Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Μεγάλη Παρασκευή:Η ζωή εν τάφω

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρα απόλυτου πένθους για τους χριστιανούς, αργίας και νηστείας. Είναι η ημέρα της Ταφής του Χριστού με την κορύφωση του Θείου Δράματος.

Η Εκκλησία μας επισημαίνει ότι ο Σταυρός του Κυρίου αποτελεί το αποκορύφωμα της δόξας Του, γιατί επάνω σ’ αυτόν νίκησε τον θάνατο της ανυπακοής, συγχώρεσε τους ανθρώπους που τον θανάτωσαν, υπέμεινε τα πάντα και πέθανε από αγάπη προς εμάςΟ Χριστός μάς καλεί να διαλέξουμε. Από τη μιά οι σταυρωτές, που συνεχίζουν να αμαρτάνουν, και από την άλλη ο ληστής, που μετανιώνει για τα λάθη του και κερδίζει την αιώνια ζωή!

Οι πιστοί πηγαίνουν στις εκκλησίες από το πρωί για την ακολουθία των Μεγάλων Ωρών και την ακολουθία της Αποκαθήλωσης, όπου ο ιερέας  βγάζει το σώμα του Χριστού από το σταυρό και το τοποθετεί μέσα στον Επιτάφιο.
Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής θα ακουστούν τα ομορφότερα τροπάρια της χριστιανοσύνης, τα «Εγκώμια». Μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ για να διαβάσετε μερικούς στίχους!

Α’ Στάση εγκωμίων

Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ κατετέθης, Χριστέ,

 καὶ Ἀγγέλων στρατιαὶ ἐξεπλήττοντο, 

συγκατάβασιν δοξάζουσαι τὴν σήν «.

 Β’ Στάση εγκωμίων

» Ἄξιόν ἐστι, μεγαλύνειν σε τον Ζωοδότην,

 τον ἐν τῷ Σταυρῷ τὰς χεῖρας ἐκτείναντα

 και συντρίψαντα το κράτος τοῦ ἐχθροῦ «

 Γ’ Στάση εγκωμίων

«Αἱ γενεαί πᾶσαι, ὕμνον τῇ ταφῇ σου, 

προσφέρουσι Χριστέ μου»


Ύστερα, ακολουθεί η περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους των ενοριών.

Έθιμα από την ελληνική παράδοση 

Την ημέρα αυτή οι πιστοί δεν τρώνε λάδι ή γλυκά, αφού ο Χριστός ήπιε ξίδι. Σε πολλές περιοχές δεν τρώνε απολύτως τίποτα, πίνουν μόνο νερό. Η παράδοση λέει πως κανείς δεν πρέπει να πιάσει στα χέρια του σφυρί, καρφί ή βελόνι, γιατί θεωρείται μεγάλη αμαρτία αφού με αυτά τρύπησαν το σώμα του Χριστού.
Στα λουλούδια που παίρνουν οι πιστοί από τον Επιτάφιο (Χριστολούλουδα, Σταυρολούλουδα) αποδίδουν θαυματουργές ιδιότητες και πολλοί τα κρατούν σπίτι ως φυλαχτό. 

Δραστηριότητες!
1) Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να ακούσουν το χριστιανικό τραγούδι από τους Χαρούμενους Αγωνιστές «Τον Γολγοθά σου να μην τον φοβάσαι» και αν θέλουν μπορούν να το τραγουδήσουν κατεβάζοντας τους στίχους από εδώ.


2)Βλέπω το εκπαιδευτικό βίντεο «Ο δικός σου σταυρός» 

3) Ζωγραφίστε όποιες εικόνες θέλετε!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,γλώσσα

Τα οφέλη της φιλαναγνωσίας

Τα δικαιώματα του μικρού αναγνώστη

Μια ματιά σε παλαιότερες σχετικές αναρτήσεις

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Ο Μωυσής και οι Δέκα Εντολές

Στο μάθημα των Θρησκευτικών ασχολούμαστε με γεγονότα από την Παλαιά Διαθήκη που έχουν ως διδακτικό στόχο τη συμπόρευση με όρια και κανόνες. Το παρακάτω βίντεο αναφέρεται στον Πύργο της Βαβέλ.

Οι απόγονοι του Νώε αποφάσισαν να χτίσουν μια μεγάλη πολιτεία με πολλά και ωραία σπίτια και στη μέση αυτής της πολιτείας έναν πύργο πολύ ψηλό, τόσο ψηλό που η κορυφή του να φτάνει στον ουρανό. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα γίνονταν ξακουστοί και στους σύγχρονους λαούς και στους απογόνους τους και όλοι θα θαύμαζαν το εντυπωσιακό έργο τους.

