Δημοσιεύθηκε στην ιστορία

Πρόσκληση για την 78η Επέτειο της Απελευθέρωσης της Πάτρας

Δημοσιεύθηκε στην Υγεία,Πολιτισμός,ιστορία

Τα αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαία Ελλάδα

Στο πλαίσιο της εναρμόνισης του εορτασμού της 9ης Ημέρας Σχολικού Αθλητισμού 2022 με την Ευρωπαϊκή Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού, την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2022, με κοινό σύνθημα «ΑΘΛΗΣΗ κάθε μέρα, ΥΓΕΙΑ μια ΖΩΗ» και στόχο την ανάδειξη της ωφελιμότητας της άθλησης στη σωματική και
πνευματική υγεία εφ’ όρου ζωής σας παρουσιάζω το σημερινό άρθρο που αφορά τα αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαία Ελλάδα.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν μία σειρά αθλητικών αγώνων μεταξύ εκπροσώπων των πόλεων-κρατών και ένας από τους πανελλήνιους αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα.

πηγή: Panas Faidon Cheilaris

Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν η πιο σημαντική διοργάνωση της αρχαίας Ελλάδας και διεξάγονταν στην Αρχαία Ολυμπία κάθε τέσσερα χρόνια, από το 776 π.Χ.. Στα Ολύμπια έπαιρναν μέρος αθλητές από όλη την Ελλάδα (και αργότερα από άλλα μέρη) και σταδιακά απέκτησαν ιδιαίτερη αίγλη. Η διοργάνωσή τους γινόταν μέχρι το 393 μ.Χ. όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος απαγόρευσε την διεξαγωγή τους. Από το 1896, αναβίωσαν με την ονομασία Ολυμπιακοί Αγώνες και διεξάγονται ως διεθνείς αγώνες, γνωστοί και ως Θερινοί Ολυμπιακοί.

Virtual Reality αναπαράσταση της Αρχαίας Ολυμπίας

πηγή: ProgettoTraiano

Τα αγωνίσματα

Αγώνες δρόμου

Ο απλός αγώνας δρόμου, το «στάδιον» ήταν το πρώτο αγώνισμα που καθιερώθηκε. Μέχρι τους 15ους Ολυμπιακούς αγώνες οι αθλητές που έπαιρναν μέρος φορούσαν μια μικρή ποδιά, ενώ αργότερα αγωνίζονταν εντελώς γυμνοί, επιδεικνύοντας την επίδοσή τους στο πολεμικό βάδισμα και τρέξιμο. Τέρμα ήταν το σημείο που βρίσκονταν το βραβείο, ενώ οι θεατές στέκονταν δεξιά και αριστερά κατά μήκος της αμμώδους διαδρομής που είχε μήκος εξακοσίων Ολυμπιακών ποδιών (περ. 192 μέτρα). Οι αθλητές ανταγωνίζονταν σε ομάδες τεσσάρων. Οι επί μέρους νικητές ανταγωνίζονταν μεταξύ τους, επίσης σε ομάδες τεσσάρων.

Στον «δίαυλο» οι αθλητές έτρεχαν την διπλή διαδρομή επιστρέφοντας στο σημείο της αφετηρίας, ενώ στον «δόλιχο» η διαδρομή ήταν δώδεκα «δίαυλοι», δηλαδή 24 «στάδια». Η διαδρομή του «οπλίτη δρόμου» είχε μήκος δύο «σταδίων», και οι πολεμιστές αρχικά φορούσαν τον πλήρη εξοπλισμό (περικεφαλαία, κνημίδες, ασπίδα) και αργότερα ήταν γυμνοί και κρατούσαν μόνο ασπίδα.

Οι έφηβοι αγωνίζονταν μόνο στο απλό «στάδιο», δηλαδή στον αγώνα δρόμου μιας διαδρομής. Ο Παυσανίας μνημονεύει επίσης τον αγώνα δρόμου των «Ηλείων παρθένων», οι οποίες έπαιρναν μέρος ντυμένες με έναν κοντό χιτώνα, τον δεξιό ώμο γυμνό και τα μαλλιά λυτά.

