Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία

Χόρχε Μπουκάι: Τα 4 στηρίγματα μιας υγιούς οικογένειας

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.
Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.
Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.
Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.
Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη
Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;
Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση
Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.
Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.
Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.
Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.
Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες
Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν. Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.
Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία
Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.
Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;
Και σ’ αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Συνάντησης» Εκδόσεις OPERA

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις

Mark Twain: Ο θόρυβος και η κότα…

Ο θόρυβος δεν αποδεικνύει τίποτα. Συχνά, η κότα που έκανε απλά ένα αυγό κακαρίζει λες και έχει γεννήσει έναν αστεροειδή.
                                                                              Μαρκ Τουαίην

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις

Ο όμορφος άνθρωπος

Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.
-Με θυμάστε;
-Όχι.
-Υπήρξα μαθητής σας.
-Τι κάνεις;
Με τι ασχολείσαι;
-Έγινα κι εγώ δάσκαλος.
-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;
-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.
Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει,τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος δάσκαλος.
Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.
-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου που ήταν και φίλος μου,ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του.Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα.Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον δάσκαλο που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς,λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:
Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.

Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ.Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα,μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε.Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση.Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη.Όταν φτάσατε σε μένα,το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε.Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε,μας είπατε:«Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι.Το ρολόι βρέθηκε!»
Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση,αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη.Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα.
Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κύριε;
-Ναι,ακούγοντάς σε,τα θυμήθηκα όλα.Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ,γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!

*Εκείνοι που ελέγχουν με αδιακρισία έχουν πνευματική συσκότιση και κακία και βλέπουν τους ανθρώπους δυστυχώς σαν κούτσουρα…
Οι ελευθερωμένοι όμως άνθρωποι από τα πάθη τους,επειδή δεν έχουν κακία,το κακό το διορθώνουν με καλοσύνη.
(ΆγιοςΠαϊσιος ο Αγιορείτης)


Όποιος θεραπεύει τον αδελφό του κρυφά, καθιστά φανερή την δύναμη της αγάπης του, ενώ όποιος τον ντροπιάζει ενώπιον των συναδερφών του,δείχνει την δύναμη του φθόνου του.
(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)


Αν δεν υπάρχει η διάκριση,το καλό μπορεί να γυρίσει σε κακό και επομένως να μην είναι πια καλό.
(Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφσκυ)


Και ο Ιερός Αυγουστίνος μας λέγει:
Αγαπάτε και κάντε ό,τι θέλετε!
Εάν σιωπάτε,να σιωπάτε από αγάπη·
Εάν φωνάζετε,
φωνάξτε από αγάπη·
Εάν ελέγχετε,ελέγξετε από αγάπη·
Εάν δείχνετε έλεος,να δείχνετε έλεος από αγάπη·
Να είναι η αγάπη,η εσωτερική ρίζα σας.
Γιατί από αυτήν την ρίζα τίποτα άλλο δεν μπορεί να βλαστήσει,
παρά μόνο το καλό!


Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Η Πεντηκοστή

50μέρες από το Πάσχα η Εκκλησία μας εορτάζει σήμερα την Πεντηκοστή, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Μαθητές του Χριστού και
πραγματοποιείται η μεγάλη υπόσχεση της Καινής Διαθήκης, που είναι ο ερχομός του Αγίου Πνεύματος. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν η υπόσχεση για τον ερχομό του Μεσσία στον κόσμο.

Ο Χριστός αποκάλεσε το Άγιο Πνεύμα Παράκλητο. Παράκλητος σημαίνει παρηγορητής και πρεσβευτής. Το Άγιο Πνεύμα είναι παρηγορητής των ανθρώπων και πρεσβευτής στον ουράνιο Πατέρα υπέρ των αγωνιζόμενων πιστών.
-Το Άγιο Πνεύμα είναι ο Διδάσκαλος των πιστών και η διδαχή Του είναι ταυτόσημη με τη διδαχή του Χριστού. Όλα αυτά τα οποία είπε ο Χριστός στους Μαθητές Του, μας τα ερμηνεύει το Άγιο Πνεύμα.
-Την ημέρα της Πεντηκοστής κατέβηκε στη γη η πηγή παντός πνευματικού αγαθού: Ο Παράκλητος Θεός. Και το ύψιστο αγαθό που μας δώρισε είναι η Εκκλησία μας.Γι’αυτο,τη μέρα αυτή εορτάζουμε την ίδρυση της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας μας.

