Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Σκέψεις,επετειακά

Για να είσαι δάσκαλος χρειάζεται αγάπη και μυαλό

Η 5η Οκτωβρίου καθιερώθηκε το 1994 από  την UNESCO  ως Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών για να μας υπενθυμίζει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει ο δάσκαλος στην κοινωνία.

Εύχομαι σε όλους τους συναδέλφους που αγαπούν τα παιδιά και το λειτούργημά μας να έχουν δύναμη, αγάπη και σεβασμό για να επιτελούν το καθημερινό δημιουργικό και σημαντικό έργο τους!

Θα ήθελα να κλείσω το άρθρο με τα παρακάτω λόγια μίας μητέρας ενός μαθητή μου…Τα λόγια της με συγκίνησαν και μου έδωσαν τη δύναμη για να συνεχίσω… παρά τις αντιξοότητες της σημερινής εποχής…

Δε θα ευχηθώ καλή σχολική χρονιά γιατί είναι βέβαιο ότι θα την έχετε. Θα ευχηθώ να αφήνετε πάντα το στίγμα σας, όπως ξέρετε να κάνετε!!!

Ευχαριστώ πολύ τη μητέρα για τα όμορφα λόγια της, όπως και όλους τους μαθητές μου και τους γονείς τους για την εκτίμηση και την αγάπη που μου δείχνουν. Εύχομαι σε όλους σας κάθε χαρά και ευλογία στη ζωή σας!

Δημοσιεύθηκε στην Β ΤΑΞΗ,Λογοτεχνία,Πολιτισμός,γλώσσα

Το «Πρωινό Άστρο» του Γιάννη Ρίτσου

Το «Πρωινό Άστρο» είναι το ποίημα που έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος για το κοριτσάκι του, όταν έγινε πατέρας. Είναι το ποίημα της πατρικής στοργής και της λυρικής φαντασίας. Είναι ένα ποίημα «που μόνο ένας παλμογράφος θα μπορούσε να «οπτικοποιήσει» και να καταγράψει τους παλμούς της εκπληκτικής ευαισθησίας του. Ο ίδιος ο Ρίτσος το χαρακτηρίζει «Μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών» για την κορούλα του.

πηγή: SOFIA KOUTSOU

Στη συνέχεια, μπορείτε να ακούσετε την εκπληκτική απαγγελία του ποιήματος από τον Νίκο Παπαθεοδώρου.

Ηχογράφηση: Γιώργος χριστοφορίδης 
Επιμέλεια Ήχου: Γιώργος χριστοφορίδης 
Moυσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα - Μέσα από 'σένα
πηγή: nick_papatheodorou

Μπορείτε να ακούσετε το ποίημα σε μουσική Μιχάλη Τζανουδάκη και ερμηνεία από τη Σοφία Μιχαηλίδου.

πηγή: Μάνος Ορφανουδάκης

Ολόκληρο το ποίημα, γραμμένο μ’ έναν άκρατο λυρισμό και με μιαν άμετρη ευαισθησία, απευθύνεται από την αρχή μέχρι το τέλος στο λατρεμένο, νεογέννητο μωρό… Έτσι, ο λόγος του ποιητή, σε όλη τη σύνθεση, είναι γραμμένος κυρίως στο β΄ πρόσωπο: Κοιμήσου, κοριτσάκι…, Να μεγαλώσεις γρήγορα…, Κράτησέ με, κοριτσάκι…, Ανοίγεις τα ματόφυλλα…, Έτσι παιδί που μ’ έκανες, παιδί μου…, Έλα να σου συστήσω ένα τριαντάφυλλο / να παίξετε μαζί στον κήπο…, Πώς άλλαξες τον κόσμο, κοριτσάκι… Και βέβαια σε όλο το έργο επαναλαμβάνεται συχνά, σαν ηχώ επίμονη κι ατελεύτητη ή σαν το ρεφρέν της πιο γλυκιάς μελωδίας, η προσφώνηση Κοριτσάκι ή Κοριτσάκι μου, με την οποία άλλωστε αρχίζει (Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω…) και τελειώνει (Περπάτα, κοριτσάκι) η σύνθεση. Βέβαια, κάποιες φορές, συναντάμε τη χρήση του α΄ προσώπου, καθώς ο ποιητής επιθυμεί να εξάρει αυτή την ιερή, την πρωτόγνωρη χαρά που του έχει προξενήσει η γέννηση του παιδιού του…

Από Palmografos.com: Palmografos.com – Γιάννη Ρίτσου «Πρωινό άστρο» – Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου*

».. Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη

απ΄ τη χαρά που δίνεις.