Πάλη

Η πάλη ήταν πολύ δημοφιλές άθλημα. Σύμφωνα με τον μύθο ο Θησέας ήταν αυτός που ανακάλυψε την τεχνική της πάλης, έτσι ώστε ο νικητής να μην είναι εξαρτημένος μόνo από την φυσική του σωματική δύναμη, αλλά από την τεχνική, την ευελιξία και την γρηγοράδα των κινήσεών του. Ο έφηβος Κρατίνος απέκτησε φήμη όχι μόνο για την νίκη του, αλλά και για την καλαισθησία των κινήσεων του.

Στην πάλη διακρίνουμε δύο αγωνίσματα. Στο πρώτο ο αθλητής είχε σκοπό να ρίξει τον αντίπαλο τρεις φορές με τους ώμους στο χώμα, ενώ στο δεύτερο ο αγώνας συνεχιζόταν ακόμα και στο έδαφος, μέχρι που ο νικημένος αναγκαζόταν να παραδεχτεί την ήττα του σηκώνοντας το χέρι.

Πυγμαχία

Η πυγμαχία ήταν βίαιο και συχνά θανατηφόρο αγώνισμα. Τα χέρια ήταν ενισχυμένα με χοντρά δερμάτινα λουριά από τον αγκώνα μέχρι τις γροθιές, ενώ τα δάχτυλα έμεναν ακάλυπτα για να κλείνουν σχηματίζοντας γροθιά. Τα λουριά μπορεί να ήταν ενισχυμένα με μικρούς μολυβένιους βόλους ή καρφιά. Σε περίπτωση που ο αγώνας κρατούσε πολύ ώρα χωρίς νικητή, οι αγωνιστές έπρεπε να κάνουν την ονομαζόμενη «κλίμακα». Δηλαδή οι πυγμάχοι στέκονταν ακίνητοι χωρίς να αμύνονται ή να αποφεύγουν το χτύπημα, ενώ εναλλακτικά αντάλλασσαν χτυπήματα μέχρι που ένας από τους δυο κατέρρεε. Αν και πολλές μαρτυρίες έχουμε για τα φοβερά και αιματηρά τραύματα του αγωνίσματος, η τέχνη της πυγμαχίας ήταν άλλη. Νικητής ήταν αυτός που κατόρθωνε να μην χτυπηθεί. Ακόμα καλύτερα ήταν αυτός που κατόρθωνε να μην χτυπηθεί αλλά ούτε και να χτυπήσει τον αντίπαλο, κάνοντάς τον απλά να καταρρεύσει εξουθενωμένος από τις άκαρπες επιθετικές προσπάθειές του.

Παγκράτιο

Το δυσκολότερο άθλημα στους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν αναμφισβήτητα το παγκράτιο. Ήταν συνδυασμός της πάλης και της πυγμαχίας. Ο νικητής έπρεπε να νικήσει συνδυάζοντας την ευελιξία αλλά και την δύναμη της γροθιάς, συμβολίζοντας έτσι τον ηρωικό αγώνα του άοπλου πολεμιστή στην μάχη. Σε αντίθεση με την καθεαυτού πυγμαχία, οι αθλητές του παγκρατίου αγωνίζονταν με γυμνά χέρια και δεν χτυπούσαν με την γροθιά, αλλά με τα δάχτυλα της πυγμής. Δυο θρυλικοί αθλητές του παγκρατίου έμειναν στην ιστορία, ο Θεαγένης και ο Πολυδάμας|Ανδροσθένης.

