Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,καινοτόμες δράσεις

Διάκριση του «Love Teaching» από την Twinkl

H Twinkl Hellas μας παρουσιάζει τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά blog της χώρας μας. Ανάμεσα σε αυτά και ο εκπαιδευτικός ιστότοπος «Love Teaching by Archodoula».

Λίγα λόγια για την Twinkl

Από την ίδρυσή της το 2010 στη Μεγάλη Βρετανία, η Twinkl αποτελεί πλέον ένα εκπαιδευτικό εκδοτικό οίκο παγκόσμιας εμβέλειας. Βασικός της στόχος είναι να υποστηρίζει τους εκπαιδευτικούς αλλά και όσους διδάσκουν κάνοντας προσβάσιμο όσο δυνατόν περισσότερο εκπαιδευτικό υλικό ηλεκτρονικά! Εκτός από την καθημερινή προσθήκη διδακτικού υλικού υψηλής ποιότητας στην πλατφόρμα, σημαντικό κομμάτι της δραστηριότητας της Twinkl είναι το Εκπαιδευτικό της Blog, το οποίο έχει επισκεψιμότητα από 57 διαφορετικές χώρες. Με αυτό τον τρόπο, ο εκδοτικός οίκος προσπαθεί να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς συμβάλλοντας έτσι έμπρακτα στην στήριξη της παγκόσμιας εκπαιδευτικής κοινότητας. 

Ας διαβάσουμε τι αναφέρεται στη σελίδα της:

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς η οποία αποτελεί συνήθως μια αρκετά απαιτητική περίοδο για την ομαλή επιστροφή των μαθητών στις τάξεις, η Twinkl Hellas σας παρουσιάζει τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά Blog και Ιστοσελίδες στην Ελλάδα! Είναι πολύ σημαντική για εμάς η στήριξη και η αναγνώριση των δημιουργών, καθώς εκείνοι με πολύ μεράκι και αγάπη τόσο για τα παιδιά όσο και τους συναδέλφους τους επιμελούνται το εκπαιδευτικό υλικό που δημοσιεύουν!

Στους ιστότοπους αυτούς εκτός από ενδιαφέρουσες προτάσεις δραστηριοτήτων μπορείτε να βρείτε και αρκετά αξιόλογα άρθρα για διάφορα εκπαιδευτικά θέματα. Έτσι, χωρίς καμία περαιτέρω καθυστέρηση ακολουθεί η δική μας επιλογή των καλύτερων εκπαιδευτικών Blog και Ιστοσελίδων στην Ελλάδα: Σημαντικότερα Εκπαιδευτικά Blog και Ιστοσελίδες στην Ελλάδα που πρέπει να επισκεφθείς το 2021 σύμφωνα με την Twinkl! 

Ευχαριστούμε πολύ την Twinkl για τη διάκριση που μας προσέφερε στα καλύτερα εκπαιδευτικά blog της Ελλάδας και για την αναφορά της στον ιστότοπό μας!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,επετειακά

Στον δάσκαλο

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!
Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι !

Κωστής Παλαμάς

Η 5η Οκτωβρίου που καθιερώθηκε το 1994 ως η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών από την Unesco, αποτελεί κάθε χρόνο το έναυσμα προκειμένου να αναδειχθεί η σημαντικότητα του έργου και της προσφοράς των εκπαιδευτικών σε όλο τον κόσμο!

Έτσι, στα πλαίσια της ημέρας αυτής ο εκπαιδευτικός εκδοτικός οίκος της Twinkl που ιδρύθηκε το 2010 στη Μεγάλη Βρετανία και πλέον αποτελεί μια εκδοτική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας συνεχίζει το αφιέρωμά της στα σημαντικότερα εκπαιδευτικά Blog και Ιστοσελίδες στην Ελλάδα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η παρούσα ιστοσελίδα «Love Teaching by Archodoula» με προτάσεις δραστηριοτήτων!!

Μπορείτε να πατήσετε στην παρακάτω εικόνα για να μεταβείτε στην πρόταση της δραστηριότητάς μας όπως παρουσιάζεται στην Twinkl !

Ευχαριστούμε πολύ την Twinkl για τη διάκριση που μας προσέφερε να μας κατατάξει στα σημαντικότερα εκπαιδευτικά Blog και Ιστοσελίδες στην Ελλάδα!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Πολιτισμός,Σκέψεις

Ο Θαλασσοπόρος

Αγαπητοί αναγνώστες,

Στο επόμενο βίντεο παρουσιάζεται μία όμορφη εικονογράφηση από τους μαθητές της Στ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αιγίου, του υπέροχου ποιήματος «Ο θαλασσοπόρος» της Ρίτας Μπούμη-Παπά, που το συναντάμε στο βιβλίο της Στ΄δημοτικού κι έχει μελοποιηθεί υπέροχα από τον Νότη Μαυρουδή.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε το βιβλίο που έφτιαξαν οι μαθητές με την εικονογράφηση του ποιήματος!

Εξαιρετικά τα πήγατε!!!❤

Συγχαρητήρια παιδιά για τις όμορφες δημιουργίες σας!

Αγαπημένα μου παιδιά, 
Η ζωή μας έχει κάποιους σταθμούς, κάποιες ημερομηνίες που γίνεται μία αλλαγή στη ζωή μας. Κάτι αφήνουμε πίσω μας και είμαστε έτοιμοι ν' ανοίξουμε τα φτερά μας για πιο μακρινά ταξίδια...
Έτσι από σήμερα, ξεκίνησε ένα νέο ταξίδι για εσάς! Χαρείτε το ταξίδι και βάλτε γερές αξίες, όπως λέγαμε στο μάθημα, που θα σας συνοδεύουν στη ζωή σας και θα σας κάνουν μοναδικούς.
Να θυμάστε ότι γύρω σας έχετε κάποιους που σας αγαπούν και σας υποστηρίζουν. Μπορεί να ήμασταν μαζί λίγες εβδομάδες, αλλά έχετε κερδίσει μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και θα σας θυμάμαι πάντοτε με αγάπη! Θα είμαι παρούσα για ό,τι με χρειαστείτε..
Καλό ταξίδι, παιδάκια μου!
Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

Τι σημαίνει «αγαπώ το παιδί μου»;