Αυτά ήταν τα σχέδια των ανθρώπων. Κατέβηκε όμως ο Θεός να δει τα έργα τους και είπε: «Τώρα όλοι αυτοί αποτελούν έναν λαό με κοινή γλώσσα. Αυτό το έργο είναι η αρχή των αλαζονικών τους πράξεων. Από δω και πέρα ό,τι σκέφτονται θα μπορούν να το πραγματοποιούν. Εμπρός, ας επιφέρουμε σύγχυση στη γλώσσα τους, ώστε να μην καταλαβαίνει ο ένας τι του λέει ο άλλος». Πράγματι, από εκείνη τη στιγμή προκλήθηκε σύγχυση γλωσσών. Όσοι εργάζονταν στον πανύψηλο πύργο της Σεναάρ δεν μπορούσαν πια να συνεννοηθούν. Το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Οι άνθρωποι απογοητευμένοι διασκορπίσθηκαν προς πολλές κατευθύνσεις σ’ όλη τη γη και δημιούργησαν ξεχωριστά έθνη και λαούς.

Ο πύργος που προσπαθούσαν να υψώσουν ως τον ουρανό ονομάστηκε Πύργος της Βαβέλ, δηλαδή της συγχύσεως, και από τότε συμβολίζει την αλαζονία των ανθρώπων, αλλά και την αδυναμία συνεννόησης που συχνά επιδεικνύουν οι άνθρωποι, όταν πρέπει να συνεργασθούν για κάποιο πολύ σπουδαίο θέμα.

Στη συνέχεια, θα γνωρίσουμε το γεγονός της παράδοσης των Δέκα Εντολών από το Θεό στον Μωυσή.

Μετά το πέρασμα της Ερυθράς θάλασσας οι Ισραηλίτες, με επικεφαλής τον Μωυσή, προχώρησαν στην έρημο του Σινά. Τα πράγματα δεν ήταν καλά. Τους έλειπε η τροφή και το νερό και γρήγορα άρχισαν να διαμαρτύρονται εναντίον του Θεού και του Μωυσή που τους πήρε από την Αίγυπτο. Παρασυρμένοι οι άνθρωποι από την ανάγκη να ζήσουν, να φάνε και να πιούνε, ήταν πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία που ο Θεός τους έδωσε.

Ο Μωυσής προσευχήθηκε στο Θεό και τότε οι Ισραηλίτες έζησαν ένα παράδοξο θαύμα. Ο ουρανός έβρεξε ορτύκια, αλλά και ένα λεπτό υλικό, λευκό, που έμοιαζε με χιόνι και ήταν γλυκό στη γεύση, σαν μπισκότο με μέλι. Ο Μωυσής είπε στους Ισραηλίτες ότι κάθε μέρα ο Θεός θα έστελνε ορτύκια και αυτό το γλυκό ψωμί που το είπανε «μάννα» και ότι όποιος κρατούσε για την άλλη μέρα, θα έβλεπε το μάννα να
βγάζει σκουλήκια. Η πίστη στο Θεό θα τους έδινε συνεχώς τροφή, όσα χρόνια κι αν χρειάζονταν να βρίσκονται στην έρημο. Έτσι και έγινε. Οι άπιστοι διαπίστωσαν ότι το μάννα που κράτησαν είχε βγάλει σκουλήκια και αναγκάστηκαν κι αυτοί κάθε μέρα να μαζεύουν μόνο όσο χρειάζονταν για να ζήσουν. Προχώρησαν στην έρημο και έφτασαν στους πρόποδες του όρους Σινά. Στην κορυφή του οι Ισραηλίτες διέκριναν τότε να βγαίνει ένα τεράστιο σύννεφο, ενώ καπνοί, αστραπές και κεραυνοί συνόδευαν αυτό το σύννεφο. Ο Μωυσής τους είπε ότι ήταν η παρουσία του Θεού. Τους ζήτησε να νηστέψουν για τρεις ημέρες, να πλυθούν και να είναι καθαροί και να ετοιμαστούν για την εμφάνιση του Θεού σ’ αυτούς.
Πραγματικά την τρίτη ημέρα, ακούστηκε η βροντή του Θεού. Ο λαός όλος τρόμαξε και παρακάλεσε τον Μωυσή να ανεβεί αυτός στο όρος Σινά και να μεταφέρει σ’ αυτούς τα λόγια του Θεού. Πραγματικά ο Μωυσής κατέβηκε φέροντας μαζί του μία πλάκα στην οποία ήταν χαραγμένες οι δέκα εντολές.

