Δημοσιεύθηκε στην Εργαστήρια δεξιοτήτων,Περιβάλλον,βιωματικές δράσεις

Τι μπορούμε να κάνουμε για να προστατέψουμε τα δάση από τις φωτιές;

Στα πλαίσια των καινοτόμων δράσεων Περιβαλλοντικής Αγωγής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης « Οι φυσιολάτρες εξερευνούν και δρουν» που υλοποιείται στη Ε2 τάξη τη σχολική χρονιά 2021-2022 και στα πλαίσια του  3ου εργαστηρίου δεξιοτήτων με τίτλο «Δασικές πυρκαγιές»

οι μαθητές έγραψαν χωριστά σε χρωματιστές κάρτες ιδέες που να απαντούν στο ερώτημα: » Τι μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί και ατομικά για να προστατέψουμε τα δάση από τη φωτιά;»

Στη συνέχεια, σε ένα μεγάλο κίτρινο χαρτόνι κολλήσαμε τις κάρτες μας και διαλέξαμε τις τρεις πιο ρεαλιστικές ιδέες που μπορούμε να υλοποιήσουμε όλοι μαζί ως τάξη και τις βάλαμε σε εφαρμογή στο πλαίσιο του εφικτού.

Τέλος, συζητήσαμε για το τι μπορούν να κάνουν οι τοπικές κοινωνίες για την πρόληψη των δασικών πυρκαγιών. Επίσης, παίξαμε ένα παιχνίδι ρόλων συγκεντρώνοντας η κάθε ομάδα επιχειρήματα για τις παρακάτω δύο αντικρουόμενες απόψεις:

  1. Η δασοπυρόσβεση και η πρόληψη των πυρκαγιών είναι δουλειά της Πολιτείας. Είναι δική της ευθύνη. Οι πολίτες πληρώνουν φόρους για να κάνει η Πολιτεία τη δουλειά της.
  2. Ο εθελοντισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην πρόληψη και αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών. Οι περιβαλλοντικές ομάδες, οι εθελοντές δασοπυροσβέστες και ο θεσμός της Πολιτικής Προστασίας έχουν σημαντικό ρόλο να παίξουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Δεν μπορούμε να τα περιμένουμε όλα από την Πολιτεία.

Εσείς, οι αγαπητοί αναγνώστες με ποια από τις δύο παραπάνω απόψεις τείνετε να συμφωνείτε; Περιμένουμε την απάντησή σας στα σχόλια!!!

Δημοσιεύθηκε στην Πολιτισμός,γεωγραφία

Το μουσείο των Εθνών

Με αφορμή το μάθημα της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής «Το κράτος και το έθνος» δημιουργήσαμε αφίσες με κράτη που επίλεξαν οι μαθητές!

Στη συνέχεια, μπορείτε να δείτε το βίντεο με τις αξιόλογες αφίσες που έφτιαξαν οι μαθητές!

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Σκέψεις

Να γιατί έγινα δάσκαλος…

Περπατούσε στους δρόμους μιας μεγαλούπολης. Είδε στο βάθος έναν ηλικιωμένο να κινείται με δυσκολία και να ξαποσταίνει σε ένα παγκάκι. Τον πλησίασε.

– Δεν με θυμάστε; Ήμουν μαθητής σας.

– Ναι, σε θυμάμαι σε είχα μαθητή στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Και τι κάνεις τώρα?

– Διδάσκω. Με επηρεάσατε τόσο πολύ που ήθελα επίσης να σας μοιάσω.

– Μα πως σε επηρέασα;

– Μια μέρα ένας συμμαθητής μου ήρθε στην τάξη με ένα όμορφο ρολόι στο χέρι του.

Το έβγαλε και τα έβαλε στο συρτάρι του γραφείου. Πάντα ονειρευόμουν να έχω ένα ρολόι σαν αυτό. Το έκλεψα. Το αγόρι ήρθε με δάκρυα και παραπονέθηκε για κλοπή. Κοιτάξατε γύρω μας και είπατε:

«Όποιος πήρε το ρολόι αυτού του αγοριού, παρακαλώ να το επιστρέψει»

– Αισθάνθηκα πολύ ντροπιασμένος, αλλά δεν ομολόγησα.

Πήγατε στην πόρτα, την κλειδώσατε και μας είπατε όλοι να ευθυγραμμιστούμε κατά μήκος του τοίχου λέγοντας:

«Πρέπει να ελέγξω όλες τις τσέπες σας με μια προϋπόθεση ότι όλοι θα κλείσετε τα μάτια σας.»

Υπακούσαμε και ένιωθα ότι αυτή ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της μέχρι τότε σύντομης ζωής μου.

– Πήγατε από μαθητή σε μαθητή…

Όταν βγάλατε το ρολόι από την τσέπη μου, συνεχίσατε να προχωράτε στο τέλος της σειράς.

Τότε είπατε:

«Παιδιά, όλα εντάξει. Μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας και να επιστρέψετε στα θρανία σας».

Επιστρέψατε το ρολόι στον συμμαθητή μου και δεν είπατε άλλη λέξη σχετικά με αυτό το περιστατικό.

Έτσι, εκείνη την ημέρα σώσατε την τιμή και την ψυχή μου. Δεν με κρίνατε ως κλέφτη και ψεύτη. Δεν με ενοχλήσατε ούτε μου μιλήσατε για αυτό το επεισόδιο.

Με την πάροδο του χρόνου, κατάλαβα γιατί.

Διότι, ως αληθινός δάσκαλος, δεν θέλατε να αμαυρώσετε την αξιοπρέπεια ενός παιδιού.

Να γιατί έγινα δάσκαλος.

Για λίγο έμειναν σιωπηλοί.

– Μάλλον δεν θυμόσαστε αυτό το επεισόδιο.

Ο γέρος τον κοίταξε στα μάτια.

– Μόλις τώρα μαθαίνω ότι ήσουν εσύ. Την ώρα που έψαχνα τις τσέπες σας είχα κι εγώ τα μάτια μου κλειστά…

Photo by Max Fischer on Pexels.com