Σήμερα σας παραθέτω ένα πολύ χρήσιμο άρθρο του π. Ιωάννη Καλογερόπουλου για την αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους. Είναι πραγματικά μία προσέγγιση που έχει ως στόχο μας προβληματίσει για την πραγματική αγάπη χωρίς προσωπεία και προσωπικές επιδιώξεις…. Είναι μακροσκελές αλλά πιστέψτε με αξίζει να το διαβάσετε όλο!!
Για όσους έχουν παιδιά,
για όσους δεν έχουν ακόμα παιδιά
και για όσους νιώθουν τα άλλα παιδιά ως δικά τους…
Λέμε όλοι, και έχουμε δίκιο, και σίγουρα το πιστεύουμε, ότι αγαπούμε τα παιδιά μας. Φυσικά, αυτό είναι αλήθεια. Από την άλλη, την ίδια στιγμή που το λέμε αυτό, παραδεχόμαστε όλοι και το ομολογούμε με διαφόρους τρόπους, είτε στο εαυτό μας, είτε σε φιλικές μας συζητήσεις, είτε στη εξομολόγηση, ότι κάνουμε και σφάλματα. Εννοείται ότι αυτό με όλους μας συμβαίνει. Δεν υπάρχει γονιός που να μην κάνει σφάλματα, και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Πώς είναι δυνατόν αυτά τα δύο να συνυπάρχουν, δηλ. και να αγαπώ τα παιδιά μου και να κάνω σφάλματα; Ίσως δεν τα αγαπούμε πάντοτε με το σωστό τρόπο. Πρέπει να μάθουμε τον κατάλληλο τρόπο.
Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί την τελειότητα και ταυτόχρονα είναι βουτηγμένος μέσα στην ατέλεια. Και παλεύει με αυτά τα δύο διαρκώς. Οι μαθητές του Χριστού μας προσεύχονταν, ήταν πιστοί. Ταυτόχρονα όμως, ζητούσαν από τον διδάσκαλο να τους διδάξει, πώς να προσεύχονται την ίδια στιγμή που προσεύχονταν! Ένοιωθαν ότι κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει. στη προσευχή. Έτσι, θα προσπαθήσουμε και εμείς τώρα να δούμε τι σημαίνει αγαπώ το παιδί μου. Τι σημαίνει η αγάπη, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα, και πότε είναι σωστή. Έχω καταγράψει μερικά χαρακτηριστικά που έχει η σωστή αγάπη προς τα παιδιά μας, και δεν σημαίνει ότι αυτά που έχω είναι τα πάντα.
Πρώτον, αγαπώ το παιδί μου όπως είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Εάν αγαπώ το παιδί μου όπως θα ήθελα να είναι , αυτό σημαίνει ότι αγαπώ τις προσδοκίες και τους οραματισμούς μου. Άρα, αγαπώ τον εαυτό μου , σε τελευταία ανάλυση. Αυτό πρέπει είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό κάθε αγάπης, της σωστής αγάπης, σε όλες τις σχέσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στο ζευγάρι . Όλοι κάνουμε όνειρα πριν γνωρίσουμε τον άνθρωπο που θα παντρευτούμε, τον φανταζόμαστε. Όμως ,έρχεται η στιγμή που πρέπει να τον αγαπήσουμε όπως είναι. Αλλά το πώς είναι! Το καταλαβαίνουμε σιγά- σιγά, όχι από την αρχή. Σε μεγάλο βαθμό βέβαια , μετά το γάμο. Αυτό όμως είναι η πραγματική αγάπη, δηλαδή η αληθινή αγάπη που έχει βάθος, που έχει αντίκρισμα, που έχει νόημα είναι όταν αγαπούμε τον άλλον για αυτό πού είναι. Όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και είναι η αγάπη που πατάει στη γη και δεν πετάει στα σύννεφα. Αυτό τώρα στη σχέση γονέων – παιδιών δεν είναι και τόσο εύκολο. Γιατί όμως; Γιατί όλοι μας όσο είμαστε νέοι και δεν έχουμε καν δεσμό, φανταζόμαστε κάποια πράγματα για τα παιδιά μας. Όλοι έχουμε ονειροπολήσει, πως θα είναι η οικογένειά μας στο μέλλον. Και βέβαια έχουμε ονειροπολήσει και για τα παιδιά μας. Την ιστορία με την κουκουβάγια και την πέρδικα ασφαλώς την ξέρετε. Τα παιδιά μας θα είναι τα πιο όμορφα, τα πιο έξυπνα και τα πιο πειθαρχημένα, θα τρώνε το φαγητό τους, θα φέρνουν καλούς βαθμούς. Έτσι δεν τα φανταζόμαστε; Ακόμα και όταν είναι μέσα στη κοιλιά ,έτσι τα φανταζόμαστε. Έρχεται όμως η στιγμή ,που έρχεται ένα συγκεκριμένο παιδί, το οποίο έχει μερικά μόνο, από αυτά που είχαμε ονειρευτεί. Όχι όλα! Αλλά μερικά . Ευτυχώς που δεν τα έχει όλα. Αλίμονο, αν ο Θεός μάς έδινε τα τέλεια παιδιά. Πρώτα από όλα δεν θα μαζευόταν ο εγωισμός μας με τίποτα πλέον. Δεν θα είχαμε αφορμή για ταπείνωση καμία. Αλλά ίσως να ήταν πρόβλημα και για τα παιδιά μας τα ίδια, να ανταποκρίνονται ακριβώς στις προσδοκίες των γονέων. Δεν θα τους έκανε καλό . Έρχεται και το συγκεκριμένο παιδί, το οποίο δεν είναι και στη φυσιογνωμία όπως ακριβώς το περιμέναμε. Άσε που μπορεί να μοιάζει στον πεθερό ή στην πεθερά. Δεν είναι και τόσο ήσυχο την νύχτα, κλαίει και μάς ξυπνάει. Ή σε μεγαλύτερη ηλικία που παίζει με άλλα παιδάκια, δεν είναι και τόσο ήσυχο στο παιχνίδι, τσακώνεται με τα άλλα παιδιά ή τα πειράζει κιόλας, αρκετές φορές. Όταν δε , αρχίσει το σχολείο, δεν ακούγονται και πάρα πολλά μπράβο κι έτσι, αρχίζει να πληγώνεται ο γονέας, να τραυματίζεται η εικόνα που είχε πλάσει για το παιδί του. Τραυματίζεται δηλαδή η εικόνα που είχαμε πλάσει μέσα μας για μας, όχι για το παιδί μας. Επομένως, αγαπώ το παιδί μου όπως ακριβώς είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι, αποτελεί μια άσκηση, όχι απλώς αγάπης, αλλά ταπείνωσης. Είναι μια άσκηση θα λέγαμε ευχαριστίας, για να το πούμε με εκκλησιαστικούς όρους. Δηλ. προσπαθώ να γίνω ευχαριστιακός άνθρωπος, να ευχαριστώ το Θεό, για αυτή τη δωρεά του συγκεκριμένου παιδιού που βρίσκεται στη ζωή μου. Και για να μη παίζω θέατρο με το Θεό, και να το εννοώ ότι Τον ευχαριστώ, πρέπει να στέκομαι περισσότερο στα προτερήματα και στα χαρίσματα του παιδιού μου, κι όχι τόσο στα αρνητικά σημεία του χαρακτήρα του. Δεν λέω να είμαστε στα σύννεφα και να νομίζουμε ότι το παιδί μας έχει προτερήματα, που δεν έχει. Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ, οι αφορμές που μας δίνει χαρά το παιδί μας, να είναι περισσότερες, από τις αφορμές που μας αγχώνει, ή μας εκνευρίζει. Τότε, θα είμαι γνήσιος προς το Θεό και θα τον ευχαριστώ πραγματικά, και θα αποδέχομαι το παιδί μου όπως αληθινά είναι. Το δύσκολο, μερικές φορές, είναι αυτό, να βρούμε πράγματα, για τα οποία να ευχαριστούμε το Θεό για τα παιδιά μας.