Εκτός από αυτές τις δέκα εντολές ο Μωυσής δέχτηκε από το Θεό και πλήθος άλλων εντολών και νόμων, για να μπορέσει ο λαός του Ισραήλ να ζήσει και να δημιουργήσει κοινωνία.

Ας σχολιάσουμε λίγο τα γεγονότα….

Παρατηρούμε ότι οι Ισραηλίτες μόλις βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, χωρίς τροφή και νερό, αμέσως ξέχασαν την υπόσχεση του Θεού ότι θα τους οδηγούσε στη γη της Επαγγελίας και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Έτσι και εμείς, μόλις τα πράγματα δυσκολέψουν, εύκολα διαμαρτυρόμαστε και γκρινιάζουμε στο Θεό, φοβούμενοι ότι μας έχει ξεχάσει. Όμως ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες μας και δεν μας εγκαταλείπει. Δεν πρέπει βέβαια να τα περιμένουμε όλα έτοιμα από το Θεό, αλλά κι εμείς να εργαζόμαστε, αλλά χωρίς άγχος, γιατί ο Θεός θα μας βοηθάει. Να μην αφήνουμε τις ανάγκες της καθημερινότητας να μας καταβάλλουν και να μας κάνουν να χάνουμε την πίστη μας στο Θεό, αλλά με την προσευχή να του εμπιστευόμαστε κάθε δυσκολία.

Ο Θεός δίνει στους Ισραηλίτες τις δέκα εντολές όχι για να τους αναγκάσει να υπακούσουν σε κάποιους κανόνες επειδή το απαιτεί ως Θεός, αλλά γιατί εάν τις
τηρήσουν θα μείνουν μακριά από την αμαρτία και θα έχουν αγάπη μεταξύ τους και προς Αυτόν
. Ο Θεός ξέρει ότι αιτία της δυστυχίας στον άνθρωπο είναι η αμαρτία, και επειδή μας θέλει χαρούμενους μας δίνει τις εντολές Του, έτσι ώστε εάν τις ακολουθήσουμε να μείνουμε μακριά από την αμαρτία και κοντά σε Αυτόν.

Ο Θεός δείχνει σε μας την Πρόνοιά Του και την αγάπη Του, ζητά από μας να τηρούμε τους νόμους Του και μας βοηθά σε όλες μας τις ανάγκες.

Ερωτήσεις

  1. Ο Θεός καταλαβαίνει τις ανάγκες μας;
  2. Ποιες από τις δέκα εντολές μπορούμε εμείς να τηρήσουμε από την παιδική μας ηλικία;
  3. Τι σημαίνει για μας ότι ο Θεός μας δίνει την τροφή, τους νόμους και την αγάπη Του;
  4. Πώς στην καθημερινή μας ζωή θα δείξουμε ότι πιστεύουμε στην πρόνοια του Θεού;

Ζωγραφίζουμε το παιδί που διαβάζει τις εντολές

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Πολιτισμός,Σκέψεις

The Bug (2013): μία ταινία μικρού μήκους για τη διαφορετικότητα

Όλοι πάντα θα θέλαμε να ανήκουμε κάπου, να είμαστε αποδεκτοί στα πλαίσια μιας ομάδας. Πόσο εύκολο είναι να βρούμε μια θέση μέσα στην κοινωνία όταν είμαστε διαφορετικοί;

Photo by Daniel Reche on Pexels.com


Πάντα θα χρειαστεί, ή νομίζουμε ότι θα χρειαστεί να κάνουμε προσαρμογές στην συμπεριφορά και στα πιστεύω μας για να κρυφτούμε ακόμα και εμείς οι ίδιοι από τον πραγματικό εαυτό μας, δηλαδή να “βαφτούμε με άλλα χρώματα” από τον φόβο της απόρριψης.

Το “The Bug” δείχνει την πορεία όλων μας στην προσπάθεια να βρούμε φίλους, να είμαστε αρεστοί από έναν κοινωνικό περίγυρο και πως συχνά η μοναδικότητα μας μπαίνει ως εμπόδιο σε αυτό. Ακόμα όμως μας βάζει και στην θέση αυτού του κοινωνικού περίγυρου για να αναρωτηθούμε και οι ίδιοι κατά πόσο αποδεχόμαστε την διαφορετικότητα του άλλου. 