Να το θυμάσαι κοριτσάκι..»

Δημοσιεύθηκε στην Α ΤΑΞΗ,Σκέψεις

Καλώς ήρθατε!

Σήμερα το πρωί υποδέχθηκα τους νέους μαθητές μου για τη φετινή σχολική χρονιά! Είναι οι μικρότεροι μαθητές του τριθέσιου σχολείου μας, οι μαθητές της Α και Β τάξης!

Σε όλους τους μαθητές προσέφερα μία τσαντούλα που περιείχε ένα καλωσόρισμα, ένα μολύβι, μία γόμα, ένα μπαλόνι, αυτοκόλλητα και καραμέλες. Όλα έχουν συμβολική αξία όπως μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω:

Θα ήθελα να ευχηθώ μία δημιουργική και ήρεμη σχολική χρονιά σε όλους μας, με την κάρτα μολύβι που φτιάξαμε σήμερα στην τάξη μας!

ιδέα για την κάρτα - μολύβι από: http://ideesgiadaskalous.blogspot.com/
Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις

Στους περσινούς μαθητές μου…

Αγαπητά μου παιδιά,

Η ζωή μας έχει κάποιους σταθμούς, κάποιες ημερομηνίες που γίνεται μία αλλαγή στη ζωή μας. Κάτι αφήνουμε πίσω μας και είμαστε έτοιμοι ν’ ανοίξουμε τα φτερά μας για πιο μακρινά ταξίδια…
Έτσι από αύριο, ξεκινάει ένα νέο ταξίδι για εσάς! Χαρείτε το ταξίδι και βάλτε γερές αξίες, όπως λέγαμε στο μάθημα, που θα σας συνοδεύουν στη ζωή σας και θα σας κάνουν μοναδικούς.
Να θυμάστε ότι γύρω σας έχετε κάποιους που σας αγαπούν και σας υποστηρίζουν. Όλοι σας έχετε κερδίσει μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και θα σας θυμάμαι πάντοτε με αγάπη! Θα είμαι παρούσα για ό,τι με χρειαστείτε..
Καλό ταξίδι, παιδάκια μου! Όλα θα πάνε υπέροχα!!

Επίσης, θα ήθελα να θυμάστε πάντα τις ιδιότητες του μολυβιού, όπως είχαμε συζητήσει στην τάξη μας…

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Πολιτισμός,Σκέψεις,διδασκαλία

Η προσευχή της δασκάλας

Της Gabriela Mistral-Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

«Κάνε να είμαι πιο μάνα από τις μάνες
Για να μπορέσω να αγαπήσω

Και να υπερασπίσω όπως αυτές
Κάτι που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.»

Οι στίχοι είναι από την «Προσευχή της δασκάλας», της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946.

Αφιερωμένο σε κάθε δάσκαλο που όλα τα υπομένει και επιμένει να υπηρετεί το λειτούργημα μας, με σεβασμό και αγάπη.

Η προσευχή της δασκάλας


Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.

Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.


Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.
Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.


Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.
Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!

Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.

Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.

Δεν θ’ αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Λύτρωσέ με απ’ το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.

Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.
Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!
Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.

Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.

Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.


Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν’ αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,διδασκαλία

Η ουσία του δασκάλου…

Ο αείμνηστος Δάσκαλος  Ευάγγελος  Παπανούτσος  είχε δώσει στο βιβλίο του «Δρόμοι ζωής» την ουσία του δασκάλου…

Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα,μουσική ,καλούς τρόπους..Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά, μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φορούμε.Δεν εισχωρούν παράμεσα στην ψυχή μας,δεν μας πλάθουν,δεν διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: Πνεύμα ,ήθος ,χαρακτήρα.Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα να για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας.

