Δημοσιεύθηκε στην Ανάπτυξη παιδιών,επετειακά

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού

Στις 11 Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού. Είναι η γενέθλια ημέρα της UNICEF – United Nations Children’s Fund (Ταμείο Παιδιών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών) που ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1946 για να βοηθήσει αρχικά τα παιδιά της Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Κίνας μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Βέβαια τα παιδιά όλου του κόσμου
θα έπρεπε να γιορτάζουν κάθε μέρα.
Τα παιδιά όπως και οι ενήλικες έχουν δικαιώματα.
Δικαιώματα που κάποιοι που θεωρούνται «έξυπνοι»
τα καταπατούν με τον πιο βάναυσο τρόπο.
Η Χάρτα των δικαιωμάτων του παιδιού αναφέρει:

* Δικαιούμαι να έρθω στη ζωή. Δικαιούμαι να υπάρξω.
* Δικαιούμαι να μεγαλώσω σε έναν κόσμο χωρίς βία και φτώχεια.
* Δικαιούμαι να ζήσω σε έναν κόσμο που σέβεται και προστατεύει το φυσικό περιβάλλον.
* Δικαιούμαι να έχω ελεύθερη πρόσβαση στον μαγικό κόσμο της γνώσης.
* Δικαιούμαι να έχω ελεύθερο χρόνο και χώρο για να παίζω.
* Δικαιούμαι να μάθω τι είναι καλό για την σωματική και ψυχική μου υγεία.
* Δικαιούμαι να περνάω αρκετό χρόνο με τους γονείς μου.
* Δικαιούμαι να ζήσω με αθωότητα και ανεμελιά τα παιδικά μου χρόνια.
* Δικαιούμαι να ζήσω σε μια κοινωνία που προστατεύει τα προσωπικά μου δεδομένα.
* Δικαιούμαι έναν κόσμο ανθρώπινο, δίκαιο και ειρηνικό.

Ας προσπαθήσουμε όλοι μας, από οποιαδήποτε θέση κι αν βρισκόμαστε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορεί ο καθένας μας για τα παιδιά.
Γιατί όλοι θέλουμε να κοιτάμε στα μάτια τα παιδιά και να καθρεπτίζεται μέσα τους η ψυχή μας. Η ψυχή που θα έχουμε προσφέρει για να μπορούν όλα τα παιδικά μάτια να χαμογελούν!
Επιλέγω να κλείσω το άρθρο με το εξαιρετικό ποίημα
 «Αν ένα παιδί…» του R. Russel
Δημοσιεύθηκε στην Περιβάλλον,εικαστικά,καινοτόμες δράσεις

Διάκριση της ζωγραφιάς της Δήμητρας από την Twinkl

Με αφορμή την 26η Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP26) που γίνεται στη Γλασκώβη (31/10-12/11), η Twinkl (www.twinkl.gr) ξεκίνησε μια διεθνή εκπαιδευτική καμπάνια καλώντας τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές σε αρκετές χώρες του κόσμου να συζητήσουν στην τάξη για το πολύ σημαντικό ζήτημα της οικολογικής κρίσης. 

Η τάξη μας συμμετείχε στη διεθνή πρωτοβουλία «Draw Upon Earth – Ζωγραφίζοντας για τη Γη» προκειμένου οι φωνές των μαθητών μας να ενωθούν με αυτές των παιδιών σε όλο τον κόσμο καθώς έχει πολύ μεγάλη σημασία να ακουστούν οι σκέψεις και οι ανησυχίες της νέας γενιάς για την κλιματική αλλαγή και το μέλλον του πλανήτη. 

Θα θέλαμε να συγχαρούμε τη Δήμητρα, μαθήτρια της τάξης μας, καθώς προκρίθηκε ανάμεσα από πολλές συμμετοχές σε όλη την Ελλάδα για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην καμπάνια που διοργανώνει η Twinkl για την ευαισθητοποίηση της σχολικής κοινότητας.


Δημοσιεύθηκε στην Περιβάλλον,εικαστικά

Τα παιδιά ζωγραφίζουν για τη Γη με αφορμή τη σύνοδο για την κλιματική αλλαγή COP26!

Οι μαθητές της Ε2 τάξης συμμετείχαν στην παγκόσμια εκπαιδευτική καμπάνια Draw Upon Earth – Ζωγραφίζοντας για τη Γη που διοργανώνεται από τον παγκόσμιο εκπαιδευτικό εκδοτικό οίκο της Twinkl, που έχει την έδρα της στη Μεγάλη Βρετανία, σε συνεργασία με τη WWF με θέμα την κλιματική αλλαγή με σκοπό να ενημερωθούν για τη σημασία της συνόδου COP26 που θα διεξαχθεί από την 31η Οκτωβρίου έως τη 12η Νοεμβρίου στη Γλασκώβη καθώς οι αποφάσεις που θα ληφθούν σε αυτή τη διάσκεψη κορυφής θα είναι καθοριστικές για το μέλλον του πλανήτη μας.

Πρόθεση της καμπάνιας είναι η σύνοδος COP26 να αποτελέσει την αφορμή για να γίνει ακόμα ευρύτερος ο διάλογος για το κλίμα, με ένα προσιτό – για τα παιδιά – τρόπο. Μέσω της καμπάνιας παιδιά από διάφορες χώρες του κόσμου μοιράζονται τις σκέψεις και τις εικόνες που τους δημιουργούνται σχετικά με την κλιματική αλλαγή μέσω της προσωπικής καλλιτεχνικής έκφρασης και της ζωγραφικής.

Η δράση κινείται σε τρεις βασικούς άξονες: 

  • Να αντληθούν συμπεράσματα για τον τρόπο που τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον κόσμο και έτσι με την κατανόηση κάθε ελπίδας και ανησυχίας τους να μπορέσουμε να σταθούμε καλύτερα δίπλα τους, αναζητώντας πραγματοποιήσιμες ιδέες που μπορούν να κάνουν καλύτερο το μέλλον για εκείνα.
  • Να δοθεί σημασία στην αξία της εκπαίδευσης εν γένει καθώς και στο όφελος των παιδιών σε όλο τον κόσμο από τις συζητήσεις για κλιματική αλλαγή στην τάξη.
  • Να αποκτηθεί καλύτερη εικόνα για τα συναισθήματα που προκαλεί η κλιματική κρίση στα παιδιά μέσα από τις ζωγραφιές τους. Άλλωστε η απουσία της συζήτησης στην τάξη για αυτό το θέμα είναι πιθανό να οξύνει την αίσθησης αβεβαιότητας των παιδιών για το μέλλον.