Πηγή exostispress.gr

Το συγκεκριμένο video ξεκίνησε να υλοποιείται με αφορμή τις διακρίσεις που γίνονται στην κοινωνία μας και χρησιμοποιεί την ιδέα του “χρώματος» αρκετά ευφυώς για να περάσει το μήνυμα του ξεκάθαρα.

Ο δημιουργός του video Γιάννης Λιόλιος είναι σπουδαστής στο τμήμα κινηματογράφου του Α.Π.Θ και μπήκε στον κόσμο του animation μέσω της επεξεργασίας video.

Δημοσιεύθηκε στην φυσική,Πολιτισμός,επετειακά

Το αγόρι και ο χαρταετός του

Μιας κι αύριο είναι Καθαρά Δευτέρα, μέρα κατά την οποία τηρούμε το έθιμο του πετάγματος του χαρταετού για να μάθουμε την ιστορία του... Για αρχή, όμως, θα ήθελα να δείτε το επόμενο βίντεο.

Η γνωστή φράση «αν αγαπάς κάτι, άφησε το ελεύθερο», είναι μία από τις φράσεις που έχουν ειπωθεί και έχουν διαβαστεί πάρα πολλές φορές. 

Το παραπάνω περιεκτικό μήνυμα διαπραγματεύεται το υπέροχο animation δείχνοντας την προσπάθεια ενός αγοριού να πιάσει τον χαρταετό που έχει παρασύρει ο αέρας. Ο μικρός τρέχει και σκαρφαλώνει σε βουνά και πλαγιές, γλιστράει σε ρυάκια, πασχίζει και απογοητεύεται…. 

Για να γνωρίσουμε την ιστορία του χαρταετού…

Ο χαρταετός, ένα από τα έθιμα της Καθαρής Δευτέρας, δεν είναι απλώς ένα ακόμα παιχνίδι, που ίπταται στον αέρα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το πέταγμά του στα ύψη και ο χορός του με τον άνεμο, ψηλά στον καταγάλανο ουρανό, υποδηλώνει την ανάταση, την κάθαρση της ψυχής μετά το διονυσιακό ξεφάντωμα της Αποκριάς. 

Η ιστορία του χαρταετού έχει βαθιές ρίζες στην αρχαία Κίνα ξεπερνώντας τα 2.400 χρόνια ζωής. Αρχικά, βέβαια, υλικό κατασκευής των χαρταετών δεν υπήρξε το χαρτί, αλλά το ξύλο. Οι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν τους χαρταετούς σε θρησκευτικές εκδηλώσεις και πίστευαν ότι όσο ψηλότερα ανεβεί ο αετός τόσο πιο τυχεροί θα είναι.

Αλλά και στην ελληνική αρχαιότητα, ο χαρταετός δεν ήταν άγνωστος. Αναφέρεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντα -4ος αι. π. Χ.- χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό, ενώ υπάρχει και ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής με παράσταση κόρης, η οποία κρατά στα χέρια της μια μικρή λευκή σαΐτα (είδος αετού) με το νήμα της, έτοιμη να την πετάξει. Πιθανότατα βέβαια, τα πειράματα ή τα παιχνίδια των Αρχαίων Ελλήνων με τους «αετούς» θα πρέπει να γίνονταν με πανί τουλάχιστον ως το Μεσαίωνα, καθώς η χώρα μας δεν διέθετε σε αφθονία το χαρτί.

Photo by Ron Lach on Pexels.com

Πολύ αργότερα ο Μάρκο Πόλο γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στην Ευρώπη του Μεσαίωνα, όπου τον περιγράφει και για τις επικίνδυνες επανδρωμένες πτήσεις του.

Ακολουθούν οι χρόνοι της επιστημονικής χρησιμοποίησης των χαρταετών (ή και υφασματαετών) ώσπου το 1752 στην Αμερική ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμά του, διαπιστώνοντας με τεχνητό αετό τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας και του κεραυνού, οπότε και κατασκεύασε το αλεξικέραυνο. Το 1880 ο Αυστραλός Hargrave σχεδίασε έναν τεράστιο αετό για μετεωρολογικές παρατηρήσεις.