Πένταθλο

Το πένταθλο αποτελείτο από πέντε επί μέρους αγωνίσματα, τροχάδην, άλμα, πάλη, δισκοβολία και ακόντιο. Οι αθλητές του πένταθλου ήταν φημισμένοι για την καλαισθησία του αρμονικά γυμνασμένου σώματός τους. Η διεξαγωγή του πένταθλου άρχιζε με την ρίψη δίσκου ή με το άλμα, και συνέχιζε με την ρίψη ακοντίου, τον αγώνα δρόμου και την πάλη. Η προκαταρκτική εξάσκηση που γινότανε στα αθλητικά γυμναστήρια συμπεριλάμβανε τέσσερις κατηγορίες άλματος, το άλμα ύψους (επί τόπου), άλμα ύψους (με φόρα), άλμα μήκους και άλμα βάθους, ενώ στους Ολυμπιακούς αγώνες μνημονεύεται μόνο το άλμα μήκους. Το άλμα συνοδευόταν από τους ήχους της φλογέρας που έπαιζε το «Πύθιο άσμα».

Η εκκίνηση γινόταν από μια ελαστική σανίδα, τον «βατήρα», ενώ οι αθλητές χρησιμοποιούσαν ένα βοηθητικό όργανο, τους «αλτήρες». Ο κανονισμός του αθλήματος επέβαλε στον αθλητή να προσγειωθεί όρθιος και να σταθεί ακίνητος ακριβώς στο σημείο της επαφής του με το έδαφος. Το σημείο της πιθανής προσγείωσης ήταν ανασκαμμένο για να είναι το χώμα λίγο πιο μαλακό. Συχνά συναντάμε σε σχετικές αγγειογραφίες την αξίνα η οποία χρησίμευε για την εκσκαφή του σκληρού από την ξηρασία καλοκαιρινού εδάφους, ή για να σημαδεύουν στο χώμα την επίδοση. Η δισκοβολία ήταν αγώνισμα βολής που εξελίχτηκε από την ρίψη πέτρας στην μάχη, και διεξάγονταν αρχικά με απλές πέτρες κάπως μεγάλων διαστάσεων, όπως συμπεραίνουμε από ένα αρχαιολογικό εύρημα στον χώρο της Ολυμπίας.

Ο Όμηρος μνημονεύει επίσης τον λίθινο δίσκο των Φαιάκων. Η τεχνική ρίψης δίσκου είναι απαθανατισμένη σε πολλές αγγειογραφίες, ανάγλυφα και ανδριάντες, το πιο φημισμένο από αυτά είναι ο παγκόσμια γνωστός δισκοβόλος του Μύρωνα. Το ακόντιο ήταν επίσης εμπνευσμένο από το αντίστοιχο πολεμικό ή κυνηγετικό όπλο, αν και στην προκειμένη μορφή ήταν ειδικά κατασκευασμένο για αποκλειστική αθλητική χρήση. Ήταν κοντύτερο, λεπτότερο και ελαφρότερο, ενώ κατέληγε σε μακρύ μυτερό άκρο. Στην μέση του κονταριού ήταν προσαρμοσμένη η «αγκύλη», που ήταν λουράκι ή θηλιά για να υποβοηθάει τον αθλητή στην εξακόντισή του, χωρίς όμως να είναι εξακριβωμένη η ακριβής λειτουργία της αγκύλης. Επίσης δεν είναι γνωστό αν το ακόντιο ήταν άθλημα βολής ή σκοποβολής. Τα αγωνίσματα δρόμου και πυγμαχίας παρουσιάστηκαν πιο πάνω.

Αρματοδρομία

Η αρματοδρομία διεξάγονταν σε ιδιαίτερο στάδιο, το «ιπποδρόμιο», αγνώστων σήμερα διαστάσεων. Το μοναδικό ιπποδρόμιο που διασώζεται σήμερα στην Ελλάδα βρίσκεται στο Λύκαιο όρος και έχει μήκος 300 μέτρα, ή ενάμιση σταδίου, και πλάτους εκατό μέτρων. Το ιπποδρόμιο της Ολυμπίας πρέπει κατά τα λεγόμενα του Παυσανία να είχε μεγαλύτερο πλάτος. Ο μηχανισμός εκκίνησης ήταν εφεύρεση του Κληοίτα, την οποία τελειοποίησε ο Αριστείδης. Στο ένα άκρο του ιπποδρομίου ήταν κτισμένος ο στρογγυλός βωμός του Ταράξιππου, αφού τα άλογα πάθαιναν απροσδόκητα πανικό όταν περνούσαν από το σημείο αυτό.