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να σας ανακοινώσω ένα ευχάριστο νέο καθώς η ζωγραφιά της Δήμητρας προκρίθηκε να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην παραπάνω καμπάνια που διοργανώνει η Twinkl για την ευαισθητοποίηση της σχολικής κοινότητας.

Συγχαρητήρια Δήμητρα για την όμορφη δημιουργία σου και σου εύχομαι να έχεις πάντα επιτυχίες στη ζωή σου!!!

Πολλά μπράβο αξίζουν και στους υπόλοιπους μαθητές που συμμετείχαν στη δράση! Μελλοντικά, θα γίνει ανάρτηση με τις συμμετοχές όλων των παιδιών!

Αν θέλετε να συμμετέχετε κι εσείς στη δράση πατήστε εδώ για να βρείτε περισσότερες πληροφορίες!
Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,καινοτόμες δράσεις

Διάκριση του «Love Teaching» από την Twinkl

H Twinkl Hellas μας παρουσιάζει τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά blog της χώρας μας. Ανάμεσα σε αυτά και ο εκπαιδευτικός ιστότοπος «Love Teaching by Archodoula».

Λίγα λόγια για την Twinkl

Από την ίδρυσή της το 2010 στη Μεγάλη Βρετανία, η Twinkl αποτελεί πλέον ένα εκπαιδευτικό εκδοτικό οίκο παγκόσμιας εμβέλειας. Βασικός της στόχος είναι να υποστηρίζει τους εκπαιδευτικούς αλλά και όσους διδάσκουν κάνοντας προσβάσιμο όσο δυνατόν περισσότερο εκπαιδευτικό υλικό ηλεκτρονικά! Εκτός από την καθημερινή προσθήκη διδακτικού υλικού υψηλής ποιότητας στην πλατφόρμα, σημαντικό κομμάτι της δραστηριότητας της Twinkl είναι το Εκπαιδευτικό της Blog, το οποίο έχει επισκεψιμότητα από 57 διαφορετικές χώρες. Με αυτό τον τρόπο, ο εκδοτικός οίκος προσπαθεί να βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς συμβάλλοντας έτσι έμπρακτα στην στήριξη της παγκόσμιας εκπαιδευτικής κοινότητας. 

Ας διαβάσουμε τι αναφέρεται στη σελίδα της:

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς η οποία αποτελεί συνήθως μια αρκετά απαιτητική περίοδο για την ομαλή επιστροφή των μαθητών στις τάξεις, η Twinkl Hellas σας παρουσιάζει τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά Blog και Ιστοσελίδες στην Ελλάδα! Είναι πολύ σημαντική για εμάς η στήριξη και η αναγνώριση των δημιουργών, καθώς εκείνοι με πολύ μεράκι και αγάπη τόσο για τα παιδιά όσο και τους συναδέλφους τους επιμελούνται το εκπαιδευτικό υλικό που δημοσιεύουν!

Στους ιστότοπους αυτούς εκτός από ενδιαφέρουσες προτάσεις δραστηριοτήτων μπορείτε να βρείτε και αρκετά αξιόλογα άρθρα για διάφορα εκπαιδευτικά θέματα. Έτσι, χωρίς καμία περαιτέρω καθυστέρηση ακολουθεί η δική μας επιλογή των καλύτερων εκπαιδευτικών Blog και Ιστοσελίδων στην Ελλάδα: Σημαντικότερα Εκπαιδευτικά Blog και Ιστοσελίδες στην Ελλάδα που πρέπει να επισκεφθείς το 2021 σύμφωνα με την Twinkl! 

Ευχαριστούμε πολύ την Twinkl για τη διάκριση που μας προσέφερε στα καλύτερα εκπαιδευτικά blog της Ελλάδας και για την αναφορά της στον ιστότοπό μας!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,επετειακά

Στον δάσκαλο

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!
Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι !

Κωστής Παλαμάς

Η 5η Οκτωβρίου που καθιερώθηκε το 1994 ως η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών από την Unesco, αποτελεί κάθε χρόνο το έναυσμα προκειμένου να αναδειχθεί η σημαντικότητα του έργου και της προσφοράς των εκπαιδευτικών σε όλο τον κόσμο!

Έτσι, στα πλαίσια της ημέρας αυτής ο εκπαιδευτικός εκδοτικός οίκος της Twinkl που ιδρύθηκε το 2010 στη Μεγάλη Βρετανία και πλέον αποτελεί μια εκδοτική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας συνεχίζει το αφιέρωμά της στα σημαντικότερα εκπαιδευτικά Blog και Ιστοσελίδες στην Ελλάδα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και η παρούσα ιστοσελίδα «Love Teaching by Archodoula» με προτάσεις δραστηριοτήτων!!

Μπορείτε να πατήσετε στην παρακάτω εικόνα για να μεταβείτε στην πρόταση της δραστηριότητάς μας όπως παρουσιάζεται στην Twinkl !

Ευχαριστούμε πολύ την Twinkl για τη διάκριση που μας προσέφερε να μας κατατάξει στα σημαντικότερα εκπαιδευτικά Blog και Ιστοσελίδες στην Ελλάδα!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Πολιτισμός,Σκέψεις

Ο Θαλασσοπόρος

Αγαπητοί αναγνώστες,

Στο επόμενο βίντεο παρουσιάζεται μία όμορφη εικονογράφηση από τους μαθητές της Στ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αιγίου, του υπέροχου ποιήματος «Ο θαλασσοπόρος» της Ρίτας Μπούμη-Παπά, που το συναντάμε στο βιβλίο της Στ΄δημοτικού κι έχει μελοποιηθεί υπέροχα από τον Νότη Μαυρουδή.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε το βιβλίο που έφτιαξαν οι μαθητές με την εικονογράφηση του ποιήματος!

Εξαιρετικά τα πήγατε!!!❤

Συγχαρητήρια παιδιά για τις όμορφες δημιουργίες σας!

Αγαπημένα μου παιδιά, 
Η ζωή μας έχει κάποιους σταθμούς, κάποιες ημερομηνίες που γίνεται μία αλλαγή στη ζωή μας. Κάτι αφήνουμε πίσω μας και είμαστε έτοιμοι ν' ανοίξουμε τα φτερά μας για πιο μακρινά ταξίδια...
Έτσι από σήμερα, ξεκίνησε ένα νέο ταξίδι για εσάς! Χαρείτε το ταξίδι και βάλτε γερές αξίες, όπως λέγαμε στο μάθημα, που θα σας συνοδεύουν στη ζωή σας και θα σας κάνουν μοναδικούς.
Να θυμάστε ότι γύρω σας έχετε κάποιους που σας αγαπούν και σας υποστηρίζουν. Μπορεί να ήμασταν μαζί λίγες εβδομάδες, αλλά έχετε κερδίσει μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και θα σας θυμάμαι πάντοτε με αγάπη! Θα είμαι παρούσα για ό,τι με χρειαστείτε..
Καλό ταξίδι, παιδάκια μου!
Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

Τι σημαίνει «αγαπώ το παιδί μου»;

Σήμερα σας παραθέτω ένα πολύ χρήσιμο άρθρο του π. Ιωάννη Καλογερόπουλου για την αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους. Είναι πραγματικά μία προσέγγιση που έχει ως στόχο μας προβληματίσει για την πραγματική αγάπη χωρίς προσωπεία και προσωπικές επιδιώξεις…. Είναι μακροσκελές αλλά πιστέψτε με αξίζει να το διαβάσετε όλο!!
Για όσους έχουν παιδιά,
για όσους δεν έχουν ακόμα παιδιά
και για όσους νιώθουν τα άλλα παιδιά ως δικά τους…
Λέμε όλοι, και έχουμε δίκιο, και σίγουρα το πιστεύουμε, ότι αγαπούμε τα παιδιά μας. Φυσικά, αυτό είναι αλήθεια. Από την άλλη, την ίδια στιγμή που το λέμε αυτό, παραδεχόμαστε όλοι και το ομολογούμε με διαφόρους τρόπους, είτε στο εαυτό μας, είτε σε φιλικές μας συζητήσεις, είτε στη εξομολόγηση, ότι κάνουμε και σφάλματα. Εννοείται ότι αυτό με όλους μας συμβαίνει. Δεν υπάρχει γονιός που να μην κάνει σφάλματα, και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Πώς είναι δυνατόν αυτά τα δύο να συνυπάρχουν, δηλ. και να αγαπώ τα παιδιά μου και να κάνω σφάλματα; Ίσως δεν τα αγαπούμε πάντοτε με το σωστό τρόπο. Πρέπει να μάθουμε τον κατάλληλο τρόπο.
Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί την τελειότητα και ταυτόχρονα είναι βουτηγμένος μέσα στην ατέλεια. Και παλεύει με αυτά τα δύο διαρκώς. Οι μαθητές του Χριστού μας προσεύχονταν, ήταν πιστοί. Ταυτόχρονα όμως, ζητούσαν από τον διδάσκαλο να τους διδάξει, πώς να προσεύχονται την ίδια στιγμή που προσεύχονταν! Ένοιωθαν ότι κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει. στη προσευχή. Έτσι, θα προσπαθήσουμε και εμείς τώρα να δούμε τι σημαίνει αγαπώ το παιδί μου. Τι σημαίνει η αγάπη, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα, και πότε είναι σωστή. Έχω καταγράψει μερικά χαρακτηριστικά που έχει η σωστή αγάπη προς τα παιδιά μας, και δεν σημαίνει ότι αυτά που έχω είναι τα πάντα.
Πρώτον, αγαπώ το παιδί μου όπως είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Εάν αγαπώ το παιδί μου όπως θα ήθελα να είναι , αυτό σημαίνει ότι αγαπώ τις προσδοκίες και τους οραματισμούς μου. Άρα, αγαπώ τον εαυτό μου , σε τελευταία ανάλυση. Αυτό πρέπει είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό κάθε αγάπης, της σωστής αγάπης, σε όλες τις σχέσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στο ζευγάρι . Όλοι κάνουμε όνειρα πριν γνωρίσουμε τον άνθρωπο που θα παντρευτούμε, τον φανταζόμαστε. Όμως ,έρχεται η στιγμή που πρέπει να τον αγαπήσουμε όπως είναι. Αλλά το πώς είναι! Το καταλαβαίνουμε σιγά- σιγά, όχι από την αρχή. Σε μεγάλο βαθμό βέβαια , μετά το γάμο. Αυτό όμως είναι η πραγματική αγάπη, δηλαδή η αληθινή αγάπη που έχει βάθος, που έχει αντίκρισμα, που έχει νόημα είναι όταν αγαπούμε τον άλλον για αυτό πού είναι. Όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και είναι η αγάπη που πατάει στη γη και δεν πετάει στα σύννεφα. Αυτό τώρα στη σχέση γονέων – παιδιών δεν είναι και τόσο εύκολο. Γιατί όμως; Γιατί όλοι μας όσο είμαστε νέοι και δεν έχουμε καν δεσμό, φανταζόμαστε κάποια πράγματα για τα παιδιά μας. Όλοι έχουμε ονειροπολήσει, πως θα είναι η οικογένειά μας στο μέλλον. Και βέβαια έχουμε ονειροπολήσει και για τα παιδιά μας. Την ιστορία με την κουκουβάγια και την πέρδικα ασφαλώς την ξέρετε. Τα παιδιά μας θα είναι τα πιο όμορφα, τα πιο έξυπνα και τα πιο πειθαρχημένα, θα τρώνε το φαγητό τους, θα φέρνουν καλούς βαθμούς. Έτσι δεν τα φανταζόμαστε; Ακόμα και όταν είναι μέσα στη κοιλιά ,έτσι τα φανταζόμαστε. Έρχεται όμως η στιγμή ,που έρχεται ένα συγκεκριμένο παιδί, το οποίο έχει μερικά μόνο, από αυτά που είχαμε ονειρευτεί. Όχι όλα! Αλλά μερικά . Ευτυχώς που δεν τα έχει όλα. Αλίμονο, αν ο Θεός μάς έδινε τα τέλεια παιδιά. Πρώτα από όλα δεν θα μαζευόταν ο εγωισμός μας με τίποτα πλέον. Δεν θα είχαμε αφορμή για ταπείνωση καμία. Αλλά ίσως να ήταν πρόβλημα και για τα παιδιά μας τα ίδια, να ανταποκρίνονται ακριβώς στις προσδοκίες των γονέων. Δεν θα τους έκανε καλό . Έρχεται και το συγκεκριμένο παιδί, το οποίο δεν είναι και στη φυσιογνωμία όπως ακριβώς το περιμέναμε. Άσε που μπορεί να μοιάζει στον πεθερό ή στην πεθερά. Δεν είναι και τόσο ήσυχο την νύχτα, κλαίει και μάς ξυπνάει. Ή σε μεγαλύτερη ηλικία που παίζει με άλλα παιδάκια, δεν είναι και τόσο ήσυχο στο παιχνίδι, τσακώνεται με τα άλλα παιδιά ή τα πειράζει κιόλας, αρκετές φορές. Όταν δε , αρχίσει το σχολείο, δεν ακούγονται και πάρα πολλά μπράβο κι έτσι, αρχίζει να πληγώνεται ο γονέας, να τραυματίζεται η εικόνα που είχε πλάσει για το παιδί του. Τραυματίζεται δηλαδή η εικόνα που είχαμε πλάσει μέσα μας για μας, όχι για το παιδί μας. Επομένως, αγαπώ το παιδί μου όπως ακριβώς είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι, αποτελεί μια άσκηση, όχι απλώς αγάπης, αλλά ταπείνωσης. Είναι μια άσκηση θα λέγαμε ευχαριστίας, για να το πούμε με εκκλησιαστικούς όρους. Δηλ. προσπαθώ να γίνω ευχαριστιακός άνθρωπος, να ευχαριστώ το Θεό, για αυτή τη δωρεά του συγκεκριμένου παιδιού που βρίσκεται στη ζωή μου. Και για να μη παίζω θέατρο με το Θεό, και να το εννοώ ότι Τον ευχαριστώ, πρέπει να στέκομαι περισσότερο στα προτερήματα και στα χαρίσματα του παιδιού μου, κι όχι τόσο στα αρνητικά σημεία του χαρακτήρα του. Δεν λέω να είμαστε στα σύννεφα και να νομίζουμε ότι το παιδί μας έχει προτερήματα, που δεν έχει. Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ, οι αφορμές που μας δίνει χαρά το παιδί μας, να είναι περισσότερες, από τις αφορμές που μας αγχώνει, ή μας εκνευρίζει. Τότε, θα είμαι γνήσιος προς το Θεό και θα τον ευχαριστώ πραγματικά, και θα αποδέχομαι το παιδί μου όπως αληθινά είναι. Το δύσκολο, μερικές φορές, είναι αυτό, να βρούμε πράγματα, για τα οποία να ευχαριστούμε το Θεό για τα παιδιά μας.
Δεύτερον, αγαπώ το παιδί μου, σημαίνει τού το δείχνω με τα λόγια, με τη καρδιά μου, με την παρουσία μου και με τη ψυχή μου, κι όχι με παροχές. Δεν είναι δηλαδή απόδειξη, ότι αγαπώ το παιδί μου, με το να του κάνω όλα τα χατίρια, το να αγοράζω ό,τι ζητήσει και ό,τι δεν ζητήσει . Αυτό δεν σημαίνει ,ότι θα φτάσουμε και στο άλλο άκρο, ότι θα γίνουμε τσιγκούνηδες και ότι τα παιδιά μας θα παρακαλούν κι εμείς δεν θα τους παίρνουμε. Σημασία έχει, να βρούμε το μέτρο. Και το μέτρο θα το βρούμε πιο εύκολα, αν δεν προσπαθούμε με τις παροχές να σβήσουμε ενοχές, για να κάνω και λίγη ομοιοκαταληξία. Πολύ συχνά οι υπερβολικές παροχές κρύβουν ενοχές, διότι δεν είμαστε αρκετά κοντά με τα παιδιά μας, λείπουμε αρκετά, ή και τα έχουμε αδικήσει σε κάτι. Άλλες φορές, οι υπερβολικές παροχές κρύβουν την δυσκολία μας ή την απροθυμία μας να είμαστε μαζί τους, με ζωντανή παρουσία και ψυχική επαφή. Με άλλα λόγια ,δεν μας λείπει ο χρόνος τόσο, όσο μας λείπει η διάθεση να καθίσουμε μαζί τους, να παίξουμε, να διαβάσουμε, να γελάσουμε, να αστειευτούμε, να συζητήσουμε για οτιδήποτε, να κάνουμε ψυχική επαφή δηλαδή. Το κενό αυτό,προσπαθούμε να αναπληρώσουμε με χατήρια. «Μήπως όμως ,αυτό δεν λέγεται δωροδοκία;» αναρωτιέται ο π. Βασίλειος Θερμός στο βιβλίο του «Η χαρά της ζωής και της δημιουργίας.» Η ψυχική επαφή δεν είναι καμιά ιδιαίτερη τέχνη ή επιστήμη. Ψυχική επαφή μπορεί να επιτευχθεί, αν πάρουμε το παιδί μας και πάμε να ψωνίσουμε στο σούπερ -μάρκετ και συζητάμε χαλαρά. Με αυτό τον τρόπο,το παιδί μας θα νοιώσει οτι είναι σημαντικό για μας. Για να γίνει αυτό όμως ,δηλαδή ,το ότι αγαπώ το παιδί μου να το δείχνω με λόγια και με τη καρδιά μου, όπως αντιλαμβάνεστε, θα πρέπει να υπάρχει το προηγούμενο. Δηλαδή, όταν πράγματι αγαπώ το παιδί μου όπως είναι, τότε θα του το δείξω με λόγια και με τη φυσική μου παρουσία και βέβαια, δεν θα τού το δείξω με παροχές.
Τρίτον. Αγαπώ το παιδί μου ,σημαίνει ότι δεν κάνω εγώ αυτά που μπορεί να κάνει το παιδί μου. Όπως και ο Θεός κάνει το ίδιο. Μερικές φορές, οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε, γιατί έρχονται ορισμένα γεγονότα στη ζωή μας δύσκολα, άσχημα ή οδυνηρά, και λίγο ή πολύ παραπονιόμαστε στο Θεό. Αυτό ,που αποδεικνύεται στη πορεία των πραγμάτων, είναι, ότι ο Θεός επιτρέπει κάποια γεγονότα να συμβούν, γιατί κάτι ζητάει από εμάς. Κι αυτό το κάτι είναι αυτό, το οποίο πρέπει να κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Μια αλλαγή δική μας ,προσωπική, που πρέπει να την κάνουμε εμείς και χρειάζεται να καταβάλλουμε το δικό μας κόπο. Με αυτό τον τρόπο, ο Θεός αποδεικνύει, ότι μας τιμάει και αναγνωρίζει ότι έχουμε περισσότερες δυνατότητες, και θέλει βέβαια να ανεβούμε ένα επίπεδο παραπάνω. Δεν μας δίνει έτοιμο φαγητό . το ίδιο βέβαια ακολουθεί και ο δάσκαλος για το μαθητή του. Δεν του κάνει αυτά, που μπορεί να κάνει ο ίδιος . Τον επαινεί, τον βοηθάει, τον καθοδηγεί, αλλά για να αναπτύξει τις δικές του δυνατότητες. Του βάζει εργασίες , τον εξετάζει, τον βαθμολογεί, τον κρίνει. Το ίδιο λοιπόν και στη σχέση γονέα -παιδιού . Δεν θα κάνουμε εμείς τα μαθήματα του παιδιού μας, γιατί έτσι θα έχει το παιδί μας ένα δάσκαλο στο σχολείο κι άλλον ένα στο σπίτι, και βέβαια ένα γονιό λιγότερο. Συνεπώς, ό,τι κάνει το παιδί μας, θα μάθει στη ζωή του να το κάνει μόνο με βοήθεια. Δεν θα ταΐζουμε το παιδί μας σε ηλικία που μπορεί να φάει μόνο του, δεν θα το ντύνουμε σε ηλικία που μπορεί να κουμπωθεί μόνο του. Και να μας το ζητάει κιόλας (άσε με να το κάνω εγώ!), δεν θα τού αρνιόμαστε όταν θέλει να μας βοηθήσει σε κάποια δουλειά, μέσα η έξω από το σπίτι, με την δικαιολογία ,δεν ξέρεις, είσαι μικρός ή μικρή, θα τα χαλάσεις ή θα τα κάνεις χάλια… Ή θα τα λερώσεις, που λέει η μαμά συνήθως. Βέβαια θα το κάνει , θα τα λερώσει και θα τα μαζέψουμε μαζί μετά. Έχει πολλή σημασία να νοιώσει το παιδί μας πως μας βοηθάει, πως είναι δημιουργικό, και πως βοήθησε τη μαμά του ή τον μπαμπά του σε κάτι απλό ή κάτι πιο σύνθετο. Αυτό του δίνει πολύ μεγάλη χαρά. Μπορείτε να βρείτε πολλά παραδείγματα σε διάφορες ηλικίες, σε παιδιά γυμνασίου και λυκείου, σε ενήλικα παιδιά, μέχρι και παντρεμένα παιδιά *. Δηλαδή παντρεύονται τα παιδιά μας και τα υποτιμούμε ακόμη. Μερικές φορές τα βλέπουμε σαν μικρά παιδιά, ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνα τους στο σπίτι, στην δική τους οικογένεια, και έτσι παρεμβαίνουμε Ή μας ζητάνε ένα πράγμα, και εμείς κάνουμε τριπλάσια από αυτό που μας ζητήθηκε τουλάχιστον !Πολύ περισσότερα, από αυτό που χρειάζεται. Όχι. Θα κάνουμε ό,τι μας ζητάνε. Αν θέλουν κάτι περαιτέρω, θα μας το ζητήσουν, και τότε θα το κάνουμε. Αλλιώς, αν δεν υπάρχουν σαφή όρια, γίνεται μεγάλο μπέρδεμα, κι αυτό ευθύνεται για πολλές συγκρούσεις με γονείς και με παππούδες ακόμα . Αυτό είναι πραγματική αγάπη προς το παιδί μας. Μπορεί να φαίνεται σκληρή, μερικές φορές, αυτή η αγάπη. Εμείς οι Έλληνες, που είμαστε συναισθηματικός λαός, νομίζουμε ότι η αγάπη είναι μια στρόφιγγα, που είναι συνεχώς ανοιχτή και τρέχει ασταμάτητα, να δίνεις δηλ. τα πάντα, ενώ μερικά από αυτά που δίνεις, μπορεί να κάνουν και κακό, όταν το παιδί δεν τα χρειάζεται, και το εμποδίζουν βέβαια να ωριμάσει. Αν έχετε προσέξει κάθε αλλαγή φάσης στη ζωή του ανθρώπου, χαρακτηρίζεται από μια απώλεια. Χάνουμε κάτι, για να βρούμε κάτι άλλο. Βρίσκεται το παιδί εννέα μήνες στη ησυχία της κοιλιάς και στη προστασία της μήτρας και βγαίνει από εκεί. Την χάνει αυτή τη προστασία, αλλά για να βγει στο κόσμο. Είναι βρέφος και βρίσκεται στη αγκαλιά μας. Κάποτε όμως χάνει και την αγκαλιά μας, γιατί πρέπει να περπατήσει. Δεν μπορούμε να το κρατάμε στην αγκαλιά μας συνέχεια. Είναι νήπιο στο σπίτι, μαζί με τους γονείς. Κάποτε θα φύγει από το σπίτι για να πάει στον παιδικό σταθμό ή το σχολείο. Πρέπει να χάσει κάτι, για να βρει κάτι άλλο. Θα χάσει κάποτε την ανεμελιά,για να μπει στην εφηβεία. Θα έρθει η ώρα να φύγει πια από το σπίτι, για να πάει να σπουδάσει ή να κάνει την δική του οικογένεια. Κάθε πρόοδος δηλαδή, κάθε ανέβασμα στη ζωή είναι μια απώλεια, για να βρεις κάτι καλύτερο. Αυτό ακριβώς δείχνει, ότι χρειαζόμαστε αγάπη, η οποία όμως να ωριμάζει, έστω κι αν μερικές φορές μας δυσαρεστεί.
Τέταρτον. Αγαπώ το παιδί μου σημαίνει, ότι δεν του ζητώ να πραγματοποιήσει αυτά που δεν μπόρεσα εγώ να πραγματοποιήσω. Επειδή εγώ δεν σπούδασα, εσύ πρέπει να μπεις στο πανεπιστήμιο, και μάλιστα σε συγκεκριμένες σχολές, αυτό είναι πια κλασικό παράδειγμα (δικηγόροι, γιατροί, επιχειρηματίες κ.λ.π.). Όπως, υπάρχουν φορές, που κάποιοι γονείς είναι πολύ αυστηροί, όταν τα παιδιά τους δεν τα πηγαίνουν καλά στο σχολείο, και τα μαλώνουν, και χρησιμοποιούν ακόμη και σωματική βία. Είναι παρατηρημένο, ότι μερικές φορές αυτό συμβαίνει διότι, δεν τα πήγαν οι ίδιοι καλά στο σχολείο και το παιδί τους τούς θυμίζει τον κακό τους εαυτό. Μισούσαν αυτή την πλευρά του εαυτού τους και την πληρώνει το παιδί. Το παιδί όμως είναι ένας άλλος άνθρωπος. Ξεκίνησε μια καινούρια ζωή, την δική του ζωή. Δεν ζητώ από το παιδί μου να πραγματοποιήσει αυτό που δεν έκανα εγώ, γιατί το παιδί μου είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Αναγνωρίζω ότι δεν είναι δική μου προέκταση! Έτσι, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα αυτό, που έχουμε ακούσει πολλές φορές, ότι τα παιδιά μας δεν είναι δικά μας . Δεν είναι ιδιοκτησία μας. Μπορεί να πήραν τα μισά γονίδιά τους από τον έναν και τα μισά από τον άλλον γονιό, αλλά από εκεί και πέρα είναι μια νέα,αυτόνομη ύπαρξη, που ο Θεός μάς χάρισε για να αναθρέψουμε, με τον καλύτερο τρόπο.
Πέμπτον. Αγαπώ το παιδί μου, σημαίνει φροντίζω πάρα πολύ το γάμο μου, τη συζυγία μου. Όχι το αντίθετο, που συνήθως συμβαίνει, να την παραμελώ . Υπάρχουν γονείς, που λένε με καμάρι , και περιμένουν να τούς επαινέσεις «από τότε που παντρευτήκαμε και κάναμε παιδιά δεν έχουμε βγει ποτέ οι δυο μας !» Έχουμε την τάση, στις μεσογειακές χώρες , που είναι παιδοκεντρικές, να γινόμαστε σύζυγοι, για να γίνουμε γονείς. Σαν να κάνουμε ένα προσωρινό πέρασμα από τη συζυγία, για να φτάσουμε στο πραγματικό μας σκοπό- θέλω , που είναι ,να γίνουμε γονείς. Αυτό είναι άσχημο και άδικο, διότι τα παιδιά τα οφείλουμε στη συζυγία. Δεν μπορούμε να παραμελούμε τη ρίζα που είναι ο γάμος μας, εξ αιτίας του οποίου έχουμε το καρπό, που είναι τα παιδιά μας. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, έχουμε πολλές δυσκολίες, και βέβαια το πληρώνουν αυτό, τα ίδια τα παιδιά, διότι δημιουργούνται προσκολλήσεις των γονέων προς τα παιδιά τους (πατέρα με κόρη, η μάνας και γιου, τα γνωστά λεγόμενα τρίγωνα) με αποτέλεσμα να υποφέρουμε από το άγχος που γεννά η προσκόλληση αυτή. Αγαπάμε τα παιδιά μας, όταν φροντίζουμε τη σχέση μας μέσα στο γάμο, και για έναν άλλο λόγο Γιατί, τούς δίνουμε πρότυπα σχέσης, πρότυπο γάμου, που θα χρειαστούν ,όταν κάνουν την δική τους οικογένεια. Θα ήθελα αυτόν τον πέμπτο παράγοντα, δηλαδή αγαπώ το παιδί μου σημαίνει φροντίζω το γάμο μου, να το δούμε λίγο πιο αναλυτικά. Μου κάνει μεγάλη εντύπωση το ότι όταν ο Χριστός , δωδεκαετής, πήγε στα Ιεροσόλυμα, και τον έχασε η Παναγία με τον Ιωσήφ, και τον έψαχναν ώρες και μέρες, τον βρήκαν εν μέσω των διδασκάλων στο Ναό να τους διδάσκει. Έχετε προσέξει, τι του είπε ταραγμένη και ανήσυχη η Παναγία; «Παιδί μου, ο πατέρας σου και εγώ με πόνο ψυχής σε αναζητούσαμε!» «Ο πατέρας σου και εγώ», που δεν ήταν και πατέρας Του! Κι όμως, η Παναγιά δίνει στον δίκαιο Ιωσήφ την θέση που του αρμόζει! Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να προσθέσω και κάτι άλλο. Μπορεί να λειτουργήσει σαν παγίδα, για την γυναίκα, το γεγονός ότι μόλις γίνει μητέρα, ξεχνάει ότι είναι σύζυγος. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους άνδρες. Αλλά, στις γυναίκες,λόγω της ύπαρξης στον ψυχισμό τους, του λεγόμενου μητρικού φίλτρου,το φαινόμενο αυτό είναι εντονότερο. Η συζυγία εγκαταλείπεται υπέρ της τεκνογονίας. Μα, η νέα ιδιότητα, ότι έγινε μητέρα προέρχεται από την πρώτη, ότι έγινε σύζυγος. Στη συζυγία της, στο σύντροφό της οφείλει τα παιδιά της. Επομένως, τα νέα καθήκοντα, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν παραμέληση του πρώτου ρόλου. Γιατί τότε, έρχονται τα πράγματα ανάποδα και είναι σαν να λέμε με πολύ απλά λόγια «χρειαζόμουν έναν άνθρωπο να κάνω παιδιά , και αφού τα απέκτησα ,μπορώ να τον κάνω στην άκρη. Επαναλαμβάνω το ίδιο κάνουν και οι άνδρες στις γυναίκες πολλές φορές, σε σημείο, που συχνά αναρωτιέται κανείς, μήπως ο γάμος, σε μερικούς ανθρώπους, λειτουργεί ως πρόσχημα, για να γίνουν γονείς. Ξεχνούν οι άνθρωποι, ότι ξεκινούν οι δυο τους, ως σύζυγοι, και θα απομείνουν πάλι μόνοι τους. Αυτός δεν είναι ο προορισμός μας; Την συζυγία πρέπει συνεχώς να την καλλιεργούμε, εκεί πάνω πρέπει να δουλεύουμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας ,για να βαθύνουμε τη σχέση της αγάπης. Και όταν η συζυγία λειτουργεί καλά, θα χρειαστεί πολύ λιγότερα λόγια να πούμε προς τα παιδιά, γιατί τα παιδιά θα έχουν λάβει τα μηνύματα, που θα είναι περιττό να διατυπώσουμε με λόγια. Ένα καλό τεστ, για να δούμε πόσο έχουμε εγκαταλείψει και εμείς τη συζυγία μας είναι ένα πολύ απλό και πρόχειρο παράδειγμα: φέρτε στο νου σας, πώς υποδεχθήκαμε ή πώς υποδεχόμαστε ακόμα τα παιδιά μας, όταν έρχονται από το σχολείο, και πώς υποδεχόμαστε τον/την σύντροφό μας, όταν έρχεται από τη δουλειά. Ή, όταν έχει γενέθλια το παιδί μας, πώς τού φερόμαστε! Τι δώρο του κάνουμε! Αν περάσει, δε στο πανεπιστήμιο οι ευχές είναι τίποτα, το παιδί χρειάζεται αμάξι! Ενώ όταν έχουμε επέτειο γάμου; Τι κάνουμε; Στην αρχή το θυμόμαστε και μάλιστα το δώρο είναι απαραίτητο! Μετά από κάποια χρόνια, κατά κανόνα, το ξεχνάμε, για να καταλήξει το βράδυ σε ένα ωραίο τσακωμό, που δεν το θυμηθήκαμε, ή σε ένα πικρόχολο παράπονο. Για σκεφτείτε τα!.. Θα ήθελα ακόμα, να εξετάσουμε την ψυχική αντοχή της γυναίκας μόνο σε ένα συγκεκριμένο θέμα, ελλείψει χρόνου: στο γεγονός ότι ,έχοντας την συναίσθηση της ευθύνης ως μητέρας, επωμίζεται κυρίως αυτή το βάρος της ανατροφής των παιδιών. Πολλές φορές, ή μάλλον κατά κανόνα, η γυναίκα θα ξυπνήσει τη νύχτα και θα ασχοληθεί με το μωρό, και πολλές φορές, γινόμαστε γελοίοι εμείς οι άντρες που λέμε το πρωί «Ά, ωραία κοιμήθηκε απόψε το μωρό», για να πάρουμε την απάντηση από τη γυναίκα «εσύ κοιμήθηκες ωραία, όχι το μωρό» Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να επισημάνω την προσοχή των γυναικών σε κάτι που συμβαίνει πάρα πολύ μέσα στις οικογένειες (και πολύ περισσότερο, μέσα στις λεγόμενες χριστιανικές οικογένειες). Η πολύ καλή πρόθεση της γυναίκας να αναλάβει εξ ολοκλήρου την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών, την οδηγεί στο άλλο άκρο. Του να μονοπωλήσει αυτή τα παιδιά. Ή, με άλλα λόγια, όσο και να ακούγονται σκληρά, να αφαιρέσει τα παιδιά από τον πατέρα. Η αφαίρεση των παιδιών από το πατέρα δεν γίνεται απότομα , και καμιά φορά δεν το καταλαβαίνει ούτε η ίδια, ότι το κάνει. Αποτέλεσμα του γεγονότος είναι να χαθεί η ισορροπία. Η ισορροπία όμως εδώ, για να είμαστε δίκαιοι, δεν χάνεται μόνο από την γυναίκα. Χάνεται επίσης και από τους άνδρες , οι οποίοι, πάρα πολλές φορές ,αδιαφορούμε για το ρόλο μας. Δεν θέλουμε να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας! Σπάνιο είναι όμως, η γυναίκα να αντιληφθεί ότι πρέπει να βάλει και τον άνδρα της εξίσου στην ανατροφή των παιδιών (όχι με την μορφή του τιμωρού, προκειμένου ο πατέρας να κρατήσει τον κακό ρόλο, και εκείνη να είναι καλή με τα παιδιά, όχι με αυτή την έννοια !) Αλλά, να τού επιτρέψει να είναι κοντά στα παιδιά, και να έχει γνώμη. Ένας ανεπαρκής η κακός πατέρας, είναι προτιμότερος από έναν ανύπαρκτο πατέρα, αυτό ,ας το θυμόμαστε.
Έκτο και τελευταίο: αγαπώ το παιδί μου σημαίνει ότι προσπαθώ να ζω τον αληθινό Θεό και να τον μεταδώσω στα παιδιά μου. Τα προηγούμενα θα μπορούσαν να ισχύουν και για μη πιστούς γονείς , τους εκτός εκκλησίας. Εμείς, που έχουμε αυτή την δωρεά της πίστης και της συμμετοχής στην εκκλησία , αισθανόμαστε αυτονόητο, ότι αυτό που ζούμε το χαιρόμαστε και χρειάζεται να το μεταδώσουμε. Αλλά για να το μεταδώσουμε ,πρέπει να το ζούμε. Αυτή είναι η σειρά. Είναι παρατηρημένο , ότι δεν μπορούμε να πείσουμε κάποιον, για κάτι που δεν το έχουμε πιστέψει οι ίδιοι μέσα μας. Ένα παραπάνω, δεν μπορούμε να πείσουμε το παιδί μας να εφαρμόσει κάτι, αν εμείς δε το έχουμε εφαρμόσει. Τι θα γίνει τότε; Θα μου πείτε «δεν θα λέμε στα παιδιά μας τίποτε;», αφού υστερούμε σε τόσα θέματα πνευματικά. Θα λέμε βέβαια, συμπληρώνοντας όμως και την αυτοκριτική μας «εμείς δεν τα έχουμε καταφέρει καλά στο θέμα αυτό, αλλά ξέρεις, ο Χριστός στο ευαγγέλιο μάς έχει δείξει αυτό το δρόμο. Αγωνιζόμαστε και εμείς, δεν τα καταφέρνουμε πολύ καλά, αλλά πιστεύουμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Όσο περισσότερο ζούμε την χριστιανική πίστη, τόσο λιγότερα λόγια θα χρειάζονται να πούμε για το Θεό. Ειδικά, όταν αισθανόμαστε, ότι «τα λόγια μας πάνε στον αέρα», είναι οι περιπτώσεις, που εμείς έχουμε ένα κενό μέσα μας, στο θέμα της πίστης. Δεν λειτουργεί ζωντανά , δεν υπάρχει αρκετή πίστη, αρκετή αγάπη προς το Θεό. Αν το παιδί έχει παραστάσεις από τους γονείς του, ότι αγαπούν τη λατρεία της Εκκλησίας, ότι συμμετέχουν στα μυστήρια, ότι προσεύχονται, ότι μελετούν βιβλία, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν αλλάζουν σαν άνθρωποι, το παιδί οδηγείται στο αντίθετο αποτέλεσμα, σε απαξίωση της πίστης. Η προσπάθεια για την βίωση της αλήθειας του ευαγγελίου στην καθημερινή πρακτική της ζωής της οικογένειας, αποτελεί πρόκριμα για τα παιδιά. Οι έφηβοι τα καταγράφουν όλα, μας πληροφορούν οι ειδικοί. Αλλά δεν αφήνουν να φανεί, ότι τα κατάλαβαν. Εκπλήσσεσαι λοιπόν, όταν αργότερα, μετά από χρόνια, συζητάς με έναν νέο, και σου λέει ότι εκείνο, το είχε προσέξει. Το κράτησε μέσα του όπως και όλα τα καλά που έχει πάρει από τους γονείς του.
Αγαπητοί μου γονείς, προσπάθησα να σας δώσω κάποια στοιχεία υγιούς και σωστής αγάπης προς τα παιδιά μας. Είναι σίγουρο, δεν τα γνωρίζουμε όλα, δεν τα ξέρουμε όλα. Συνεπώς, χρειαζόμαστε οδοδείκτες, ώστε να κατευθύνουμε τους κόπους μας προς τον ορθό προσανατολισμό.
Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,διδασκαλία

Ο «μισθός» του εκπαιδευτικού

Όλοι μας, εφόσον εργαζόμαστε, αναμένουμε τον μηνιαίο μισθό.

Δίνει λύσεις.

Υπάρχει όμως
και ένας ιδιαίτερος
μισθός του δασκάλου.

Ένας μισθός που δεν μπαίνει σε πορτοφόλια, ούτε σε κάρτες.

Είναι η ποιότητα του έργου που θα φανεί στην πορεία της ζωής του μαθητή.

Σημειώνω δύο περιστατικά.

  • Ήρθε ένας έφηβος να μιλήσουμε
    για θέματα που τον ανησυχούσαν,
    όπως είπε. Μέσα στα πολλά με συγκλόνισε ο λόγος του, για έναν καθηγητή-βιολόγο που είχε στο λύκειο.

-Πάτερ, μας μίλησε τόσο όμορφα για τη ζωή, που θα μου μείνουν αξέχαστα τα λόγια του. Μας μίλησε για την ηδονή. Για την χρησιμότητά της. Μας τόνισε
τη διαφορά της ηδονής από την φιληδονία.

Υποκλίθηκα σ’ αυτόν τον καθηγητή.

Διαχειρίστηκε με τις φράσεις του μαθήματος, έννοιες που δεν τις αγγίζουμε εύκολα ή τις έχουμε παρεξηγήσει.

  • Υδραυλικός εργάστηκε στο ναό μας για μια μεγάλη βλάβη. Χρειάστηκε
    να έρθει αρκετές φορές και μια απ’αυτές συζητήσαμε για την εργασία του. Μου εμπιστεύθηκε ότι κάνει τη δουλειά αυτή για 25 χρόνια και την ξεκίνησε μετά από παραίνεση του μαθηματικού του.

Του είχε πει:

«Παιδί μου το μέλλον σου, είναι σε μια τέχνη. Μην αισθάνεσαι δύσκολα, που οι φίλοι σου θα επιλέξουν πανεπιστήμια.
Προχώρησε και θα με θυμάσαι». Καθώς θυμήθηκε τα λόγια εκείνα, είπε και σ’εμένα:»Πάτερ,ξεκίνησα να εργάζομαι
και για 25 χρόνια τον αισθάνομαι πλάι μου. Δεν ξέρω εάν με καταλαβαίνεις.
Άλλοι προσπαθούν να διακρίνουν Αγίους πλάι τους και γω βλέπω μπροστά μου εκείνον τον καθηγητή».

Αγαπητοί μου,

Αυτή η ανακούφιση που θα προσφέρει
ο εκπαιδευτικός στα παιδιά
για τα σημαντικά θέματα της ζωής,
είναι ο μισθός που θα μας τον αποδώσουν οι μαθητές μας εν καιρώ.

Θα μας θυμηθούν.

Έχουμε τη δύναμη και την ευθύνη να επηρεάζουμε την κοινωνία μέσα από τους μαθητές μας.

Είμαστε υπεύθυνοι να χαράξουμε τη γνώση όχι μόνο στο μυαλό αλλά και στην καρδιά τους.

Ανεκτίμητη η προσφορά μας
και ανεκτίμητος ο μισθός μας.

Δίνει λύσεις!

•π.Σπ.Ρ.

Δημοσιεύθηκε στην Ανάπτυξη παιδιών

Τα παιδιά γεννιούνται επιστήμονες

Γεια σας!

Σήμερα, μπορείτε να παρακολουθήσετε μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση από μία ομιλία του γνωστού επιστήμονα Neil deGrasse Tyson .

Δημοσιεύθηκε στην Ανάπτυξη παιδιών

Δεν είναι απλά κούτες…

Μου άρεσε πολύ αυτή η φωτογραφία και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας!

Τα παιδιά έχουν μεγάλη φαντασία!
Αφήστε τα να δημιουργήσουν τους δικούς τους μαγικούς 
και ονειρικούς κόσμους!
Μη σκοτώνετε την φαντασία τους και 
μη τα βάζετε σε καλούπια…
Δυστυχώς το πολιτειακό σύστημα και το εκπαιδευτικό αρκετές φορές τους λέει ότι αυτά που βλέπουν είναι μόνο κούτες και τίποτα παραπάνω….
Έτσι σταματά η δημιουργικότητά τους …


Παρακολουθήστε την ενδιαφέρουσα ομιλία 
«Ας φανταστούμε» 
για τη σημασία της φαντασίας
του βραβευμένου συγγραφέα παιδικών βιβλίων 
στο συνέδριο Tedx Athens 2013
πατώντας εδώ !