Συμμετέχοντας στον 78ο Δρόμο Θυσίας 10 χιλιομέτρων από το μοναστήρι του Αγίου Συμεών έως τον Κήπο των Ηρώων, για την συμπλήρωση 200 ετών από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, ένιωσα πως δεν πρόκειται απλώς για μια αθλητική διαδρομή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο: ένας δρόμος μνήμης, ένας δρόμος θυσίας.
Τρέχουμε όχι μόνο για τη χαρά της συμμετοχής ή τη δοκιμασία των αντοχών μας. Τρέχουμε για να τιμήσουμε. Για να θυμηθούμε. Για να συνδεθούμε, έστω και για λίγο, με εκείνους που πριν από 200 χρόνια έκαναν τη δική τους υπέρβαση — πολύ πιο δύσκολη, πολύ πιο σκληρή.
Τρέχοντας με σκέψη και συναίσθημα
Καθώς διανύουμε τη διαδρομή, κάθε βήμα αποκτά άλλο νόημα. Σκεφτόμαστε τους Μεσολογγίτες, που μέσα σε πείνα, φόβο και απόγνωση, βρήκαν τη δύναμη να επιλέξουν την ελευθερία. Η δική μας προσπάθεια είναι μικρή μπροστά στη δική τους θυσία, αλλά γεμάτη σεβασμό.
Ένας αγώνας διαφορετικός
Ο 78ος αυτός αγώνας δεν είναι ένας συνηθισμένος αγώνας δρόμου. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η ιστορία δεν ξεχνιέται. Ότι αξίες όπως η ελευθερία, η ενότητα και η αξιοπρέπεια συνεχίζουν να μας καθοδηγούν.
Συνεχίζοντας τον δρόμο
Τερματίζοντας, δεν νιώθουμε μόνο ικανοποίηση. Νιώθουμε συγκίνηση. Γιατί, μέσα από αυτή τη διαδρομή, γινόμαστε κι εμείς ένα μικρό κομμάτι της μεγάλης ιστορίας.
Τρέχουμε, θυμόμαστε, τιμούμε.
Και κρατάμε ζωντανό τον δρόμο της θυσίας.