Σημασία των αγώνων

Από το 776 π.Χ. και μετά οι Αγώνες, σιγά-σιγά, έγιναν πιο σημαντικοί σε ολόκληρη την αρχαία Ελλάδα φτάνοντας στο απόγειο τους κατά τον 6ο και 5ο αι. π.Χ.. Οι Ολυμπιακοί είχαν επίσης θρησκευτική σημασία αφού γίνονταν προς τιμή του θεού Δία, του οποίου το τεράστιο άγαλμα στεκόταν στην Ολυμπία. Ο αριθμός των αγωνισμάτων έγινε είκοσι και ο εορτασμός γινόταν στην διάρκεια μερικών ημερών. Οι νικητές των αγώνων θαυμάζονταν και γίνονταν αθάνατοι μέσα από ποιήματα και αγάλματα. Το έπαθλο για τους νικητές ήταν ένα στεφάνι από κλαδί ελιάς.

πηγή: arxaia-ellinika.blogspot.com

Πατήστε πάνω στη διαδραστική εικόνα για να δείτε πλούσιο υλικό για τους Ολυμπιακούς Αγώνες!

mtsaousid 
Δημοσιεύθηκε στην Β ΤΑΞΗ,Λογοτεχνία,Πολιτισμός,γλώσσα

Το «Πρωινό Άστρο» του Γιάννη Ρίτσου

Το «Πρωινό Άστρο» είναι το ποίημα που έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος για το κοριτσάκι του, όταν έγινε πατέρας. Είναι το ποίημα της πατρικής στοργής και της λυρικής φαντασίας. Είναι ένα ποίημα «που μόνο ένας παλμογράφος θα μπορούσε να «οπτικοποιήσει» και να καταγράψει τους παλμούς της εκπληκτικής ευαισθησίας του. Ο ίδιος ο Ρίτσος το χαρακτηρίζει «Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών» για την κορούλα του.

πηγή: SOFIA KOUTSOU

Στη συνέχεια, μπορείτε να ακούσετε την εκπληκτική απαγγελία του ποιήματος από τον Νίκο Παπαθεοδώρου.

Ηχογράφηση: Γιώργος χριστοφορίδης 
Επιμέλεια Ήχου: Γιώργος χριστοφορίδης 
Moυσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα - Μέσα από 'σένα
πηγή: nick_papatheodorou

Μπορείτε να ακούσετε το ποίημα σε μουσική Μιχάλη Τζανουδάκη και ερμηνεία από τη Σοφία Μιχαηλίδου.

πηγή: Μάνος Ορφανουδάκης

Ολόκληρο το ποίημα, γραμμένο μ’ έναν άκρατο λυρισμό και με μιαν άμετρη ευαισθησία, απευθύνεται από την αρχή μέχρι το τέλος στο λατρεμένο, νεογέννητο μωρό… Έτσι, ο λόγος του ποιητή, σε όλη τη σύνθεση, είναι γραμμένος κυρίως στο β΄ πρόσωπο: Κοιμήσου, κοριτσάκι…, Να μεγαλώσεις γρήγορα…, Κράτησέ με, κοριτσάκι…, Ανοίγεις τα ματόφυλλα…, Έτσι παιδί που μ’ έκανες, παιδί μου…, Έλα να σου συστήσω ένα τριαντάφυλλο / να παίξετε μαζί στον κήπο…, Πώς άλλαξες τον κόσμο, κοριτσάκι… Και βέβαια σε όλο το έργο επαναλαμβάνεται συχνά, σαν ηχώ επίμονη κι ατελεύτητη ή σαν το ρεφρέν της πιο γλυκιάς μελωδίας, η προσφώνηση Κοριτσάκι ή Κοριτσάκι μου, με την οποία άλλωστε αρχίζει (Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω…) και τελειώνει (Περπάτα, κοριτσάκι) η σύνθεση. Βέβαια, κάποιες φορές, συναντάμε τη χρήση του α΄ προσώπου, καθώς ο ποιητής επιθυμεί να εξάρει αυτή την ιερή, την πρωτόγνωρη χαρά που του έχει προξενήσει η γέννηση του παιδιού του…

Από Palmografos.com: Palmografos.com – Γιάννη Ρίτσου «Πρωινό άστρο» – Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου*

».. Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη

απ΄ τη χαρά που δίνεις.

