και γιατί κρατούσε το ταμείο κι έκλεβε τα χρήματα που έβαζαν σε αυτό. Του είπε τότε ο Iησούς: Άφησέ την. Το έχει φυλάξει αυτό για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Kι όσο για τους φτωχούς, αυτούς θα τους έχετε πάντοτε μαζί σας, ενώ εμένα δε θα με έχετεπάντοτε.
Στο μεταξύ, μεγάλος αριθμός Ιουδαίων έμαθαν ότι βρίσκεται εκεί και ήρθαν, όχι μόνο για τον Ιησού, αλλά για να δουν και το Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς. Έτσι, οι αρχιερείς πήραν την απόφαση να σκοτώσουν και το Λάζαρο, γιατί πολλοί από τους Ιουδαίους πήγαιναν για αυτόν και πίστευαν στον Ιησού.
Την επόμενη μέρα, ένα μεγάλο πλήθος που είχε έρθει στη  γιορτή, σαν άκουσε ότι ο Iησούς έρχεται στα Ιεροσόλυμα,  πήρε Βάϊα από τις φοινικιές και βγήκε να τον προϋπαντήσει κραυγάζοντας: Δοξολογείστε: Ευλογημένος αυτός που έρχεται στο όνομα του Kυρίου, ο βασιλιάς του Ισραήλ! Kαι ο Iησούς, αφού βρήκε ένα γαϊδουράκι, κάθισε πάνω σε αυτό, όπως λέει η Γραφή: Mη φοβάσαι θυγατέρα μουΣιών! Δες! Έρχεται ο βασιλιάς σου καθισμένος πάνω σε γαϊδουράκι.
Αυτά, βέβαια, δεν τα κατάλαβαν στην αρχή οι μαθητές του, αλλά όταν δοξάστηκε με την ανάληψή του ο Iησούς, τότε θυμήθηκαν ότι αυτά είχαν γραφτεί γι’ Αυτόν και αυτά ακριβώς
Για να ερμηνεύσουμε μερικές φράσεις του Ευαγγελίου λίγο βαθύτερα:
Του παρέθεσαν δείπνο: Μετά την Ανάσταση του Λαζάρου η Μάρθα και η Μαρία και ο Λάζαρος παρέθεσαν δείπνο στο Χριστό. Ήταν μία ένδειξη ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπο του Κυρίου μας για την ανάσταση του φίλου Του, για τη νίκη κατά του θανάτου, αλλά και για το μεγαλείο της αγάπης Του προς τους ανθρώπους. Το δείπνο έχει να κάνει με την διάθεση να προσφέρουν οι αδερφές του Λαζάρου το ελάχιστο που μπορούσαν στο Χριστό. Δεν ήταν το φαγητό, όσο η διάθεση της προσφοράς. Το ίδιος αποτυπώνει και η κίνηση της Μαρίας, να αλείψει με πολύτιμο μύρο τα πόδια του Χριστού. Δεν είναι μόνο η αξία του μύρου που το καθιστά πολύτιμο, όσο η αγάπη που γίνεται προσφορά. Να δώσουμε κάτι κι εμείς στο Χριστό, που μας αγαπά και προσφέρεται να ανέβει στο σταυρό και να αναστηθεί για να μας αναστήσει, από την μικρή μας ηλικία. Είναι η αγάπη προς Εκείνον και τους συνανθρώπους μας και η αναγνώριση των ευεργεσιών που κάνει προς τον καθέναν μας, προς τους δικούς μας, προς τον κόσμο, η δύναμη, ο φωτισμός και ο αγιασμόςμας.
Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης: όλοι οι μαθητές εκτίμησαν την προσφορά και την αγάπη της Μαρίας, εκτός από τον Ιούδα. Αυτός, επειδή είχε την καρδιά του γεμάτη πάθη, δεν μπορούσε να καταλάβει τι σημαίνει αγάπη. Μετρούσε τα πάντα με βάση τα χρήματα και το συμφέρον και με βάση τι θα μπορούσε να κερδίσει ο ίδιος. Αυτοί οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τις ευεργεσίες του Χριστού. Δεν πιστεύουν σ’ Αυτόν, αλλά στον εαυτό τους και μόνο. Γι’ αυτό και ο Χριστός του υποδεικνύει ότι η Μαρία αγαπά και προσφέρει στον Ίδιο κάτι που δεν γίνεται από επίδειξη και λειτουργεί ως τύπος της ημέρας του ενταφιασμού Του. Τότε πάλι όσοι αγαπούνε το Χριστό, θα Του προσφέρουν μύρα. Οι φτωχοί θα είναι πάντοτε μαζί με τους μαθητές. Ο Χριστός όμως όχι. Αν ο Ιούδας ήταν ειλικρινής, θα μπορούσε να κάνει ελεημοσύνη μετά το πάθος του Χριστού. Όμως εκείνος ενδιαφερόταν για να κρατήσει τα χρήματα για τον εαυτό του, όπως και έκανε όταν αποφάσισε να προδώσει το Χριστό αντί τριάκοντα
αργυρίων.