Δεύτερον, αγαπώ το παιδί μου, σημαίνει τού το δείχνω με τα λόγια, με τη καρδιά μου, με την παρουσία μου και με τη ψυχή μου, κι όχι με παροχές. Δεν είναι δηλαδή απόδειξη, ότι αγαπώ το παιδί μου, με το να του κάνω όλα τα χατίρια, το να αγοράζω ό,τι ζητήσει και ό,τι δεν ζητήσει . Αυτό δεν σημαίνει ,ότι θα φτάσουμε και στο άλλο άκρο, ότι θα γίνουμε τσιγκούνηδες και ότι τα παιδιά μας θα παρακαλούν κι εμείς δεν θα τους παίρνουμε. Σημασία έχει, να βρούμε το μέτρο. Και το μέτρο θα το βρούμε πιο εύκολα, αν δεν προσπαθούμε με τις παροχές να σβήσουμε ενοχές, για να κάνω και λίγη ομοιοκαταληξία. Πολύ συχνά οι υπερβολικές παροχές κρύβουν ενοχές, διότι δεν είμαστε αρκετά κοντά με τα παιδιά μας, λείπουμε αρκετά, ή και τα έχουμε αδικήσει σε κάτι. Άλλες φορές, οι υπερβολικές παροχές κρύβουν την δυσκολία μας ή την απροθυμία μας να είμαστε μαζί τους, με ζωντανή παρουσία και ψυχική επαφή. Με άλλα λόγια ,δεν μας λείπει ο χρόνος τόσο, όσο μας λείπει η διάθεση να καθίσουμε μαζί τους, να παίξουμε, να διαβάσουμε, να γελάσουμε, να αστειευτούμε, να συζητήσουμε για οτιδήποτε, να κάνουμε ψυχική επαφή δηλαδή. Το κενό αυτό,προσπαθούμε να αναπληρώσουμε με χατήρια. «Μήπως όμως ,αυτό δεν λέγεται δωροδοκία;» αναρωτιέται ο π. Βασίλειος Θερμός στο βιβλίο του «Η χαρά της ζωής και της δημιουργίας.» Η ψυχική επαφή δεν είναι καμιά ιδιαίτερη τέχνη ή επιστήμη. Ψυχική επαφή μπορεί να επιτευχθεί, αν πάρουμε το παιδί μας και πάμε να ψωνίσουμε στο σούπερ -μάρκετ και συζητάμε χαλαρά. Με αυτό τον τρόπο,το παιδί μας θα νοιώσει οτι είναι σημαντικό για μας. Για να γίνει αυτό όμως ,δηλαδή ,το ότι αγαπώ το παιδί μου να το δείχνω με λόγια και με τη καρδιά μου, όπως αντιλαμβάνεστε, θα πρέπει να υπάρχει το προηγούμενο. Δηλαδή, όταν πράγματι αγαπώ το παιδί μου όπως είναι, τότε θα του το δείξω με λόγια και με τη φυσική μου παρουσία και βέβαια, δεν θα τού το δείξω με παροχές.
Τρίτον. Αγαπώ το παιδί μου ,σημαίνει ότι δεν κάνω εγώ αυτά που μπορεί να κάνει το παιδί μου. Όπως και ο Θεός κάνει το ίδιο. Μερικές φορές, οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε, γιατί έρχονται ορισμένα γεγονότα στη ζωή μας δύσκολα, άσχημα ή οδυνηρά, και λίγο ή πολύ παραπονιόμαστε στο Θεό. Αυτό ,που αποδεικνύεται στη πορεία των πραγμάτων, είναι, ότι ο Θεός επιτρέπει κάποια γεγονότα να συμβούν, γιατί κάτι ζητάει από εμάς. Κι αυτό το κάτι είναι αυτό, το οποίο πρέπει να κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Μια αλλαγή δική μας ,προσωπική, που πρέπει να την κάνουμε εμείς και χρειάζεται να καταβάλλουμε το δικό μας κόπο. Με αυτό τον τρόπο, ο Θεός αποδεικνύει, ότι μας τιμάει και αναγνωρίζει ότι έχουμε περισσότερες δυνατότητες, και θέλει βέβαια να ανεβούμε ένα επίπεδο παραπάνω. Δεν μας δίνει έτοιμο φαγητό . το ίδιο βέβαια ακολουθεί και ο δάσκαλος για το μαθητή του. Δεν του κάνει αυτά, που μπορεί να κάνει ο ίδιος . Τον επαινεί, τον βοηθάει, τον καθοδηγεί, αλλά για να αναπτύξει τις δικές του δυνατότητες. Του βάζει εργασίες , τον εξετάζει, τον βαθμολογεί, τον κρίνει. Το ίδιο λοιπόν και στη σχέση γονέα -παιδιού . Δεν θα κάνουμε εμείς τα μαθήματα του παιδιού μας, γιατί έτσι θα έχει το παιδί μας ένα δάσκαλο στο σχολείο κι άλλον ένα στο σπίτι, και βέβαια ένα γονιό λιγότερο. Συνεπώς, ό,τι κάνει το παιδί μας, θα μάθει στη ζωή του να το κάνει μόνο με βοήθεια. Δεν θα ταΐζουμε το παιδί μας σε ηλικία που μπορεί να φάει μόνο του, δεν θα το ντύνουμε σε ηλικία που μπορεί να κουμπωθεί μόνο του. Και να μας το ζητάει κιόλας (άσε με να το κάνω εγώ!), δεν θα τού αρνιόμαστε όταν θέλει να μας βοηθήσει σε κάποια δουλειά, μέσα η έξω από το σπίτι, με την δικαιολογία ,δεν ξέρεις, είσαι μικρός ή μικρή, θα τα χαλάσεις ή θα τα κάνεις χάλια… Ή θα τα λερώσεις, που λέει η μαμά συνήθως. Βέβαια θα το κάνει , θα τα λερώσει και θα τα μαζέψουμε μαζί μετά. Έχει πολλή σημασία να νοιώσει το παιδί μας πως μας βοηθάει, πως είναι δημιουργικό, και πως βοήθησε τη μαμά του ή τον μπαμπά του σε κάτι απλό ή κάτι πιο σύνθετο. Αυτό του δίνει πολύ μεγάλη χαρά. Μπορείτε να βρείτε πολλά παραδείγματα σε διάφορες ηλικίες, σε παιδιά γυμνασίου και λυκείου, σε ενήλικα παιδιά, μέχρι και παντρεμένα παιδιά *. Δηλαδή παντρεύονται τα παιδιά μας και τα υποτιμούμε ακόμη. Μερικές φορές τα βλέπουμε σαν μικρά παιδιά, ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους στο σπίτι, στην δική τους οικογένεια, και έτσι παρεμβαίνουμε Ή μας ζητάνε ένα πράγμα, και εμείς κάνουμε τριπλάσια από αυτό που μας ζητήθηκε τουλάχιστον !Πολύ περισσότερα, από αυτό που χρειάζεται. Όχι. Θα κάνουμε ό,τι μας ζητάνε. Αν θέλουν κάτι περαιτέρω, θα μας το ζητήσουν, και τότε θα το κάνουμε. Αλλιώς, αν δεν υπάρχουν σαφή όρια, γίνεται μεγάλο μπέρδεμα, κι αυτό ευθύνεται για πολλές συγκρούσεις με γονείς και με παππούδες ακόμα . Αυτό είναι πραγματική αγάπη προς το παιδί μας. Μπορεί να φαίνεται σκληρή, μερικές φορές, αυτή η αγάπη. Εμείς οι Έλληνες, που είμαστε συναισθηματικός λαός, νομίζουμε ότι η αγάπη είναι μια στρόφιγγα, που είναι συνεχώς ανοιχτή και τρέχει ασταμάτητα, να δίνεις δηλ. τα πάντα, ενώ μερικά από αυτά που δίνεις, μπορεί να κάνουν και κακό, όταν το παιδί δεν τα χρειάζεται, και το εμποδίζουν βέβαια να ωριμάσει. Αν έχετε προσέξει κάθε αλλαγή φάσης στη ζωή του ανθρώπου, χαρακτηρίζεται από μια απώλεια. Χάνουμε κάτι, για να βρούμε κάτι άλλο. Βρίσκεται το παιδί εννέα μήνες στη ησυχία της κοιλιάς και στη προστασία της μήτρας και βγαίνει από εκεί. Την χάνει αυτή τη προστασία, αλλά για να βγει στο κόσμο. Είναι βρέφος και βρίσκεται στη αγκαλιά μας. Κάποτε όμως χάνει και την αγκαλιά μας, γιατί πρέπει να περπατήσει. Δεν μπορούμε να το κρατάμε στην αγκαλιά μας συνέχεια. Είναι νήπιο στο σπίτι, μαζί με τους γονείς. Κάποτε θα φύγει από το σπίτι για να πάει στον παιδικό σταθμό ή το σχολείο. Πρέπει να χάσει κάτι, για να βρει κάτι άλλο. Θα χάσει κάποτε την ανεμελιά,για να μπει στην εφηβεία. Θα έρθει η ώρα να φύγει πια από το σπίτι, για να πάει να σπουδάσει ή να κάνει την δική του οικογένεια. Κάθε πρόοδος δηλαδή, κάθε ανέβασμα στη ζωή είναι μια απώλεια, για να βρεις κάτι καλύτερο. Αυτό ακριβώς δείχνει, ότι χρειαζόμαστε αγάπη, η οποία όμως να ωριμάζει, έστω κι αν μερικές φορές μας δυσαρεστεί.
Τέταρτον. Αγαπώ το παιδί μου σημαίνει, ότι δεν του ζητώ να πραγματοποιήσει αυτά που δεν μπόρεσα εγώ να πραγματοποιήσω. Επειδή εγώ δεν σπούδασα, εσύ πρέπει να μπεις στο πανεπιστήμιο, και μάλιστα σε συγκεκριμένες σχολές, αυτό είναι πια κλασικό παράδειγμα (δικηγόροι, γιατροί, επιχειρηματίες κ.λ.π.). Όπως, υπάρχουν φορές, που κάποιοι γονείς είναι πολύ αυστηροί, όταν τα παιδιά τους δεν τα πηγαίνουν καλά στο σχολείο, και τα μαλώνουν, και χρησιμοποιούν ακόμη και σωματική βία. Είναι παρατηρημένο, ότι μερικές φορές αυτό συμβαίνει διότι, δεν τα πήγαν οι ίδιοι καλά στο σχολείο και το παιδί τους τούς θυμίζει τον κακό τους εαυτό. Μισούσαν αυτή την πλευρά του εαυτού τους και την πληρώνει το παιδί. Το παιδί όμως είναι ένας άλλος άνθρωπος. Ξεκίνησε μια καινούρια ζωή, την δική του ζωή. Δεν ζητώ από το παιδί μου να πραγματοποιήσει αυτό που δεν έκανα εγώ, γιατί το παιδί μου είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Αναγνωρίζω ότι δεν είναι δική μου προέκταση! Έτσι, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα αυτό, που έχουμε ακούσει πολλές φορές, ότι τα παιδιά μας δεν είναι δικά μας . Δεν είναι ιδιοκτησία μας. Μπορεί να πήραν τα μισά γονίδιά τους από τον έναν και τα μισά από τον άλλον γονιό, αλλά από εκεί και πέρα είναι μια νέα,αυτόνομη ύπαρξη, που ο Θεός μάς χάρισε για να αναθρέψουμε, με τον καλύτερο τρόπο.
Πέμπτον. Αγαπώ το παιδί μου, σημαίνει φροντίζω πάρα πολύ το γάμο μου, τη συζυγία μου. Όχι το αντίθετο, που συνήθως συμβαίνει, να την παραμελώ . Υπάρχουν γονείς, που λένε με καμάρι , και περιμένουν να τούς επαινέσεις «από τότε που παντρευτήκαμε και κάναμε παιδιά δεν έχουμε βγει ποτέ οι δυο μας !» Έχουμε την τάση, στις μεσογειακές χώρες , που είναι παιδοκεντρικές, να γινόμαστε σύζυγοι, για να γίνουμε γονείς. Σαν να κάνουμε ένα προσωρινό πέρασμα από τη συζυγία, για να φτάσουμε στο πραγματικό μας σκοπό- θέλω , που είναι ,να γίνουμε γονείς. Αυτό είναι άσχημο και άδικο, διότι τα παιδιά τα οφείλουμε στη συζυγία. Δεν μπορούμε να παραμελούμε τη ρίζα που είναι ο γάμος μας, εξ αιτίας του οποίου έχουμε το καρπό, που είναι τα παιδιά μας. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, έχουμε πολλές δυσκολίες, και βέβαια το πληρώνουν αυτό, τα ίδια τα παιδιά, διότι δημιουργούνται προσκολλήσεις των γονέων προς τα παιδιά τους (πατέρα με κόρη, η μάνας και γιου, τα γνωστά λεγόμενα τρίγωνα) με αποτέλεσμα να υποφέρουμε από το άγχος που γεννά η προσκόλληση αυτή. Αγαπάμε τα παιδιά μας, όταν φροντίζουμε τη σχέση μας μέσα στο γάμο, και για έναν άλλο λόγο Γιατί, τούς δίνουμε πρότυπα σχέσης, πρότυπο γάμου, που θα χρειαστούν ,όταν κάνουν την δική τους οικογένεια. Θα ήθελα αυτόν τον πέμπτο παράγοντα, δηλαδή αγαπώ το παιδί μου σημαίνει φροντίζω το γάμο μου, να το δούμε λίγο πιο αναλυτικά. Μου κάνει μεγάλη εντύπωση το ότι όταν ο Χριστός , δωδεκαετής, πήγε στα Ιεροσόλυμα, και τον έχασε η Παναγία με τον Ιωσήφ, και τον έψαχναν ώρες και μέρες, τον βρήκαν εν μέσω των διδασκάλων στο Ναό να τους διδάσκει. Έχετε προσέξει, τι του είπε ταραγμένη και ανήσυχη η Παναγία; «Παιδί μου, ο πατέρας σου και εγώ με πόνο ψυχής σε αναζητούσαμε!» «Ο πατέρας σου και εγώ», που δεν ήταν και πατέρας Του! Κι όμως, η Παναγιά δίνει στον δίκαιο Ιωσήφ την θέση που του αρμόζει! Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να προσθέσω και κάτι άλλο. Μπορεί να λειτουργήσει σαν παγίδα, για την γυναίκα, το γεγονός ότι μόλις γίνει μητέρα, ξεχνάει ότι είναι σύζυγος. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους άνδρες. Αλλά, στις γυναίκες,λόγω της ύπαρξης στον ψυχισμό τους, του λεγόμενου μητρικού φίλτρου,το φαινόμενο αυτό είναι εντονότερο. Η συζυγία εγκαταλείπεται υπέρ της τεκνογονίας. Μα, η νέα ιδιότητα, ότι έγινε μητέρα προέρχεται από την πρώτη, ότι έγινε σύζυγος. Στη συζυγία της, στο σύντροφό της οφείλει τα παιδιά της. Επομένως, τα νέα καθήκοντα, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν παραμέληση του πρώτου ρόλου. Γιατί τότε, έρχονται τα πράγματα ανάποδα και είναι σαν να λέμε με πολύ απλά λόγια «χρειαζόμουν έναν άνθρωπο να κάνω παιδιά , και αφού τα απέκτησα ,μπορώ να τον κάνω στην άκρη. Επαναλαμβάνω το ίδιο κάνουν και οι άνδρες στις γυναίκες πολλές φορές, σε σημείο, που συχνά αναρωτιέται κανείς, μήπως ο γάμος, σε μερικούς ανθρώπους, λειτουργεί ως πρόσχημα, για να γίνουν γονείς. Ξεχνούν οι άνθρωποι, ότι ξεκινούν οι δυο τους, ως σύζυγοι, και θα απομείνουν πάλι μόνοι τους. Αυτός δεν είναι ο προορισμός μας; Την συζυγία πρέπει συνεχώς να την καλλιεργούμε, εκεί πάνω πρέπει να δουλεύουμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας ,για να βαθύνουμε τη σχέση της αγάπης. Και όταν η συζυγία λειτουργεί καλά, θα χρειαστεί πολύ λιγότερα λόγια να πούμε προς τα παιδιά, γιατί τα παιδιά θα έχουν λάβει τα μηνύματα, που θα είναι περιττό να διατυπώσουμε με λόγια. Ένα καλό τεστ, για να δούμε πόσο έχουμε εγκαταλείψει και εμείς τη συζυγία μας είναι ένα πολύ απλό και πρόχειρο παράδειγμα: φέρτε στο νου σας, πώς υποδεχθήκαμε ή πώς υποδεχόμαστε ακόμα τα παιδιά μας, όταν έρχονται από το σχολείο, και πώς υποδεχόμαστε τον/την σύντροφό μας, όταν έρχεται από τη δουλειά. Ή, όταν έχει γενέθλια το παιδί μας, πώς τού φερόμαστε! Τι δώρο του κάνουμε! Αν περάσει, δε στο πανεπιστήμιο οι ευχές είναι τίποτα, το παιδί χρειάζεται αμάξι! Ενώ όταν έχουμε επέτειο γάμου; Τι κάνουμε; Στην αρχή το θυμόμαστε και μάλιστα το δώρο είναι απαραίτητο! Μετά από κάποια χρόνια, κατά κανόνα, το ξεχνάμε, για να καταλήξει το βράδυ σε ένα ωραίο τσακωμό, που δεν το θυμηθήκαμε, ή σε ένα πικρόχολο παράπονο. Για σκεφτείτε τα!.. Θα ήθελα ακόμα, να εξετάσουμε την ψυχική αντοχή της γυναίκας μόνο σε ένα συγκεκριμένο θέμα, ελλείψει χρόνου: στο γεγονός ότι ,έχοντας την συναίσθηση της ευθύνης ως μητέρας, επωμίζεται κυρίως αυτή το βάρος της ανατροφής των παιδιών. Πολλές φορές, ή μάλλον κατά κανόνα, η γυναίκα θα ξυπνήσει τη νύχτα και θα ασχοληθεί με το μωρό, και πολλές φορές, γινόμαστε γελοίοι εμείς οι άντρες που λέμε το πρωί «Ά, ωραία κοιμήθηκε απόψε το μωρό», για να πάρουμε την απάντηση από τη γυναίκα «εσύ κοιμήθηκες ωραία, όχι το μωρό» Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να επισημάνω την προσοχή των γυναικών σε κάτι που συμβαίνει πάρα πολύ μέσα στις οικογένειες (και πολύ περισσότερο, μέσα στις λεγόμενες χριστιανικές οικογένειες). Η πολύ καλή πρόθεση της γυναίκας να αναλάβει εξ ολοκλήρου την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών, την οδηγεί στο άλλο άκρο. Του να μονοπωλήσει αυτή τα παιδιά. Ή, με άλλα λόγια, όσο και να ακούγονται σκληρά, να αφαιρέσει τα παιδιά από τον πατέρα. Η αφαίρεση των παιδιών από το πατέρα δεν γίνεται απότομα , και καμιά φορά δεν το καταλαβαίνει ούτε η ίδια, ότι το κάνει. Αποτέλεσμα του γεγονότος είναι να χαθεί η ισορροπία. Η ισορροπία όμως εδώ, για να είμαστε δίκαιοι, δεν χάνεται μόνο από την γυναίκα. Χάνεται επίσης και από τους άνδρες , οι οποίοι, πάρα πολλές φορές ,αδιαφορούμε για το ρόλο μας. Δεν θέλουμε να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας! Σπάνιο είναι όμως, η γυναίκα να αντιληφθεί ότι πρέπει να βάλει και τον άνδρα της εξίσου στην ανατροφή των παιδιών (όχι με την μορφή του τιμωρού, προκειμένου ο πατέρας να κρατήσει τον κακό ρόλο, και εκείνη να είναι καλή με τα παιδιά, όχι με αυτή την έννοια !) Αλλά, να τού επιτρέψει να είναι κοντά στα παιδιά, και να έχει γνώμη. Ένας ανεπαρκής η κακός πατέρας, είναι προτιμότερος από έναν ανύπαρκτο πατέρα, αυτό ,ας το θυμόμαστε.
Έκτο και τελευταίο: αγαπώ το παιδί μου σημαίνει ότι προσπαθώ να ζω τον αληθινό Θεό και να τον μεταδώσω στα παιδιά μου. Τα προηγούμενα θα μπορούσαν να ισχύουν και για μη πιστούς γονείς , τους εκτός εκκλησίας. Εμείς, που έχουμε αυτή την δωρεά της πίστης και της συμμετοχής στην εκκλησία , αισθανόμαστε αυτονόητο, ότι αυτό που ζούμε το χαιρόμαστε και χρειάζεται να το μεταδώσουμε. Αλλά για να το μεταδώσουμε ,πρέπει να το ζούμε. Αυτή είναι η σειρά. Είναι παρατηρημένο , ότι δεν μπορούμε να πείσουμε κάποιον, για κάτι που δεν το έχουμε πιστέψει οι ίδιοι μέσα μας. Ένα παραπάνω, δεν μπορούμε να πείσουμε το παιδί μας να εφαρμόσει κάτι, αν εμείς δε το έχουμε εφαρμόσει. Τι θα γίνει τότε; Θα μου πείτε «δεν θα λέμε στα παιδιά μας τίποτε;», αφού υστερούμε σε τόσα θέματα πνευματικά. Θα λέμε βέβαια, συμπληρώνοντας όμως και την αυτοκριτική μας «εμείς δεν τα έχουμε καταφέρει καλά στο θέμα αυτό, αλλά ξέρεις, ο Χριστός στο ευαγγέλιο μάς έχει δείξει αυτό το δρόμο. Αγωνιζόμαστε και εμείς, δεν τα καταφέρνουμε πολύ καλά, αλλά πιστεύουμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Όσο περισσότερο ζούμε την χριστιανική πίστη, τόσο λιγότερα λόγια θα χρειάζονται να πούμε για το Θεό. Ειδικά, όταν αισθανόμαστε, ότι «τα λόγια μας πάνε στον αέρα», είναι οι περιπτώσεις, που εμείς έχουμε ένα κενό μέσα μας, στο θέμα της πίστης. Δεν λειτουργεί ζωντανά , δεν υπάρχει αρκετή πίστη, αρκετή αγάπη προς το Θεό. Αν το παιδί έχει παραστάσεις από τους γονείς του, ότι αγαπούν τη λατρεία της Εκκλησίας, ότι συμμετέχουν στα μυστήρια, ότι προσεύχονται, ότι μελετούν βιβλία, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν αλλάζουν σαν άνθρωποι, το παιδί οδηγείται στο αντίθετο αποτέλεσμα, σε απαξίωση της πίστης. Η προσπάθεια για την βίωση της αλήθειας του ευαγγελίου στην καθημερινή πρακτική της ζωής της οικογένειας, αποτελεί πρόκριμα για τα παιδιά. Οι έφηβοι τα καταγράφουν όλα, μας πληροφορούν οι ειδικοί. Αλλά δεν αφήνουν να φανεί, ότι τα κατάλαβαν. Εκπλήσσεσαι λοιπόν, όταν αργότερα, μετά από χρόνια, συζητάς με έναν νέο, και σου λέει ότι εκείνο, το είχε προσέξει. Το κράτησε μέσα του όπως και όλα τα καλά που έχει πάρει από τους γονείς του.
Αγαπητοί μου γονείς, προσπάθησα να σας δώσω κάποια στοιχεία υγιούς και σωστής αγάπης προς τα παιδιά μας. Είναι σίγουρο, δεν τα γνωρίζουμε όλα, δεν τα ξέρουμε όλα. Συνεπώς, χρειαζόμαστε οδοδείκτες, ώστε να κατευθύνουμε τους κόπους μας προς τον ορθό προσανατολισμό.
Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,διδασκαλία

Ο «μισθός» του εκπαιδευτικού

Όλοι μας, εφόσον εργαζόμαστε, αναμένουμε τον μηνιαίο μισθό.

Δίνει λύσεις.

Υπάρχει όμως
και ένας ιδιαίτερος
μισθός του δασκάλου.

Ένας μισθός που δεν μπαίνει σε πορτοφόλια, ούτε σε κάρτες.

Είναι η ποιότητα του έργου που θα φανεί στην πορεία της ζωής του μαθητή.

Σημειώνω δύο περιστατικά.

  • Ήρθε ένας έφηβος να μιλήσουμε
    για θέματα που τον ανησυχούσαν,
    όπως είπε. Μέσα στα πολλά με συγκλόνισε ο λόγος του, για έναν καθηγητή-βιολόγο που είχε στο λύκειο.

-Πάτερ, μας μίλησε τόσο όμορφα για τη ζωή, που θα μου μείνουν αξέχαστα τα λόγια του. Μας μίλησε για την ηδονή. Για την χρησιμότητά της. Μας τόνισε
τη διαφορά της ηδονής από την φιληδονία.

Υποκλίθηκα σ’ αυτόν τον καθηγητή.

Διαχειρίστηκε με τις φράσεις του μαθήματος, έννοιες που δεν τις αγγίζουμε εύκολα ή τις έχουμε παρεξηγήσει.

  • Υδραυλικός εργάστηκε στο ναό μας για μια μεγάλη βλάβη. Χρειάστηκε
    να έρθει αρκετές φορές και μια απ’αυτές συζητήσαμε για την εργασία του. Μου εμπιστεύθηκε ότι κάνει τη δουλειά αυτή για 25 χρόνια και την ξεκίνησε μετά από παραίνεση του μαθηματικού του.

Του είχε πει:

«Παιδί μου το μέλλον σου, είναι σε μια τέχνη. Μην αισθάνεσαι δύσκολα, που οι φίλοι σου θα επιλέξουν πανεπιστήμια.
Προχώρησε και θα με θυμάσαι». Καθώς θυμήθηκε τα λόγια εκείνα, είπε και σ’εμένα:»Πάτερ,ξεκίνησα να εργάζομαι
και για 25 χρόνια τον αισθάνομαι πλάι μου. Δεν ξέρω εάν με καταλαβαίνεις.
Άλλοι προσπαθούν να διακρίνουν Αγίους πλάι τους και γω βλέπω μπροστά μου εκείνον τον καθηγητή».

Αγαπητοί μου,

Αυτή η ανακούφιση που θα προσφέρει
ο εκπαιδευτικός στα παιδιά
για τα σημαντικά θέματα της ζωής,
είναι ο μισθός που θα μας τον αποδώσουν οι μαθητές μας εν καιρώ.

Θα μας θυμηθούν.

Έχουμε τη δύναμη και την ευθύνη να επηρεάζουμε την κοινωνία μέσα από τους μαθητές μας.

Είμαστε υπεύθυνοι να χαράξουμε τη γνώση όχι μόνο στο μυαλό αλλά και στην καρδιά τους.

Ανεκτίμητη η προσφορά μας
και ανεκτίμητος ο μισθός μας.

Δίνει λύσεις!

•π.Σπ.Ρ.

Δημοσιεύθηκε στην Ανάπτυξη παιδιών

Τα παιδιά γεννιούνται επιστήμονες

Γεια σας!

Σήμερα, μπορείτε να παρακολουθήσετε μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση από μία ομιλία του γνωστού επιστήμονα Neil deGrasse Tyson .

Δημοσιεύθηκε στην Ανάπτυξη παιδιών

Δεν είναι απλά κούτες…

Μου άρεσε πολύ αυτή η φωτογραφία και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας!

Τα παιδιά έχουν μεγάλη φαντασία!
Αφήστε τα να δημιουργήσουν τους δικούς τους μαγικούς 
και ονειρικούς κόσμους!
Μη σκοτώνετε την φαντασία τους και 
μη τα βάζετε σε καλούπια…
Δυστυχώς το πολιτειακό σύστημα και το εκπαιδευτικό αρκετές φορές τους λέει ότι αυτά που βλέπουν είναι μόνο κούτες και τίποτα παραπάνω….
Έτσι σταματά η δημιουργικότητά τους …


Παρακολουθήστε την ενδιαφέρουσα ομιλία 
«Ας φανταστούμε» 
για τη σημασία της φαντασίας
του βραβευμένου συγγραφέα παιδικών βιβλίων 
στο συνέδριο Tedx Athens 2013
πατώντας εδώ !
Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

Χρήσιμες συμβουλές από τον παιδοψυχολόγο Haim G. Ginott

Ο Haim G. Ginott (1922-1973) ήταν Ισραηλινός εκπαιδευτικός, παιδοψυχολόγος, ψυχοθεραπευτής και σύμβουλος γονιών, ο οποίος μετανάστευσε στην Αμερική από το 1952 και μετά. Οι πρωτοπόρες τεχνικές του για διάλογο με τα παιδιά διδάσκονται μέχρι σήμερα. 

Το δε βιβλίο του Between Parent and Child έγινε αμέσως best seller και παραμένει δημοφιλές μέχρι σήμερα, καθώς μέσω αυτού δίνονται συγκεκριμένες συμβουλές για βασικές αρχές της επικοινωνίας που θα καθοδηγήσουν τους γονείς να ζουν με τα παιδιά τους σε πλαίσιο αμοιβαίου σεβασμού και αξιοπρέπειας.

Ας διαβάσουμε από τα πολλά γραφόμενα του βιβλίου τα 10 σπουδαιότερα που πιστεύω ότι θα φανούν πολύτιμα στον κάθε γονιό:

1.«Έχω φτάσει στο τρομακτικό συμπέρασμα, ότι εγώ είμαι ο καθοριστικός παράγοντας. Είναι η προσωπική μου προσέγγιση που δημιουργεί το κλίμα. Είναι η καθημερινή μου διάθεση που φτιάχνει τον καιρό. Κατέχω τρομερή ισχύ για να κάνω τη ζωή μου δυστυχισμένη ή ευχάριστη. Μπορώ να γίνω όργανο βασανιστηρίων ή εργαλείο έμπνευσης, μπορώ να ταπεινώσω ή να διασκεδάσω, να πληγώσω ή να ανακουφίσω. Σε κάθε περίπτωση, είναι η δική μου αντίδραση που θα καθορίσει αν μια κρίση θα κλιμακωθεί ή όχι, και αν ένα άτομο θα γίνει περισσότερο ή λιγότερο άνθρωπος. Αν φερόμαστε στους ανθρώπους όπως είναι, τους κάνουμε χειρότερους. Αν φερόμαστε στους ανθρώπους όπως θα έπρεπε να είναι, τους βοηθάμε να γίνουν όσα είναι ικανοί να γίνουν

2. «Αν θέλετε τα παιδιά σας να βελτιωθούν, αφήστε τα να ακούσουν τα ωραία πράγματα που λέτε για εκείνα στους άλλους»

3. «Τι λέμε σε έναν καλεσμένο μας που ξέχασε την ομπρέλα του; Τρέχουμε πίσω του και λέμε: Τι σου συμβαίνει; Κάθε φορά που με επισκέπτεσαι ξεχνάς κάτι. Αν δεν είναι το ένα, θα είναι το άλλο. Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν την αδερφή σου; Όταν εκείνη επισκέπτεται, ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Είσαι 44 ετών! Δεν θα μάθεις ποτέ; Δεν είμαι σκλάβος σου να τρέχω εγώ για εσένα. Ακόμα και το κεφάλι σου θα ξέχναγες αν δεν ήταν κολλημένο στους ώμους σου!; Δεν μιλάμε ποτέ έτσι σε έναν καλεσμένο. Του λέμε: “Ορίστε η ομπρέλα σου”, χωρίς να προσθέσουμε “ανόητε”. Οι γονείς πρέπει να αρχίσουν να μιλάνε στα παιδιά τους, όπως μιλάνε στους καλεσμένους τους

4. «Μπορεί οι γονείς να κατέχουν το γνήσιο κλειδί για τις εμπειρίες του παιδιού τους, όμως και οι δάσκαλοι έχουν ένα αντικλείδι. Και εκείνοι μπορούν να ανοίξουν και να κλείσουν τα μυαλά και τις καρδιές των παιδιών

5. «Η κακή συμπεριφορά και η τιμωρία δεν είναι αντίθετα που ακυρώνουν το ένα το άλλο –αντίθετα, θρέφουν και ενισχύουν το ένα το άλλο

6. «Όπως ένας καλά εκπαιδευμένος χειρουργός που προσέχει πού κόβει, έτσι και οι γονείς χρειάζεται να γίνουν πιο ικανοί στη χρήση των λέξεων. Γιατί τα λόγια είναι σαν μαχαίρια. Μπορούν να προκαλέσουν, αν όχι σωματικές, σίγουρα πολλές ψυχικές πληγές

7. «Η επικοινωνία με τα παιδιά θα πρέπει να βασίζεται στον σεβασμό και την επιδεξιότητα: Απαιτεί (α) το μήνυμα να διαφυλάττει τον αυτοσεβασμό του παιδιού και του γονιού και (β) οι δηλώσεις κατανόησης να προηγούνται των δηλώσεων συμβουλών ή οδηγιών

8. «Η επιβράβευση είναι περισσότερο βοηθητική και απολαυστική όταν δεν ανακοινώνεται από πριν, αλλά έρχεται ως έκπληξη. Όταν αντιπροσωπεύει αναγνώριση και εκτίμηση.»

9. «Ένας τρόπος με τον οποίον οι γονείς μπορούν να αποτρέψουν τα παιδιά από το να λένε ψέματα είναι να αποφεύγουν να τα ρωτούν “γιατί”. Κάποτε το “γιατί” χρησιμοποιούνταν στις ανακρίσεις. Αυτό πλέον έχει σταματήσει. Για τα παιδιά το “γιατί” δείχνει την αποδοκιμασία των γονιών, την απογοήτευσή τους και την δυσαρέσκειά τους. Προκαλεί την ηχώ από παλαιότερες κατακρίσεις. Ακόμα και ένα απλό “Γιατί το έκανες αυτό;” μπορεί να υπονοεί “Γιατί έκανες κάτι τόσο ανόητο;”»

10. Ποιος είναι ο στόχος των γονιών; 

Να βοηθούν ένα παιδί να μεγαλώνει και να γίνεται ένας αξιοπρεπής Άνθρωπος, ένα άτομο με συμπόνια, με δέσμευση και ενδιαφέρον για τους άλλους.


Ας προβληματιστούμε και ας σκεφτούμε καλύτερα τη συμπεριφορά μας είτε ως δάσκαλοι είτε ως γονείς απέναντι στα παιδιά που μεγαλώνουμε καθώς μας έχουν ως πρότυπα.Ας προσπαθούμε να είμαστε θετικά πρότυπα για τα παιδιά για να γίνουν χρήσιμοι και παραγωγικοί άνθρωποι στην κοινωνία με ενσυναίσθηση και ηθικές αξίες…
Δημοσιεύθηκε στην διδασκαλία

Οι δάσκαλοι πεθύμησαν τους μαθητές τους

Στο παρακάτω ενδιαφέρον άρθρο σας παραθέτω τις απόψεις του καθηγητή μου Γεώργιου Καψάλη του Παιδαγωγικού Τμήματος Δ.Ε. και πρώην Πρύτανη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για το έργο και την προσφορά των δασκάλων στην κοινωνία.

Οι δάσκαλοι δεν χρειάζονται τη δημόσια υποστήριξη κανενός από εμάς. Έχουν πάντα ως σύμμαχο και υποστηρικτή  το ίδιο το έργο που προσφέρουν, την αγάπη των μαθητών τους, τον καθημερινό μόχθο και την καθημερινή επιδίωξή τους να είναι χαρούμενοι όλοι οι μαθητές τους, να γίνονται καλύτεροι όλοι οι μαθητές τους, να μαθαίνουν όλοι  οι μαθητές τους και να μαθαίνουν παράλληλα  και οι ίδιοι οι δάσκαλοι. 

Υπηρετώντας για τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια σε ένα αξιόλογο Παιδαγωγικό Τμήμα,  που εκπαιδεύει δασκάλους, είχα και εξακολουθώ να έχω τη μεγάλη χαρά   και την ξεχωριστή τιμή να διδάξω σε χιλιάδες δασκάλων, οι περισσότεροι από τους οποίους εξακολουθούν και σήμερα  να υπηρετούν την εκπαίδευση.

Είχα, επίσης, τη σπάνια  δυνατότητα να διδάξω, να συνεργαστώ και να γνωρίσω χιλιάδες δασκάλων που δίδασκαν ήδη στα σχολεία και απέκτησαν από τα Τμήματά μας τους αντίστοιχους  πανεπιστημιακούς τίτλους, αλλά και σε εκατοντάδες δασκάλους που διδάσκουν την ελληνική γλώσσα στα σχολεία της Κύπρου της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας, στα παιδιά των Ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στον Καναδά, στη Βραζιλία και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αισθάνομαι υπερήφανος και είμαι πάντα υπερήφανος για τους φοιτητές μου που έγιναν δάσκαλοι, για τους δικούς μου δασκάλους, αλλά και ασφαλώς για όλους τους δασκάλους της πατρίδας μας.

Μπορεί να είναι αυτή η αμοιβαία καθημερινή τρυφερότητα, ευαισθησία και αλληλεπίδραση δασκάλου και μαθητή, μπορεί να είναι η απέραντη αγάπη που προσφέρει ο δάσκαλος αφειδώλευτα στους μαθητές τους, το βέβαιο είναι πως όλοι κρατάμε ζωντανή  στη θύμησή μας και στην ίδια τη ζωή μας τα αγαπημένα πρόσωπα των δασκάλων μας.  

Εξακολουθεί ο δάσκαλος να είναι σαν ο καθοδηγητής στη ζωή μας, σαν να σκεφτόμαστε με αυτόν, σαν να λέμε τώρα τι θα έλεγε ο δάσκαλος.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο δάσκαλος δεν επιτρέπεται και δεν απουσίασε ποτέ από τα δύσκολα.

Από τα δύσκολα του μακρινού παρελθόντος, καθώς έπρεπε να κρατάει ζωντανή την κάθε γωνιά της πατρίδας μας, αλλά και από τα νεότερα δύσκολα, με την αβεβαιότητα της εργασίας και της   προσφοράς να τον κρατούν σε διαρκή αγωνία και να μην του επιτρέπουν να οργανώσει τη ζωή του.

Είναι, επίσης, βέβαιο πως και στις σημερινές δυσκολίες ο δάσκαλος δεν θα μπορούσε να μην  είναι παρών, να μην είναι, όπως πάντα, το στήριγμα και το σημείο αναφοράς της ελληνικής οικογένειας και του κάθε μαθητή ξεχωριστά.

Ο δάσκαλος από τη μια στιγμή στην άλλη στερήθηκε τους μαθητές του, σαν να στερήθηκε τον κόσμο ολόκληρο,  την ώρα που σχεδίαζε, που οργάνωνε, που ήθελε να τα ολοκληρώσει όλα με συνέπεια και ευθύνη.

Δεν αρνήθηκε ούτε για μια στιγμή να προσφέρει, έμαθε, μίλησε στην καρδιά των μαθητών του, συγκινήθηκαν αυτοί, συγκινήθηκε και ο ίδιος, γνωρίζοντας καλά πού βρίσκονται κάθε φορά τα όρια.

Είμαι βέβαιος ότι ο κάθε δάσκαλος και  όλοι οι δάσκαλοι μαζί πεθύμησαν τους μαθητές τους, όπως και οι μαθητές πεθύμησαν τους δασκάλους τους, μόνο που αυτή τη φορά  δεν θα μπορέσει ο ένας να αγκαλιάσει τον άλλον, όπως παλιά.

Οφείλουμε όλοι έναν μεγάλο σεβασμό και μια απεριόριστη εκτίμηση στο έργο των δασκάλων. Τα αξίζουν!

Δημοσιεύθηκε στην Ανάπτυξη παιδιών,Λογοτεχνία

Το παράδειγμα των γονιών…

«Θυμήσου ότι τα παιδιά και τα λουλούδια αντανακλούν το είδος της φροντίδας που παίρνουν.»
~H. Jackson Brown, Jr., Αμερικανός συγγραφέας