Να το θυμάσαι κοριτσάκι..»

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Πολιτισμός,Σκέψεις

Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου…

Το ποίημα «Αν» του Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ αποτελεί αγαπημένο ανάγνωσμα μικρών και μεγάλων ανά τον κόσμο, ενώ κανείς δεν μπορεί να το διαβάζει μονάχα μια φορά. Δε θα μπορούσε να λείπει και από τη δική μου λίστα των αγαπημένων μου ποιημάτων.

Λίγα λόγια για τον Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ: Αγγλος συγγραφέας και ποιητής, υμνητής του αγγλικού ιμπεριαλισμού. Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1865 στη Βομβάη της Βρετανικής Ινδίας. Εζησε στην Ινδία, στη Βρετανία και στην Αμερική, ταξίδεψε πολύ σε όλον τον κόσμο και απέκτησε γρήγορα φήμη σπουδαίου συγγραφέα και ποιητή. 
Το 1907 τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας σε ηλικία 42 ετών και μέχρι σήμερα παραμένει ο νεότερος κάτοχος του βραβείου. Τρία χρόνια αργότερα δημοσίευσε το ποίημα του «Αν», με τις παραινέσεις ενός πατέρα προς τον γιο του, που αποτελεί μέχρι σήμερα το σήμα κατατεθέν της ποίησής του και το πιο διάσημο ποίημα.

Ας διαβάσουμε τα όμορφα και διδακτικά λόγια του ποιήματος…

Αν να κρατάς καλά μπορείς

το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι

τάχουν χαμένα και σ’ εσέ

της ταραχής των ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς

τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος

δεν σε πιστεύει κι αν μπορείς

να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.

Να περιμένεις αν μπορείς

δίχως να χάνεις την υπομονή σου.

Κι αν άλλοι σε συκοφαντούν,

να μην καταδεχθείς ποτέ το ψέμα,

κι αν σε μισούν, εσύ ποτέ

σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,

μα να μην κάνεις τον καλό

ή τον πολύ σοφό στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς,

και να μην είσαι δούλος των ονείρων

αν να στοχάζεσαι μπορείς,

δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,

αν ν’ αντικρίζεις σου βαστά

το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια

κι όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς

τους δυο τυραννικούς απατεώνες,

αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς

όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,

παραλλαγμένη απ’ τους κακούς,

για νάναι για τους άμυαλους παγίδα,

ή συντριμμένα να θωρείς

όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου

και πάλι να ξαναρχινάς

να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα.

Αν όσα απόχτησες μπορείς

σ’ ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις

και δίχως φόβο, μονομιάς

κορόνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις

και να τα χάσεις και απ’ αρχής,

ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι

και να μη βγάλεις και μιλιά

ποτέ γι’ αυτόν τον ξαφνικό χαμό σου.

Αν νεύρα και καρδιά μπορείς

και σπλάχνα και μυαλό και όλα να τα σφίξεις

να σε δουλέψουν ξαναρχής,

κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα

και να κρατιέσαι πάντα ορθός,

όταν δε σούχει τίποτε απομείνει

παρά μονάχα η θέληση,

κράζοντας σ’ όλα αυτά: «ΒΑΣΤΑΤΕ».

Αν με τα πλήθη να μιλάς

μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,

με βασιλιάδες να γυρνάς

δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.

Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί

μπορούνε πια ποτέ να πειράξουν,

όλο τον κόσμο αν αγαπάς,

μα και ποτέ πάρα πολύ κανένα.

Αν του θυμού σου τις στιγμές

που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,

μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν

την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,

δική σου θάναι τότε η Γη,

μ’ όσα και μ’ ότι απάνω της κι αν έχει

και κάτι ακόμα πιο πολύ:

Άνδρας αληθινός θάσαι παιδί μου.

Απόδοση: Κώστας Βάρναλης

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Πολιτισμός,Σκέψεις,διδασκαλία

Η προσευχή της δασκάλας

Της Gabriela Mistral-Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

«Κάνε να είμαι πιο μάνα από τις μάνες
Για να μπορέσω να αγαπήσω

Και να υπερασπίσω όπως αυτές
Κάτι που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.»

Οι στίχοι είναι από την «Προσευχή της δασκάλας», της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946.

Αφιερωμένο σε κάθε δάσκαλο που όλα τα υπομένει και επιμένει να υπηρετεί το λειτούργημα μας, με σεβασμό και αγάπη.

Η προσευχή της δασκάλας


Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.

Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.


Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.
Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.


Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.
Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!

Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.

Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.

Δεν θ’ αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Λύτρωσέ με απ’ το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.

Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.
Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!
Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.

Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.

Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.


Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν’ αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.

Δημοσιεύθηκε στην επετειακά

Καλό μήνα!Καλοτάξιδος Ιούνιος!

Ο Ιούνιος είναι ο έκτος μήνας του έτους. Πιθανό να ονομάστηκε έτσι προς τιμή του υπάτου της Ρώμης Λευκίου Ιουνίου Βρούτου ή από τη ρωμαϊκή θεά Juno, αντίστοιχη της ελληνικής Ήρας. Είναι ο μήνας Πάναμος των αρχαίων Μακεδόνων.


Από λαογραφικής πλευράς ο μήνας Ιούνιος λέγεται Θεριστής, γιατί τότε σε πολλά μέρη θερίζουν τα σπαρτά, Αϊ-Γιάννης και Αϊγιαννίτης και Κλήδονας, γιατί τότε (24 Ιουνίου) είναι η γιορτή του Αϊ-Γιάννη, που γίνεται ο Κλήδονας. Άλλα ονόματά του: Κερασάρης, γιατί τότε ωριμάζουν τα κεράσια, Ορνιαστής, στην Άνδρο, γιατί τότε γίνεται η επικονίαση-γονιμοποίηση (όρνιασμα) των σύκων.
Επειδή μοιάζουν τα ονόματα του Ιουνίου και του Ιουλίου, ο λαός τον πρώτο τον ονομάζει Πρωτογιούλη και το δεύτερο Δευτερογιούλη.

Οι μέρες του Ιουνίου είναι μεγάλες (η 22η είναι η μεγαλύτερη μέρα του έτους).Τέλος,η 15η Ιουνίου είναι η τελευταία μέρα των σχολικών μαθημάτων και η αρχή των καλοκαιρινών διακοπών για τους μαθητές δημοτικού!!

Δημοσιεύθηκε στην Περιβάλλον,εικαστικά

Ο ελαιώνας του Vincent Van Gogh

Σύμφωνα με πληροφορίες από το gr.painting-planet.com ο Βαν Γκογκ λατρεύει να ζωγραφίζει ελιές και κυπαρίσσια. Ήταν ένα από τα μέρη της έμπνευσής του για τον Βαν Γκογκ. Ο καλλιτέχνης αγαπούσε τη φύση με μια ζεστή και παθιασμένη αγάπη, της έδωσε τη μεγαλύτερη προσοχή στο έργο του.

Ο Βαν Γκογκ ζωγράφισε ελαιώνες, που βρίσκονταν απέναντι από το σπίτι του, για τους οποίους μίλησε περισσότερες από μία φορές. Θαυμάζοντας τη φυσική ομορφιά, δίνοντάς της όλη την ψυχή του. Θα μπορούσε να ξοδέψει όλα τα χρώματα, τα καμβά και τα χρήματά του σε λίγες μέρες, δημιουργώντας τα τοπία του. Στον καμβά με έναν ελαιώνα, στο κιτρινισμένο γρασίδι, μπορείτε να κρίνετε ότι ήρθε το φθινόπωρο. Η βλάστηση έχει ήδη στεγνώσει, αλλά οι πράσινες ελιές θυμίζουν ζεστασιά. Ο καμβάς με ελαιώνα ανήκει στην εποχή του νεο-ιμπρεσιονισμού.

 Όταν οι πίνακες ζωντανεύουν!

Η δική μας έκθεση εμπνευσμένη από τον πίνακα «Ελαιώνας»

Μπορείτε να δείτε μερικά έργα τέχνης από τους μαθητές της τάξης μας στα πλαίσια των καινοτόμων δράσεων Περιβαλλοντικής Αγωγής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Οι φυσιολάτρες εξερευνούν και δρουν» που υλοποιείται στην Ε2 τάξη τη σχολική χρονιά 2021-2022 !

Περιηγηθήκαμε στην έκθεση του Βίνσεντ Βαν Γκόγκ, μαγευτική εμπειρία.

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,ιστορία

Το Σύμβολο της Πίστεως

Σήμερα, στο μάθημα των Θρησκευτικών μαθαίνουμε το «Σύμβολο της Πίστεως». Το Σύμβολο της Πίστεως, ή απλά το Πιστεύω, είναι  μια σύντομη αλλά σαφής και ολοκληρωμένη ομολογία των βασικών δογμάτων της χριστιανικής πίστης, όπως αυτές ορίστηκαν και διατυπώθηκαν από τους αγίους Πατέρες, κατά την Α΄ και Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Με άλλα λόγια το Πιστεύω αναφέρεται και δηλώνει όλα αυτά που πρέπει να πιστεύει κάθε ορθόδοξος χριστιανός. Διαβάζεται πάντα στο Μυστήριο του Βαπτίσματος, στη θεία λειτουργία και σε άλλες ακολουθίες.

Το Σύμβολο της Πἰστεως έχει 12 άρθρα, τα οποία συντάχθηκαν στις δύο πρώτες Οικουμενικές Συνόδους. Τα 7 πρώτα άρθρα αναφέρονται στο πρώτο και δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, δηλ. τον Πατέρα και τον Υιό. Συντάχθηκαν το 325 μ.Χ. από τους Πατέρες της Εκκλησίας που πήραν μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, που συγκλήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας και καταδίκασε την αίρεση του Αρείου.

Τα υπόλοιπα 5 άρθρα αναφέρονται στο τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το Άγιο Πνεύμα, την Εκκλησία και τη μέλλουσα ζωή. Συντάχθηκαν το 381 μ.Χ. από τους Πατέρες που αποτέλεσαν τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και καταδίκασε την αίρεση του Μακεδόνιου και άλλων αιρετικών.

πηγή: www.pemptousia.gr

Μπορείτε να ακούσετε το «Πιστεύω»

Το σύνολο των άρθρων αυτών συνοψίζει τα δόγματα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό, όταν εκφωνούμε το «Πιστεύω», διακηρύσσουμε τη σταθερή μας πίστη στον Τριαδικό Θεό και την προσήλωσή μας στις βασικές αλήθειες του χριστιανισμού.

Το «Πιστεύω»  αποτελεί  και είναι μια βασική και θεμελιώδη Ομολογία Πίστεως που αγκαλιάζει συνοπτικά όλες τις αλήθειες της Χριστιανικής-Εκκλησιαστικής ζωής. Θεωρείται και είναι  ένα θεολογικό  αριστούργημα των  Πατέρων  της  Εκκλησίας  και  διασώζει  την  γνήσια  απόλυτη    Ι.  Παράδοση  της Εκκλησίας με κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα:

(α) Η   αρχαιότητα ό,τι είναι δηλαδή η διδασκαλία του Χριστού και των Αγ. Αποστόλων,

β) Η καθολικότητα -οι αλήθειες που πάντοτε και από όλους πιστεύονταν στην Αρχαία Χριστιανική  Εκκλησία και

γ) Η ομόφωνη συμφωνία-διδασκαλία  των Πατέρων της Εκκλησίας.

Γι’ αυτό και δεν επιτρέπεται ποτέ και για κανένα λόγο να προσθέσει ή να αφαιρέσει τίποτε από αυτό.

πηγή: +Οικ. Κων.Σπανός

Και μία ερώτηση…

Μέσα στο Σύμβολο της Πίστεώς μας εμπεριέχονται όλα τα γράμματα της αλφαβήτου. Εκτός από ένα…Ποιο είναι αυτό;

Το γράμμα Ψ…

Γιατί μέσα εμπεριέχει όλη την αλήθεια της πίστεως μας χωρίς να υπάρχει μέσα ούτε ένα Ψέμα (Ψ).

π. Σάββας Αχιλλέως

Δραστηριότητες

  1. Αν θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας το παρακάτω ενημερωτικό φυλλάδιο πατώντας εδώ.
  2. Το Σύμβολο της Πίστεως (αντιστοίχιση) , δραστηριότητα από το Φωτόδεντρο.
  3. Το Σύμβολο της Πίστεως – Τοποθέτησε τα άρθρα του «Πιστεύω» στη σωστή σειρά (κουίζ) , δραστηριότητα από το Φωτόδεντρο.
  4. Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας στη δυτική τέχνη (συλλογή εικόνων)
  5. Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας στην ανατολική τέχνη (συλλογή εικόνων)
Δημοσιεύθηκε στην Περιβάλλον,γεωγραφία

Το κλίμα της Ελλάδας

H Ελλάδα:

  • Είναι χώρα μεσογειακή.
  • Βρέχεται από θάλασσα από τα ανατολικά, νότια και δυτικά, γεγονός που επηρεάζει σημαντικά το κλίμα της.
  • Έχει κλίμα εύκρατο μεσογειακό:
  1. ήπιους και υγρούς χειμώνες,
  2. θερμά και ξερά καλοκαίρια και
  3. μακρές περιόδους ηλιοφάνειας κατά την μεγαλύτερη διάρκεια του έτους.

Παρουσίαση μαθήματος

Κατασκευή σπιτιών με βάση το κλίμα

Ανοιχτή δραστηριότητα με παρουσίαση για τη μορφή και τα κατασκευαστικά χαρακτηριστικά των σπιτιών σε διαφορετικές κλιματικές περιοχές του κόσμου. Στόχος της δραστηριότητας είναι να εντοπίσουν οι μαθητές τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε σπιτιού και να τα συνδέσουν με ανάγκες των ανθρώπων, ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε περιοχή. Να σημειωθεί πως στην παρουσίαση περιλαμβάνονται φωτογραφίες δεκατεσσάρων σπιτιών, καθώς και σύντομες πληροφορίες για την περιοχή όπου βρίσκονται, τα υλικά κατασκευής τους ή τους ανθρώπους που τα έφτιαξαν.

Παιχνίδια!

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών,Πολιτισμός,γλώσσα,ελεύθερος χρόνος

Επιτραπέζια παιχνίδια

Τα επιτραπέζια παιχνίδια, εκτός από ώρες διασκέδασης που προσφέρουν, βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν κι άλλες επιπλέον δεξιότητεςθετικές στάσεις και συμπεριφορές.

  • Μαθαίνουν να περιμένουν τη σειρά τους
  • Μαθαίνουν να ακολουθούν εντολές και οδηγίες
  • Μαθαίνουν να χάνουν και να κερδίζουν
  • Μαθαίνουν να συνεργάζονται
  • Μαθαίνουν να σκέφτονται στρατηγικά
  • Εξασκούν μαθηματικές δεξιότητες
  • Εξασκούν την αντίληψη και τον οπτικο-κινητικό συντονισμό
  • Εξασκούν τη μνήμη

Παρουσίαση μαθήματος