Καθαρή Δευτέρα στου Φιλοπάππου 
με θέα την Ακρόπολη (1955)
Φωτ.Δημήτρης Χαρισιάδης
Αρχείο Μουσείου Μπενάκη

Ο χαρταετός έφθασε στην Ελλάδα πρώτα από τα λιμάνια Ανατολής (Σμύρνη-Χίο-Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, της Σύρας, των Πατρών και ακολούθησαν τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε κανείς να αγοράσει σπάγκο και χρωματιστό χαρτί. 

Για το πέταγμα του χαρταετού πρέπει με προσοχή να επιλέγουμε ανοιχτούς χώρους χωρίς ηλεκτροφόρα καλώδια. Ακόμη να είναι μακριά από γκρεμούς και ποτέ σε ταράτσες, εξ αιτίας των δυστυχημάτων από τις πτώσεις. 

Πάντως, είτε ως άθυρμα ή συνήθεια του χθες, του σήμερα αλλά και του αύριο, έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει όλο τον κόσμο, μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ’ ένα διαφορετικό παιχνίδι, επίπονο και επίμονο, αγωνιώδες και πολύχρωμο, με επιτυχίες ή απογοητεύσεις, αλλά πάντοτε ένα πανηγύρι συγκινήσεων, συναγωνισμού και χαράς
                                                                                                                                     πηγή:newsbomb.gr

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών,επετειακά

Κάθε μαθητής είναι σημαντικός: Τέλος, στον εκφοβισμό

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού. Ο εκφοβισμός και η βία στο σχολείο είναι και ομαδικό φαινόμενο, καθώς δεν αφορά μόνο το μαθητή που εκφοβίζει και εκείνον που εκφοβίζεται, αλλά και όσους είναι παρόντες ή γνωρίζουν την ύπαρξή του, δηλαδή τους παρατηρητές, οι οποίοι μπορεί να είναι είτε μαθητές είτε ενήλικες.

Σχολικός εκφοβισμός (schoolbullying) και η θυματοποίηση (victimization) αποτελούν δυστυχώς ακόμη  σύγχρονα φαινόμενα που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και του εφήβου με σημαντικές επιπτώσεις και στην κοινωνικοποίηση τους αλλά και στην ενήλική τους ζωή.

Οι συμπεριφορές εκφοβισμού παίρνουν τρείς μορφές : άμεση σωματική βία, λεκτική βία, και διαπροσωπικό-κοινωνικό αποκλεισμό. Ο κοινωνικός αποκλεισμός συμπεριλαμβάνει τη διάδοση κατασκευασμένων φημών, την περιθωριοποίηση και αποκλεισμό από την ομάδα, και την κοινωνική απόρριψη».

«Κανένα παιδί δεν πρέπει να ντρέπεται,να φοβάται,να πονάει στο σχολείο»  @YouSmile https://milatora.gr/ #MilaTora

«Οι λέξεις σας ανήκουν»

Καθένας, επιλέγει συνειδητά αν θα πει κάτι που μπορεί να πληγώσει ή να στηρίξει κάποιον.

Ο σχολικός εκφοβισμός δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα λυπηρό, αλλά, ωστόσο, αναπόφευκτο μέρος της σχολικής ζωής. Πρόκειται για μια απαράδεκτη συμπεριφορά που οι συνέπειες της μπορεί να είναι καταστροφικές για το θύμα. Οι συνέπειες αυτές, ίσως, ν’ ακολουθήσουν ένα άτομο μέχρι και την ενηλικίωσή του, υπονομεύοντας, σοβαρά, την ικανότητά του για ανάπτυξη εποικοδομητικών σχέσεων. Ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί, επίσης, να προκαλέσει φόβο και άγχος, ώστε να περιορίσει τις φιλοδοξίες και τα επιτεύγματα ενός νέου. Κανένα παιδί δεν αξίζει να γίνεται αντικείμενο εκφοβισμού!

«Το τίμημα της σιωπής»: Βίντεο για τον σχολικό εκφοβισμό και τον ρόλο των παρατηρητών

Ο Dan Olweus τονίζει το σημαντικό διαχωρισμό μεταξύ πειράγματος και εκφοβισμού στα πλαίσια του παιχνιδιού (2007). Το ‘πείραγμα’ παρατηρείται συνήθως μεταξύ φίλων και δεν περιλαμβάνει την πρόκληση σωματικού πόνου, σε αντίθεση με το bullying που εμπεριέχει πρόκληση σωματικού πόνου και εμπλέκει άτομα που δεν έχουν φιλικές σχέσεις (Olweus, 2007).

Νταηλίκι: Ας βοηθήσουμε να σταματήσει

Το Video του Ομίλου Καινοτόμων Δράσεων σχετικά με τους Ρόλους που υπάρχουν στον κύκλο του Σχολικού Εκφοβισμού. Μέσα από τα πρόσωπα των παιδιών, τις λέξεις και τη μουσική επιχειρείται η ευαισθητοποίηση της σχολικής κοινότητας, των οικογενειών αλλά και της κοινωνίας πάνω στο πολύ σημαντικό αυτό θέμα.

Το βίντεο είναι μια παραγωγή του Ομίλου Καινοτόμων Δράσεων του Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμυρνης.

Για να θεωρηθεί μια συμπεριφορά ως εκφοβισμός θα πρέπει:

Να γίνεται συστηματικά. Η έννοια της επανάληψης φαίνεται να έχει εξέχουσα θέση στο φαινόμενο, καθώς σύμφωνα και με την Παγκόσμια Αναφορά του ΟΗΕ για τη «Βία Κατά Των Παιδιών» του έτους 2006 (στο Pinheiro, 2006) ο εκφοβισμός διακρίνεται από τις υπόλοιπες μορφές βίας κατά των παιδιών, επειδή αποτελεί ένα πρότυπο επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς

-Να γίνεται από πρόθεση

-Nα έχει στόχο να πληγώσει κάποιον

-Να υπάρχει ανισορροπία δύναμης των ατόμων που εμπλέκονται .

Καρφί ή ήρωας;

Μπορείτε να κατεβάσετε εδώ το ενημερωτικό βιβλίο «Οταν τα πράγματα στο σχολείο αγριεύουν».

Επίσης, αν θέλετε μπορείτε να δείτε εδώ το ενημερωτικό φυλλάδιο του ΕΨΥΠΕ «Ενδοσχολική βία και εκφοβισμός» και εδώ το βιβλίο «Σχολικός εκφοβισμός».

Τέλος, μπορείτε να δείτε παρακάτω παλαιότερες σχετικές αναρτήσεις με τον εκφοβισμό και την ενδοσχολική βία.

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών,Υγεία,επετειακά

Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση, κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε σε σχολεία της χώρας, το 10% του συνόλου των μαθητών πέφτουν θύματα ενδοσχολικής βίας από συνομηλίκους τους ή παιδιά διαφορετικών ηλικιών. Το ποσοστό των θυτών ανέρχεται στο 5% του μαθητικού πληθυσμού και η αναλογία των εμπλεκομένων σε περιστατικά βίας, αγοριών-κοριτσιών, είναι 3 προς 1, με τα αγόρια να υπερτερούν σε περιστατικά σωματικής βίας και τα κορίτσια σε περιστατικά λεκτικής.

Ο εκφοβισμός και η βία στο σχολείο είναι και ομαδικό φαινόμενο, καθώς δεν αφορά μόνο τον μαθητή που εκφοβίζει και εκείνον που εκφοβίζεται, αλλά και όσους είναι παρόντες ή γνωρίζουν την ύπαρξή του, δηλαδή τους παρατηρητές, οι οποίοι μπορεί να είναι είτε μαθητές είτε ενήλικες.

Ο Γιάννης και η Μαρία είναι παιδιά που έχουν υπερδυνάμεις. Αρκεί όμως μόνο αυτό για να τα βγάλουν πέρα στο σχολικό τους περιβάλλον; Η παρακάτω ταινία μικρού μήκους γυρίστηκε στο πλαίσιο των δράσεων κατά του σχολικού εκφοβισμού από το 15ο Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών.

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Σκέψεις

Το αεροπλάνο και ο Θεός…

Photo by Benjamin Suter on Pexels.com

Ένα αγόρι ρώτησε τον πατέρα του: – Πόσο μεγάλος είναι ο Θεός;   Τότε ο πατέρας σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό και βλέποντας ένα αεροπλάνο, ρώτησε τον γιο του:   «Πόσο μεγάλο είναι αυτό το αεροπλάνο;»  Το αγόρι απάντησε:   – Είναι πολύ μικρό, δύσκολα το βλέπω.   Τότε ο πατέρας του τον πήγε στο αεροδρόμιο και τον ρώτησε:   «Πόσο μεγάλο είναι αυτό το αεροπλάνο τώρα;»   Το αγόρι απάντησε:   «Ουάου, μπαμπά, είναι πολύ μεγάλο!   Τότε ο πατέρας του είπε:  

Το μέγεθος του Θεού εξαρτάται από την απόσταση ανάμεσα σε εσάς και Αυτόν.  Όσο πιο κοντά Του είσαι, τόσο πιο σημαντικός θα είναι στη ζωή σου!

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Λογοτεχνία,Σκέψεις

Η ιστορία ενός μολυβιού του Paolo Coelho

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:
– Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;
Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:
– Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Photo by Lisa Fotios on Pexels.com

Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.
– Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!
Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.
Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε “Θεό” και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.
Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.
Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.
Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις πως ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη για αυτό, χρειάζεται  να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

Τροφή για πολλή σκέψη η παραπάνω διδακτική ιστορία…..

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Λογοτεχνία,Πολιτισμός,Σκέψεις,ιστορία

Ποιες είναι για μένα οι κύριες αξίες της ζωής;

Ο Ηρόδοτος μας διηγείται τον περίφημο διάλογο του Σόλωνα με τον Κροίσο για τον ‘ολβιώτατο’ των ανθρώπων. Ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος ήταν ξακουστός σε όλο τον αρχαίο κόσμο για τα αμύθητα πλούτη του. Από τους φόρους που του έδιναν οι ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας και από τα χρυσωρυχεία του Πακτωλού ποταμού γινόταν όλο και πιο πλούσιος και πιο περήφανος για τα πλούτη του. Πίστευε μάλιστα ότι δεν υπήρχε πιο ευτυχισμένος άνθρωπος από αυτόν στον κόσμο.

Κάποτε τον επισκέφτηκε ο Σόλων, ένας από τους σοφούς της αρχαιότητας, τον οποίο δέχτηκε πολύ φιλόξενα. Την τρίτη ή την τέταρτη ημέρα με διαταγή του
Κροίσου οι υπηρέτες γύρισαν το Σόλωνα στους θησαυρούς και του τα έδειχναν όλα, που ήταν μεγαλόπρεπα και ακριβά. Αφού τα κοίταξε όλα και τα παρατήρησε με την ησυχία του, τον ρώτησε ο Κροίσος:

«Ξένε Αθηναίε, έφτασε σ’ εμάς μεγάλη φήμη για τη σοφία σου και τα ταξίδια σου, ότι από φιλομάθεια έχεις επισκεφτεί πολλές χώρες, για να γνωρίσεις τον κόσμο. Τώρα λοιπόν μου γεννήθηκε η επιθυμία να σε ρωτήσω αν είδες κανένα που να είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος»!

Ο Σόλων αποφεύγοντας να κολακεύσει το βασιλιά αποκρίθηκε: «Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ ήταν ένας Αθηναίος βασιλιάς που λεγόταν Τέλλος.» Ο βασιλιάς απόρησε με την απάντηση και τον ρώτησε γιατί κρίνει αυτόν ως τον πιο ευτυχισμένο.«Για δυο λόγους», είπε ο Σόλων. «Ο Τέλλος από τη μια είχε πατρίδα που ευτυχούσε και μέσα σ’ αυτήν απόχτησε γιους καλούς κι ενάρετους και είδε να κάνουν όλοι παιδιά και να ζουν όλα κι από την άλλη ενώ η ζωή του ήταν ευτυχισμένη, με τα ανθρώπινα μέτρα, τη σφράγισε ένας ένδοξος θάνατος σε μια μάχη δηλαδή των Αθηναίων στην Ελευσίνα με τους γείτονές τους πήρε μέρος κι εκείνος κι αφού έτρεψε σε φυγή τους εχθρούς, σκοτώθηκε ηρωικά οι Αθηναίοι τον έθαψαν με δημόσια δαπάνη στον τόπο που έπεσε και του έκαναν μεγάλες τιμές» .

Ο Κροίσος τότε τον ρώτησε ποιον γνωρίζει δεύτερο πιο ευτυχισμένο άνθρωπο, όντας σίγουρος ότι θα έπαιρνε τουλάχιστον τη δεύτερη θέση.Ο Σόλων, όμως, ανέφερε τότε δύο νέους: «δυο αδέρφια από το Άργος, τον Κλεόβη και τον Βίτωνα. Είχαν περιουσία όση τους χρειαζόταν και για τη σωματική τους δύναμη λάβε
υπόψη ότι κι οι δύο ήταν πρωταθλητές στους αγώνες. Γι’ αυτούς διηγούνται το εξής σε μια εορτή της Ήρας στο Αργος έπρεπε οπωσδήποτε να μεταφερθεί η μητέρα τους με άμαξα στο ναό και τα βόδια δεν έφταναν στην ώρα τους από το χωράφι. Καθώς η ώρα δεν τους άφηνε περιθώρια, μπαίνουν τα παλικάρια τα ίδια στο ζυγό και σέρνουν την άμαξα κι επάνω στην άμαξα πήγαινε η μητέρα τους. Κι αφού την πήγαν έτσι σαράντα πέντε ολόκληρα στάδια, έφτασαν στο ναό. Έπειτα από αυτό που έκαναν κι αφού τους είδε όλο το συγκεντρωμένο πλήθος, τους βρίσκει ένας εξαίρετος θάνατος και μ’ αυτούς έδειξε ο θεός στους ανθρώπους ότι είναι καλύτερο
να πεθάνει κανένας παρά να ζει. Τους είχαν περιστοιχίσει οι Αργείοι και θαύμαζαν τη δύναμη των νέων κι οι Αργείοι καλοτύχιζαν τη μάνα τους για τα παιδιά που είχε κάνει. Τρισευτυχισμένη η μητέρα τους για την πράξη των παιδιών τους και για τους επαίνους, στάθηκε μπροστά στο άγαλμα και προσευχήθηκε για τον Κλέοβη και
το Βίτωνα, τους γιους της, που της είχαν κάνει τέτοια τιμή, να τους δώσει η θεά ό,τι καλύτερο είναι για τον άνθρωπο. Έπειτα από την προσευχή αυτή θυσίασαν και κάθισαν στο τραπέζι. Τέλος έπεσαν και κοιμήθηκαν μέσα στον ίδιο το ναό χωρίς όμως να σηκωθούν πια, αλλά αυτό ήταν το τέλος τους. Οι Αργείοι κατασκεύασαν
τα αγάλματά τους και τ’ αφιέρωσαν στους Δελφούς, επειδή αποδείχτηκαν άντρες εξαιρετικοί».

Ακούγοντας την ιστορία ο Κροίσος θύμωσε με τη δεύτερη απάντηση του Σόλωνα και προτού τον διώξει ξέσπασε: «Ωραία όλα αυτά Αθηναίε φίλε μου, αλλά τι έχεις να πεις για τη δική μου ευτυχία;»

Τότε ο σοφός Αθηναίος του αποκρίθηκε με μια φράση που έμεινε στην ιστορία: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Τα μεγάλα πλούτη δεν κάνουν τον άνθρωπο περισσότερο ευτυχισμένο απ’ ότι μια μέτρια περιουσία. Μη θεωρήσεις
κανέναν ευτυχή, πριν γνωρίσεις το τέλος του.
Αυτά τα λόγια δεν έδωσαν καθόλου χαρά στον Κροίσο και αποχαιρέτησε τον Σόλωνα περιφρονώντας τον.

Σύντομα, όμως, μετά την αναχώρηση του Σόλωνα πλήθος συμφορών βρήκαν τον Κροίσο. Ο γιος του ο Άτης σκοτώθηκε στο κυνήγι και ο ίδιος αργότερα νικήθηκε από το βασιλιά των Περσών Κύρο και αιχμαλωτίστηκε. Την ώρα που τον είχαν ανεβασμένο στην πυρά για να τον κάψουν, ο Κροίσος θυμήθηκε τα λόγια του Σόλωνα και φώναξε μετανιωμένος τρεις φορές «Σόλων! Σόλων! Σόλων!». Ο Κύρος που τον άκουσε, ζήτησε να μάθει τι σήμαινε η επίκληση αυτή. Ακούγοντας την ιστορία, χάρισε στον Κροίσο τη ζωή και μάλιστα τον κράτησε κοντά του ως έμπιστο φίλο και σύμβουλό του.


(Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίον Α, 30)

Συμπεραίνουμε, λοπόν, από το παραπάνω απόσπασμα του μεγάλου ιστορικού της αρχαιότητας ότι η πατρίδα και οικογένεια είναι δύο αξίες ανυπολόγιστης σημασίας για την ζωή μας, η πατρίδα και όχι κατ’ ανάγκην το κράτος. Το κράτος μπορεί να είναι άδικο και θλιβερό. Η πατρίδα όμως είναι ο τόπος, ο τρόπος,
ο πολιτισμός, οι πρόγονοί μας, η ιστορική μας συνέχεια που δεν πρέπει να λησμονούμε.