Δάσκαλος για τον Παπανούτσο είναι: ”…αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί  και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς.Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή,ανθρωπος δηλαδή εύπλαστος,δροσερός,αγνός. Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο ,σχεδόν υπεράνθρωπο είναι  αυτό που του ζητούμε ,να συνθλίψει μέσα του το χρόνο,να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα αισθήματα,στις σκέψεις ,στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει ,να τον καταλαβαίνει,να χαίρεται,να διασκεδάζει μαζί του ,να σκέπτεται τις σκέψεις του,να επιθυμεί τις επιθυμίες του,να πονάει τον πόνο του…

Στο βιβλίο του παρακάτω αναφέρει ότι “…Επίσης πετυχημένος είναι ο δάσκαλος που έκανε με το έργο του τόσο ώριμο το μαθητή του ώστε εκείνος να μην τον χρειάζεται πια…Ο θρίαμβος του δασκάλου είναι να κάνει τον νέο άνθρωπο αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο -στον τρόπο που μεθοδεύει τις παρατηρήσεις  και τις σκέψεις του ,στον τρόπο που κάνει τις εκτιμήσεις του,που καταρτίζει το πρόγραμμα της δράσης του,που σημασιολογεί τη ζωή ώστε να μην έχει πλέον ανάγκη από χειραγώγηση και ούτε από τον ίδιο τον δάσκαλο του…

Τελευταίο ο Παπανούτσος εκθέτει το πιο σημαντικό.. Την αγάπη για το παιδί.. ”Άφησα τελευταία την κύρια ιδιότητα(ορθότερα την πρώτη αρετή)του δασκάλου..Την αγάπη για το παιδί..Στο παιδί που δεν έιναι δικό του αλλά γίνεται δικό του όταν συνδεθεί με την παιδευτική σχέση. Στο παιδί ως παιδί που ως ένα νέο και τρυφερό βλαστάρι που δεν έχει ακόμα ξεδιπλώσει τα φύλλα του αλλά κλείνει μέσα του τόσους θησαυρούς -νοημοσύνης ,ευαισθησίας-δραστηριότητας-και περιμένει τη δική του στοργή και φροντίδα για να ανθοβολήσει,να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί. Είναι απίστευτο με πόση αγάπη (ανιδιοτελή,θερμή,αφειδώλευτη) αφοσιώνεται ο αληθινός δάσκαλος στους μαθητές του.

Το παιδί που του εμπιστεύτηκαν να διδάξει γίνεται ο άξονας της ζωής του,αυτό της δίνει περιεχόμενο και γίνεται ο άξονας της ζωής του…

Στο δοκίμιο “Πρωτοβουλία και οίστρος ..Ιδού το μάθημα¨ αναφέρει χαρακτηριστικά: «Κατάλαβε το καλά, και κλείσε αυτή την αλήθεια μέσα στην ψυχή σου, ότι η διδασκαλία ανήκει στην κατηγορία των πνευματικών έργων όπου το καλό αποτέλεσμα είναι προϊόν έμπνευσης και δημιουργικού οίστρου. Με μια λέξη: είναι δημιουργία. Και ο άξιος δάσκαλος: δημιουργός. Αυτό πρέπει να σκέπτεσαι όταν αρχίζεις όχι μόνο μια σειρά μαθημάτων, αλλά και το κάθε μάθημα, κάθε ώρα διδασκαλίας. Δε θα εργαστείς απάνω σε γνωστές και πολυμεταχειρισμένες, στερεότυπες φόρμες και φόρμουλες (όπως: ο τεχνίτης στα «βάναυσα» έργα), αλλά θα δημιουργήσεις πάντοτε κάτι νέο και πρωτότυπο, κάτι που δεν είχε, δεν μπορούσε να έχει γίνει ως τώρα (όπως ο αληθινός ποιητής στα «ευγενή» έργα του πνεύματος)».

Στο ίδιο δοκίμιο αναφέρει την προπαρασκευή ενός δασκάλου..Προσπερνάω την  πρώτη που αναφέρεται στον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας που γίνεται όταν αρχίζει και ξετυλίγεται αβίαστος και παραγωγικός ο ευρετικός διάλογος (όπως τον ονομάζει)με τους μαθητές μας κατά τη διερεύνηση ενός θέματος και συζήτηση των αποριών..Πηγαίνω στη δεύτερη προπαρασκευή που θέτει .. “Η δεύτερη, η πιο ουσιαστική και η πιο κουραστική, δε γίνεται, δεν μπορεί να γίνει την παραμονή της διδασκαλίας σου, αλλά κρατάει χρόνια πολλά, όσα θα διαρκέσει η επαγγελματική σου ζωή. Πρέπει να κατακτήσεις εις βάθος την «ύλη» που θα διδάξεις, με τη συστηματική και αδιάκοπη μελέτη και οικείωση της μεθόδου και των πορισμάτων της αντίστοιχης επιστήμης.»

Εύχομαι σε όλους τους εκπαιδευτικούς καλή σχολική χρονιά με αγάπη στα παιδιά που μας εμπιστεύονται οι γονείς τους κάθε μέρα & με δημιουργία κατά το φετινό διδασκαλικό έργο!!

Δημοσιεύθηκε στην Διαγωνισμοί,Εργαστήρια δεξιοτήτων,εικαστικά

Η συμμετοχή μας στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ζωγραφικής του «Χαμόγελου του Παιδιού»

Στα πλαίσια του 4ου εργαστήριου δεξιοτήτων του 3ου κύκλου με τίτλο «…Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε» 

με τα υπόλοιπα τμήματα της Ε τάξης του σχολείου μας συμμετείχαμε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ζωγραφικής με τίτλο «…αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε», που υλοποιείται υπό την έγκριση του Υπουργείου Παιδείας και διεξάγεται στο πλαίσιο της συμπλήρωσης 25 χρόνων από την ίδρυση του οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού».

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε τις υπέροχες ζωγραφιές των μαθητών που συμμετείχαν!

Ο σκοπός του ανωτέρω διαγωνισμού είναι οι μαθητές/τριες να δημιουργήσουν έργα τέχνης ζωγραφικής εμπνεόμενα από  τη φράση του δεκάχρονου μικρού Ανδρέα Γιαννόπουλου «…όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε», όπως έγραψε στο ημερολόγιό του την ιδέα και τελευταία  επιθυμία του για να ιδρυθεί ένας σύλλογος που θα βοηθάει όλα τα παιδιά και θα υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους.

Καλή επιτυχία σε όλους σας και συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σας!!!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Σκέψεις,διδασκαλία

Έδωκα στα παιδιά χαρές…

Ας είναι αυτά τα σπουδαία λόγια,ενός από τους κορυφαίους εκπροσώπους των νεοελληνικών γραμμάτων, φως για κάθε εκπαιδευτικό….

Προσευχή του ταπεινού
Δημοσιεύθηκε στην Διαγωνισμοί,Περιβάλλον,Πολιτισμός

Η Δήμητρα, Πρόσωπο της Χρονιάς 2021!

Tο βράδυ του Σαββάτου, στο Συνεδριακό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών o θεσμός «Πρόσωπα της Χρονιάς 2021», που για 8η συνεχή χρονιά διοργανώνει η εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ», ανέδειξε τα υγιή κοινωνικά πρότυπα μέσα από ιστορίες και πρωτοβουλίες ανθρώπων και πυρήνων.

Τα θερμά μου συγχαρητήρια στη νικήτρια του φετινού βραβείου των “Προσώπων Της Χρονιάς 2021” στην Κατηγορία ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ-ΤΕΧΝΕΣ και μαθήτρια της τάξης μας Δήμητρα Μερντάνι!!

Συγχαρητήρια Δήμητρα! Σου εύχομαι πάντα να κοιτάζεις μπροστά και να φθάσεις ακόμη πιο ψηλά τους στόχους σου!!!

Διαβάστε την ιστορία της Δήμητρας εδώ και δείτε την απονομή από το 1:40:00! Επίσης, μπορείτε να δείτε τις φωτογραφίες από την εκδήλωση πατώντας στο prosopaxronias.gr .

Δείτε τους βραβευθέντες εδώ!

Το βραβείο της Δήμητρας

Αφιέρωμα στην εφημερίδα Πελοπόννησος

#ΠρόσωπαΤηςΧρονιάς
#ProsopaLive
#ProsopaXronias21
#ProsopaXronias
#PeloponnisosNewspaper
#Peloponnisos
Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις

Όποιος αγαπάει ένα πουλί, ένα άστρο, ένα παιδί

… αυτός πάντα του βλέπει όμορφα όνειρα
κι ο κόσμος γίνεται όμορφος ως πέρα απ’ τον ύπνο του,
ως πίσω απ’ τα κλεισμένα μάτια του,
ως μέσα στο πιο άγνωστο χαμόγελό του.
Γιάννης Ρίτσος