Ο Κύριος ανέβασε στον ουρανό τη δική μας εκλεκτή προσφορά και κατέβασε στη γη το Άγιο Πνεύμα. Είναι άλλος Κύριος που μοιράζει τα δώρα αυτά, γιατί και το Άγιο Πνεύμα είναι Κύριός μας και μοίρασαν τη φροντίδα για μας, ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Ανέβηκε στον ουρανό ο Χριστός και μας έστειλε πνευματικά χαρίσματα, δώρα για τη συμφιλίωσή μας αυτή με τον Πατέρα. Στείλαμε λοιπόν εμείς πίστη και πήραμε από τον ουρανό δώρα. Στείλαμε υπακοή και πήραμε δικαιοσύνη.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Σκέψεις

Το λουλούδι και η πεταλούδα

Μιά φορά, κάποιος ζήτησε απ’ τον Θεό ένα λουλούδι και μιά πεταλούδα. Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά, του έδωσε ένα κάκτο και μιά κάμπια. Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει, γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.

Εν τούτοις, αποφάσισε να δεχθεί αυτό που του έδωσε ο Θεός.

Μετά από λίγο καιρό, πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί. Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο, είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι! Και η άσχημη κάμπια, είχε μεταμορφωθεί σε μιά υπέροχη πεταλούδα.

Ο Θεός ενεργεί ΠΑΝΤΑ σωστά!

Ο τρόπος που ενεργεί είναι ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε εμάς δεν φαίνεται από την αρχή. Αν ζήτησες από τον Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του εμπιστοσύνη. Μπορείς να είσαι σίγουρος, πως Αυτός θα σου δίνει πάντα, αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή!

Αυτό που θέλεις..δεν είναι κι αυτό που χρειάζεσαι! Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα.. είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!

           Ο Θεός μας δίνει πάντα,ό,τι μας χρειάζεται!

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,διδασκαλία

Ο «μισθός» του εκπαιδευτικού

Όλοι μας, εφόσον εργαζόμαστε, αναμένουμε τον μηνιαίο μισθό.

Δίνει λύσεις.

Υπάρχει όμως
και ένας ιδιαίτερος
μισθός του δασκάλου.

Ένας μισθός που δεν μπαίνει σε πορτοφόλια, ούτε σε κάρτες.

Είναι η ποιότητα του έργου που θα φανεί στην πορεία της ζωής του μαθητή.

Σημειώνω δύο περιστατικά.

  • Ήρθε ένας έφηβος να μιλήσουμε
    για θέματα που τον ανησυχούσαν,
    όπως είπε. Μέσα στα πολλά με συγκλόνισε ο λόγος του, για έναν καθηγητή-βιολόγο που είχε στο λύκειο.

-Πάτερ, μας μίλησε τόσο όμορφα για τη ζωή, που θα μου μείνουν αξέχαστα τα λόγια του. Μας μίλησε για την ηδονή. Για την χρησιμότητά της. Μας τόνισε
τη διαφορά της ηδονής από την φιληδονία.

Υποκλίθηκα σ’ αυτόν τον καθηγητή.

Διαχειρίστηκε με τις φράσεις του μαθήματος, έννοιες που δεν τις αγγίζουμε εύκολα ή τις έχουμε παρεξηγήσει.

  • Υδραυλικός εργάστηκε στο ναό μας για μια μεγάλη βλάβη. Χρειάστηκε
    να έρθει αρκετές φορές και μια απ’αυτές συζητήσαμε για την εργασία του. Μου εμπιστεύθηκε ότι κάνει τη δουλειά αυτή για 25 χρόνια και την ξεκίνησε μετά από παραίνεση του μαθηματικού του.

Του είχε πει:

«Παιδί μου το μέλλον σου, είναι σε μια τέχνη. Μην αισθάνεσαι δύσκολα, που οι φίλοι σου θα επιλέξουν πανεπιστήμια.
Προχώρησε και θα με θυμάσαι». Καθώς θυμήθηκε τα λόγια εκείνα, είπε και σ’εμένα:»Πάτερ,ξεκίνησα να εργάζομαι
και για 25 χρόνια τον αισθάνομαι πλάι μου. Δεν ξέρω εάν με καταλαβαίνεις.
Άλλοι προσπαθούν να διακρίνουν Αγίους πλάι τους και γω βλέπω μπροστά μου εκείνον τον καθηγητή».

Αγαπητοί μου,

Αυτή η ανακούφιση που θα προσφέρει
ο εκπαιδευτικός στα παιδιά
για τα σημαντικά θέματα της ζωής,
είναι ο μισθός που θα μας τον αποδώσουν οι μαθητές μας εν καιρώ.

Θα μας θυμηθούν.

Έχουμε τη δύναμη και την ευθύνη να επηρεάζουμε την κοινωνία μέσα από τους μαθητές μας.

Είμαστε υπεύθυνοι να χαράξουμε τη γνώση όχι μόνο στο μυαλό αλλά και στην καρδιά τους.

Ανεκτίμητη η προσφορά μας
και ανεκτίμητος ο μισθός μας.

Δίνει λύσεις!

•π.Σπ.Ρ.