Πήγαν να δούνε και τον Λάζαρο: η ανάσταση του Λαζάρου ως γεγονός διαδόθηκε σε όλα τα γύρω μέρη και ο Λάζαρος έγινε θέαμα. Έρχονται να τον δούνε, για να βεβαιωθούν με τα μάτια τους για το μεγάλο θαύμα. Σε αντίθεση όμως με αυτούς, οι αρχιερείς των Εβραίων αποφασίζουν να σκοτώσουν, εκτός από το Χριστό, και τον Λάζαρο, για να μην υπάρχει κανείς που να τους θυμίζει τη δύναμη του Θεανθρώπου. Απορούμε για το μέγεθος της κακίας. Δεν εκτιμούνε αυτό που είναι οφθαλμοφανές. Αυτός που η καρδιά του είναι γεμάτη από συμφέρον, δίψα για εξουσία, εγωισμό και νομίζει ότι αυτός κατέχει την αλήθεια, δεν μπορεί να αποδεχτεί το μεγαλείο του Χριστού και τηςπίστης.
Βάϊα από φοινικιές: το πλήθος που υποδέχεται το Χριστό στα Ιεροσόλυμα Τον δέχεται ως Βασιλιά των Ιουδαίων. Νομίζει ότι ο Χριστός είναι ένας επίγειος άρχοντας, που έρχεται στο όνομα του Θεού, να κυβερνήσει τον κόσμο. Γι’ αυτό και ενθουσιάζονται με το θαύμα της ανάστασης του Λαζάρου. Γι’ αυτό και παίρνουν τα Βάϊα των φοινίκων, όπως υποδέχονταν τους βασιλιάδες και τους νικητές στους πολέμους. Όμως ο Χριστός δεν χρησιμοποιεί άλογο, δεν μπαίνει περήφανος στα Ιεροσόλυμα, αλλά επάνω σε γαϊδουράκι, για να δείξει ότι είναι ο Βασιλιάς όχι του Ισραήλ, αλλά του κόσμου και χαρακτηριστικό Του δεν είναι η διάθεση να κυβερνήσει με την δύναμη και την εξουσία τους ανθρώπους, αλλά με την ταπεινότητα και την αγάπη. Εκπληρώνει με το γαϊδουράκι μια προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης, του προφήτη Ζαχαρία που έλεγε ότι ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ θα έλθει σ’ αυτήν πάνω σε ένα γαϊδουράκι, αλλά δείχνει την ίδια στιγμή σε ποιες καρδιές χωρά. Αυτές των ταπεινών. 
τότε θυμήθηκαν οι μαθητές Του: οι μαθητές του Χριστού θυμήθηκαν όλες τις προφητείες και ερμήνευσαν τα γεγονότα στο αληθινό βάθος τους μετά την ανάστασή Του. Τότε κατάλαβαν και ποιο ήταν το αληθινό νόημα της εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Ο Χριστός μπήκε εκεί γιατί επρόκειτο να πεθάνει. Να θυσιασθεί για την αγάπη των ανθρώπων και τη σωτηρία τους, σταυρωμένος από τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και η είσοδος του Χριστού δεν ήταν δόξα ενός βασιλιά, αλλά η ταπεινοσύνη ενός που επρόκειτο να πάθει και να πεθάνει, αλλά και να αναστηθεί. Οι άνθρωποι Τον δόξαζαν. Χωρίς να το καταλαβαίνουν, δόξαζαν την ταπείνωση και τη θυσία Του. Αν κι εμείς πιστεύουμε στο Χριστό και ζητούμε από Αυτόν να μπει στη ζωή μας, τότε Εκείνος κοιτάζει το πόσο θέλουμε να είμαστε κοντά Του, να Τον μιμηθούμε. Να είμαστε ταπεινοί, να μην περηφανευόμαστε ούτε να θέλουμε να μας δοξάζουν οι άλλοι. Να είμαστε έτοιμοι για θυσία, από το εγώ και τα δικαιώματά μας και το δίκιο μας, για να μπορέσουμε να συγχωρήσουμε τους άλλους. Και τέλος, να θέλουμε να προσφέρουμε στο Χριστό ό,τι περνά από το χέρι μας. Κι έτσι το Πάσχα θα είναι για μας μία περίοδος αληθινής ζωής, με το Χριστό στην καρδιά μας.
Ζωγραφίζω τις παρακάτω εικόνες: