Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,επετειακά

Η Αγία Σκέπη

_Χαῖρε τοῦ κόσμου ἡ Σωτηρία
Χαῖρε Ἑλλάδος ἡ προστασία.
Χαῖρε τῶν Ἀγγέλων παράδοξον θέαμα
Χαῖρε τῶν ἀνθρώπων ἀκλόνητον ἔρεισμα.
Χαῖρε Μήτηρ Ἀειπάρθενος τοῦ Παντάνακτος Χριστοῦ
Χαῖρε σκέπη καὶ ἀντίληψις τοῦ λαοῦ σου τοῦ πιστοῦ.
Χαῖρε ὅτι ἐφάνης σκέπουσα τὸ σὸν Ἔθνος
Χαῖρε ὅτι παρέχεις νίκας τῷ στρατοπέδῳ.
Χαῖρε πηγὴ πλουσίας χρηστότητος
Χαῖρε λαμπὰς Θεοῦ ἀγαθότητος.
Χαῖρε δι’ ἧς τοὺς ἐχθροὺς ἐκνικῶμεν
Χαῖρε πρὸς ἣν καθ’ ἑκάστην βοῶμεν·
Χαῖρε Σκέπη ὁλόφωτε._
🕊️🌿🇬🇷👑🛡️🌿🕊️

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,επετειακά,ιστορία

28η Οκτωβρίου 1940

28η Οκτωβρίου 1940

Μια επέτειος, ένας θρύλος, μια μνήμη κι ένα χρέος

Δύο είναι οι μεγάλες επέτειοι του ελληνικού έθνους. Η 25η Μαρτίου, που μας θυμίζει τη μεγάλη επανάσταση ενάντια στον Τούρκο κατακτητή κι η 28η Οκτωβρίου, που θυμίζει την άμυνα στην Ιταλογερμανική, φασιστική επιδρομή.

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε, όπως είναι γνωστό, το Σεπτέμβριο του 1939. Οι Ιταλοί από καιρό προκαλούσαν διάφορα επεισόδια, με αποκορύφωμα τον τορπιλισμό του πολεμικού πλοίου «Έλλη» στις 15 Αυγούστου 1940. Όλα αυτά έδειχναν την απειλή που πλησίαζε στην Ελλάδα.

Έτσι το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο πρεσβευτής της Ιταλίας στην Ελλάδα, επέδωσε στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά το τελεσίγραφο με το οποίο ο Μουσολίνι, ο ηγέτης της Ιταλίας, ζητούσε την κατοχή ορισμένων ελληνικών περιοχών. Αν η Ελλάδα δε δεχόταν, τότε θα τις καταλάμβανε με τα όπλα.

Κι ήταν ακριβώς αυτή την ιστορική στιγμή που ο Έλληνας πρωθυπουργός απάντησε το «ΟΧΙ», γνωρίζοντας πως μεγαλύτερο αγαθό από το αγαθό της ελευθερίας δεν υπάρχει. Την ίδια απάντηση έδωσαν στην πράξη, όλοι οι Έλληνες μαζί καθώς ξεχύθηκαν στους δρόμους και ζητούσαν όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, να προσφέρει σ’ αυτόν τον πόλεμο.

Ο Μουσολίνι με 100.000 στρατιώτες που είχε συγκεντρωμένους στην Αλβανία, πίστευε πως θα καταχτούσε την Ελλάδα με τόση ευκολία σαν να έκανε περίπατο. Ενώ όμως στην αρχή οι Έλληνες αποτραβήχτηκαν από τα σύνορα και οι Ιταλοί κατέλαβαν μικρές ελληνικές περιοχές, στις 14 Νοεμβρίου αρχίζει η αντεπίθεση και τα ελληνικά στρατεύματα γνωρίζουν μεγάλες επιτυχίες, όπως στη μάχη της Πίνδου, στην Ήπειρο και στη δυτική Μακεδονία. Μια επίθεση που έκαναν οι Ιταλοί την άνοιξη, τέλειωσε χωρίς επιτυχία. Οι Έλληνες πολεμούσαν σα λιοντάρια.

Βοηθός σ’ αυτόν τον πόλεμο, για τους Έλληνες, ήταν το ορεινό έδαφος που τους επέτρεπε να οργανώνουν ισχυρές αμυντικές θέσεις. Ακόμα και ο βαρύς χειμώνας βοήθησε τις προσπάθειες των Ελλήνων στρατιωτών παρόλο που υπέφεραν και αυτοί όπως και οι Ιταλοί. 

Οι Έλληνες πολεμούσαν χρησιμοποιώντας πολύ λιγότερο στρατιωτικό εξοπλισμό και με αριθμητική δύναμη πολύ μικρότερη από αυτή του εχθρού. Όμως η εθνική ενότητα, έδωσε τη νίκη στον ελληνικό στρατό.

Μια από τις χρυσές σελίδες της Ιστορίας μας αποτελεί η Ηπειρώτισσα Γυναίκα. Η αυθόρμητη προσφορά, η αυτοθυσία και το μεγαλείο της ψυχής των γυναικών της Ηπείρου, «έγραψαν» μαζί με τους ηρωικούς στρατιώτες μας, το έπος του ’40.

Οι  γυναίκες αυτές έδωσαν το δικό τους παρών στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο στην Πίνδο κουβαλώντας όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα στους φαντάρους μας αλλά και μεταφέροντας τραυματίες, κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, μέσα από χαράδρες, γκρεμούς και σκαρφαλώνοντας σε υψόμετρο 2.000 και 2.500 μέτρων. 

Οι υπηρεσίες που προσέφεραν πολύτιμες και πρέπει όλοι μας να νιώθουμε υπερηφάνεια για την παρουσία και τον αγώνα τους.

Όταν ο Μουσολίνι αντιλήφθηκε πως δεν υπήρχε για το στρατό του σωτηρία, ζήτησε τη βοήθεια του σύμμαχού του Χίτλερ. Έτσι τον Απρίλιο του 1941 η ναζιστική Γερμανία επιτίθεται κατά της Ελλάδας. Και στη δεύτερη αυτή εισβολή η Έλληνες απάντησαν και πάλι «ΟΧΙ». Μόνοι τους αντιμετώπισαν δύο μεγάλες δυνάμεις και λίγες μέρες αργότερα υπέκυψαν με ψηλό και περήφανο μέτωπο. Έτσι άρχισαν τα μαύρα χρόνια της γερμανοϊταλικής κατοχής της Ελλάδας.

Για τέσσερα σχεδόν χρόνια οι Έλληνες υπέφεραν από την πείνα τις στερήσεις αλλά και από τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις. Πολύ σύντομα όμως οι Έλληνες ξαναβρήκαν τη δύναμη να επαναστατήσουν εναντίον του εισβολέα. Οργάνωσαν αντάρτικες ομάδες στα βουνά, τύπωναν παράνομες εφημερίδες ενώ πολλοί διέφυγαν στην Αίγυπτο όπου δημιουργήθηκε ένας νέος ελληνικός στρατός, που πολέμησε μαζί με τους άλλους συμμάχους μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Σήμερα εορτάζουμε την Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχερνώ, δηλαδή τη γιορτή προς τιμή της Παναγίας, η οποία σκεπάζει (σκέπει) και προστατεύει το λαό του Θεού. Μας σκεπάζει με τις προσευχές της, με τις παρακλήσεις της και με τα δάκρυά της.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι η εποποιία του 1940, αποτελεί ένα θαύμα, είναι ένα από τα πολλά θαύματα στην ιστορία των Ελλήνων. Δεν μπορεί να είναι καρπός αποκλειστικά ανθρώπινου αγώνα. Η θεϊκή χάρη συνεργάσθηκε με την ανθρώπινη προσπάθεια. 

Γιατί στα κρίσιμα χρόνια του πολέμου οι Έλληνες εμπιστεύθηκαν στα χέρια της Παναγίας τον αγώνα τους. Ζήτησαν τη μητρική προστασία της για να υπερασπιστούν τα δίκαιά τους. Και ήταν τόση η πίστη τους, ώστε την έβλεπαν να τους εμψυχώνει και να τους σκεπάζει, καθώς πολεμούσαν απεγνωσμένα στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας. 

Το «ΟΧΙ» είναι το μέγιστο κατόρθωμα της ενότητας και αποφασιστικότητας των Ελλήνων. Είναι σταθμός με βαθύ νόημα γιατί θα συμβολίζει αιώνια την πάλη του δίκαιου με το άδικο, την πάλη για την αρετή και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η 28η Οκτωβρίου θα παραμείνει πάντα μια ζωντανή δύναμη κι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού έθνους. 

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον γενναίο παππού μου, ο οποίος πολέμησε στα βουνά της Ηπείρου ενάντια στους κατακτητές…Ο αγώνας του με δίδαξε κι εμένα να αγωνίζομαι για το δίκαιο, το τίμιο και το ηθικό

Είναι χρέος και καθήκον μας να θυμόμαστε τις θυσίες των προγόνων μας. Να μας εμπνέουν με τη στάση τους έτσι ώστε κι εμείς στις μέρες να λέμε «ΟΧΙ» στη θεσμική αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας, να λέμε «ΟΧΙ» στην αποδόμηση του θεσμού της οικογένειας και της εκκλησίας. Εξάλλου…

«Λαοί που χάνουν τις ρίζες τους, δεν έχουν μέλλον»

Χρόνια πολλά σε όλους μας με υγεία & τιμή στους ένδοξους προγόνους μας…

Ακούστε το τραγούδι από τη Μαρινέλλα που είναι αφιερωμένο στις Γυναίκες Ηπειρώτισσες!

  Εθαυμάσθησαν οι γυναίκες αυτές.

Απολυτίκιο Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου 

Δημοσιεύθηκε στην επετειακά,ιστορία

Ο πρώτος εορτασμός της επετείου του ΟΧΙ στην κατοχή

Αγαπητοί μου αναγνώστες, χρόνια πολλά σε όλους σας με υγεία!

Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για την Ελλάδα. Ημέρα μνήμης της θυσίας, της αυταπάρνησης, της γενναιότητας και της αγωνιστικότητας των προγόνων μας για τα υψηλά ιδεώδη που προασπίστηκαν: την πίστη και την πατρίδα.

Ζήτω η Ελλάδα!

Όταν αυτός ο πόλεμος θα γίνει ανάμνηση, η Ελλάδα θα είναι εκείνη που στις σελίδες της ιστορίας της θα αποδίδεται η τιμή ότι είναι η πρώτη χώρα που τσάκισε το αήττητο του Άξονα.

Κόμπτον Μακένζι (Άγγλος ιστορικός)

Στη συνέχεια, σας παραθέτω ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο από μία αναζήτηση μου στο internet από το ημερολόγιο: Φύλλα Κατοχής, της Ιωάννας Τσάτσου συζύγου του Κωνσταντίνου Τσάτσου (1 Ιουλίου 1899 – 8 Οκτωβρίου 1987)  Έλληνας νομικός, φιλόσοφος και πολιτικός, που διετέλεσε πρόεδρος της Δημοκρατίας (1975-1980). 

Ιταλοί έφιπποι καταδιώκουν διαδηλωτές στην κατεχόμενη Αθήνα

Θαυμαστή η τόλμη και η γενναιότητα, καθηγητών και φοιτητών, που αρνήθηκαν να κάνουν μάθημα την 28η Οκτωβρίου 1941, θεωρώντας την ημέρα εθνικής εορτής…τότε που οι γιορτές τιμόταν με κάθε κόστος και οι διαδηλώσεις γινόταν για την ελευθερία…

27 Όχτώβρη 1941

Μεγάλη μέρα σήμερα. Σά ν’ ανοίξαμε τά πα­ράθυρα καί νά πλημμύρισε ήλιος τό σπίτι. Ό Κωστάκης (σημ. Κων/νος Τσάτσος) είχε μάθημα στο Πανεπιστήμιο αύριο, ε­πέτειο της κήρυξης του έλληνοϊταλικού πολέ­μου. Δήλωσε όμως στους φοιτητάς πώς θά τό κάνη σήμερα, άντίθετα προς την έντολή τής Κυ­βέρνησης (*), γιατί την 28 Όκτωβρίου τή θεω­ρούσε μέρα γιορτής εθνικής.

Έτσι κι’ έκανε. Τό βράδυ μετά τό μάθημα όταν γύρισε στο σπίτι πολλά παιδιά τον συνώδευαν. Όλα είχαν μιάν έκφραση θλίψης καί περη­φάνιας μαζί. Κατασυγκινημένοι άπό τά λόγια του ένοιωθαν σάν έλεύθεροι σκλαβωμένοι.

Όταν μείναμε μόνοι, γιά νά περάση ή ώρα, άποφασίσαμε νά βάλωμε τάξη στη βιβλιοθήκη. Εκεί­νη τή στιγμή χτυπά τό κουδούνι τής εξώπορτας. Ανοίγω ή ίδια. Κάποιος φίλος άπό τήν Ασφάλεια μάς ειδοποιεί πώς έρχονται νά συλλάβουν τον Κωστάκη. Μιά στιγμή συζητούμε τί πρέπει νά γίνη. Είμαστε άναποφάσιστοι. Μά καλύτερα νά φύγη άπό τό σπίτι, μιά πού πίσω άπ’ αύτή τή δίωξη είναι ό εχθρός. Φεύγει λοιπόν άμέσως καί πάει στού παλιού καλού του φίλου, στού Γιώργου Λάπα.

(*) Καί ή Σύγκλητος τού Πανεπιστημίου είχε τοιχοκολλήσει ανακοίνωση πώς ή 28η Όκτωβρίου δεν είναι εξαιρετέα καί όλα τά μαθήματα θά γίνουν.

Σέ μισή ώρα χτυπά πάλι ή πόρτα. Ανοίγω. Δυο νέοι, ο ένας κάτι μου θυμίζει, ζητούν τον άνδρα μου. Τούς λέω πώς λείπει. Μέ ρωτούν πότε θά γυρίση. Απαντώ στις εννιά τό βράδυ. Φεύγουν.

Πλησιάζει οχτώ. Τά παιδιά πλαγιάζουν νά κοι­μηθούν. Ή Δέσποινα μέ την κούκλα της άγκαλιά, ή Ντόρα μέ τον Τέντυ της, την πελούρια άρκούδα της. Γρήγορα βυθίστηκαν στον ύπνο. Στις έννιά χτυπάει πάλι ή πόρτα. Ήταν οί ίδιοι άνθρωποι.

– «Ό κ. Τσάτσος ;

-« Δέν είναι εδώ ».

Δείχνουν τις ταυτότητές των καί λένε : «Α­σφάλεια. Θά κάνωμε έρευνα στο σπίτι». Καί αρ­χίζουν νά ψάχνουν μέ τούς δυνατούς φακούς των παντού. Ψάχνουν στά δωμάτια, στις τουαλέτες, στις αποθήκες. Φωτίζουν επίμονα καί τή Ντόρα μέ τον Τέντυ της. Δέν καταλαβαίνουν ποιά είναι αύτή ή σκιά κοντά στο παιδί. Εύτυχώς πού ή Ντό­ρα κοιμάται βαθιά.

Μετά την έρευνα μου δηλώνουν πώς έχουν έντολή ό ένας νά έγκατασταθή στο σπίτι, καί οί δυο άλλοι νά φυλάνε την έξώπορτα.

Πραγματικά οί δυο φεύγουν καί ό άλλος ξα­πλώνει σέ μιά βαθειά πολυθρόνα. Ή ώρα περνά* έντεκα., μεσάνυχτα.. ’Έχω μιά νύστα άβάσταχτη.

Ό άνθρωπος πού εχει μείνει στο σπίτι μου λέει :

-« Τον γνωρίζω τον κ. Τσάτσο, εγώ τον συ­νέλαβα καί επί Μεταξά » !

Τον κοιτάζω μέ οίκτο.

-« Μά δέν είσαι πολύ νέος νά κάνης συνέχεια αύτή τή δουλειά ; » τον ρωτώ.

Δέν μου άπαντα* μά σά νά ντράπηκε, γιατί σέ λίγο ξεκάρφωτα ψιθυρίζει :

-« Πρέπει νά κατέβω νά ίδώ τί κάνουν οί άλ­λοι » καί εξαφανίζεται.

Κλείνω μέ άνακούφιση τήν πόρτα μου καί πάω έπιτέλους στο κρεββάτι μου.

28 ‘Οχτώβρη 1941

Τέτοιο θρίαμβο εθνικής γιορτής δέν τον έχω ξαναζήσει.

Άπό τις εφτά μέ ξύπνησαν τά τηλέφωνα πού άπό κείνη τή στιγμή κουδουνίζουν άκατάπαυστα. Οί σημερινές έφημερίδες γράφουν : «Ό Κων­σταντίνος Τσάτσος άπολύεται καί στερείται τής συντάξεώς του ». Τό σπίτι γεμίζει άπο γνωστούς καί άγνωστους. Τήν έξώπορτα τήν έχω άφήσει άνοιχτή. Πολιτικοί, άξιωματικοί καί άξιωματούχοι, κοινοί θνητοί, ολοι είναι εδώ.

Ένας άγνωστος λοχαγός ζητάει νά μου μιλήση χωριστά.

-« Μετά τό άλβανικό μέτωπο, πρώτη μέρα σήμερα νοιώθω ελεύθερος» μου λέει σιγά. Τά μά­τια του είναι θολά άπό δάκρυα. « Θέλω νά σάς προσφέρω ο,τι διαθέτω » καί βγάζει δειλά άπό τή τσέπη του μιά χρυσή λίρα.

Μιά στιγμή χάνω τά λόγια μου, συγκινημένη άπό τό αίσθημα αυτού τού άνθρώπου.

– « Τώρα δέν χρειάζομαι τίποτα, αν χρειαστώ… » ψιθυρίζω μέ φόβο μή τον προσβάλω, «Σας ευχαριστώ, σάς εύχαριστώ άληθινά ».

Φωνές  άκούγονταί στήν οδό Κυδαθηναίων. Τρέχω στο μπαλκόνι.Ο δρόμος έχει μαυρίσει άπό φοιτητές. Τά παιδιά, άφού καταθέσανε λουλούδια στον ’Άγνωστο Στρατιώτη, έρχονται κατ’ ευθείαν στην οδό Κυδαθηναίων, κάτω άπο τό σπίτι μας.

-« Θέλομε τον Τσάτσο, θέλομε τον Τσάτσο » φωνάζουν μέ ρυθμό. “Άλλο θύμα τού Άξονα, ό Τσάτσος ».

Τό τηλέφωνο χτυπά επίμονα. Παίρνω τό άκουστικό. Είναι άξιωματικός της Αστυνομίας.

-« Προσπαθήστε νά διαλύσετε τούς φοιτητάς » μου λέει, “έρχονται οί ίταλοί ».

Κατεβαίνω τρέχοντας τή σκάλα, βγαίνω στο δρόμο καί λέω στους νέους : « Τό μεγαλύτερο κα­κό πού μπορεί νά συμβή στο δάσκαλό σας, είναι νά χτυπηθή ένας άπό σάς. Σάς παρακαλώ νά διαλυθήτε, νά πάτε ήσυχα στά σπίτια σας. Πολύ σύν­τομα θά είμαστε πάλι όλοι μαζί ».

Καταλαβαίνουν, καί μέ δυσκολία αρχίζουν νά διαλύωνται(**).

Ώς άργά τή νύχτα τό σπίτι είναι ένα προσκύνημα.  Οί άνθρωποι τής άσφάλειας. φυλάνε πάντα στήν οδό Κυδαθηναίων.

(**)Από τά παιδιά αυτά οί ίταλοί πιάσανε εφτά, τούς πιό ζωηρούς, πού, άφού τούς δείρανε για νά τούς αποσπάσουν ομολογίες εις βάρος του Κ. Τσάτσου, τους άφησαν μετά τρεις ήμέρες ελεύθερους.

από το βιβλίο: Φύλλα Κατοχής, της Ιωάννας Τσάτσου,εκδόσεις Εστίας,σ. 20-21

φωτο από Σαν Σήμερα: Αιματηρή διαδήλωση στην κατεχόμενη Αθήνα

πηγή: ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,επετειακά,ιστορία

Η Παναγιά μαζί τους…

Αγαπημένοι μου αναγνώστες, στον πόλεμο του 1940 δεν πρέπει να λησμονούμε τη απέραντη βοήθεια της Παναγίας μας, που ήταν στο πλάι των φαντάρων μας…Διαβάστε τις παρακάτω μαρτυρίες για να αντιληφθείτε τη ζωντανή παρουσία της δίπλα τους στις οριακές καταστάσεις που ζούσαν…

Τοῦ φιλολόγου Γεωργίου Μπακιρτζῆ

Ἀπερίγραπτες ἦσαν οἱ δυσκολίες πού εἶχε νά ἀντιμετωπίσει ὁ Ἕλληνας φαντάρος στόν πόλεμο τοῦ 1940. Γιά νά νικήσει ὁ ἑλληνικός στρατός στήν Πίνδο ἔπρεπε νά δαμάσει τέσσερεις ἐχθρούς:

Τόν ἰταλικό στρατό πού ἦταν πάνοπλος, τήν πείνα, γιατί ἡ ἐπιμελητεία ἦταν ἀφάνταστα δύσκολη μέ τά χιόνια καί τίς κακοτοπιές, τήν κούραση, γιατί ἔπρεπε ὁ Ἕλληνας φαντάρος νά πολεμᾶ συνέχεια, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχαν ἄφθονες ἐφεδρεῖες, καί τά χιονισμένα καί δύσβατα βουνά.

Εἶναι θαῦμα τό ὅτι οἱ Ἕλληνες μπόρεσαν νά τά ξεπεράσουν καί νά φτάσουν στή νίκη.

Ἄν ἡ πίστη δέ φλόγιζε τίς καρδιές τους καί ἡ πεποίθηση στό δίκαιο τοῦ ἀγώνα δέν ἀτσάλωνε τίς ψυχές τους, ἦταν ἀδύνατο νά φτάσουν ἐκεῖ πού ἔφτασαν.

Ἰδιαίτερα ἡ πίστη στήν Παναγία, τήν προστάτρια τῶν ἀδικημένων, τούς ἔκανε νά μήν ὑπολογίζουν τήν Ἰταλική ὑπεροχή σέ ἄψυχο καί ἔμψυχο ὑλικό.

Γιά τό τελευταῖο νά παραθέσουμε ἕνα συγκινητικό ἀπόσπασμα ἀπό τό ὡραῖο βιβλίο τοῦ Χρ. Ζαλοκώστα «Πίνδος»: «Ὁ προμηθευτής τοῦ ὁπλοπολυβόλου, ὁ καλόγερος Γαβριήλ, συλλογιέται: “Τετέλεσται”. Τό μέτωπό του καίει, τά χείλια του εἶναι στεγνά.

Γράφει στό χῶμα μέ τό δάκτυλό του τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί ξαπλώνεται ἐπάνω.

“Σῶσε με Βαγγελίστρα ” λέει κι ἀφιερώνεται σ’ Αὐτήν μ’ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς του (…)

Καί τότε βλέπει μπροστά του μιά μαυροφορεμένη καί πανέμορφη, τήν ἴδια τήν Παναγία τῆς Τήνου, Ἐκείνη πού προσκάλεσε.

Τόσο ταράχτηκε ἀπό τήν ἐμφάνισή της, ὥστε ξέχασε ὁλότελα τόν κίνδυνο, ἀνασηκώθηκε στά γόνατα καί τῆς σιγομίλησε:

“Σ’ ὁρκίζομαι, Παναγία μου, σ’ ὅλη μου τή ζωή νά μήν ἁμαρτήσω, νά μή σέ πικράνω, ἄν μέ σώσης”.

Ἡ Βασίλισσα τῶν οὐρανῶν καταδέχεται τόν ἀφοσιωμένο δοῦλο της, σκύβει κοντά του καί τοῦ σκουπίζει τό μέτωπο, πού στάζει ἱδρῶτα.

Ὁ Γαβριήλ νιώθει τό ἄγγιγμα τοῦ ἀνάλαφρου χεριοῦ Της κι ἀναθαρρεύει. Τώρα ξέρει πώς δέν τόν ἀφήνει Ἐκείνη ἀπροστάτευτο.

Μιά ὀβίδα πέφτει πολύ σιμά του, ἀλλά βροντάει κατά γῆς μέ ὁρμή χωρίς νά ἐκραγεῖ. Ὅσες ἔρχονται κατόπι σκάνε μακρύτερα, δέν τόν βλάπτουν. Ὁ Γαβριήλ σηκώνεται μεταμορφωμένος.

Ἄφοβα στέκει τώρα ὁλόρθος. Τό αἴσθημα τῆς ἀτομικῆς του στενότητας ἔχει πλατύνει ὡς τόν οὐρανό. Δείχνει στούς συντρόφους του τήν Παναγία! Ὁ Μανώλης κι ἄλλοι ἁπλοϊκοί χωριάτες τή διακρίνουν ἀμέσως.

“Δές! Δές! Ἡ Μεγαλόχαρη!” Ποτέ στήν ζωή τους, κανένα αἴσθημα δέν τούς κλόνισε ὅσο τοῦτο τό ὅραμα».

Καί συμπληρώνει ὁ Ζαλοκώστας: «Ἀπό τούς πανάρχαιους χρόνους κρύβεται στά κατάβαθα τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς τό εἴδωλο μιᾶς ὁδηγήτριας θεᾶς, τῆς Ἀθηνᾶς ἄλλοτε, τῆς Παναγιᾶς τώρα, σάν αἴσθημα ἀναγκαῖο τόσο πιό βαθύ, ὅσο πιό παλιό εἶναι».

Ἡ περίπτωση πού περιγράφει ὁ Ζαλοκώστας δέν εἶναι μοναδική. Ἀναφέρονται κι ἄλλες πολλές γιά τήν ἐμφάνιση τῆς Παναγιᾶς στή διάρκεια τοῦ πολέμου, πού ὁμολογοῦνται ἀπό τούς στρατιῶτες μας.

Ἔτσι ἀποδεικνύεται ὅτι ἦταν διάχυτη ἡ πίστη τῶν Ἑλλήνων ὅτι ἡ πληγωμένη Παναγία ἀπό τόν ἀναίσχυντο καί ἀπρόκλητο τορπιλισμό τῆς «Ἕλλης», τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς Της στήν Τῆνο εἶχε ὑπό τήν προστασία Της τόν Ἕλληνα στρατιώτη, καί στίς περιπτώσεις πού εἶχε ἀνάγκη ἀπό τή βοήθειά της ἔσπευδε νά τόν ἐνισχύσει ποικιλοτρόπως.

Γιά τήν πίστη αὐτή μιλοῦν καί οἱ ποιητές μας.

«Καί ἡ Μεγαλόχαρη, γλυκειά μητέρα, ἔσκυβε πάνω στίς πληγές καί συμπονοῦσε καί γίγαντες στή μάχη ὁδηγοῦσε»

Στέφανος Μπολέτσης

«Μά ἡ Παντάνασσα εἶν’ ἀπάνου κι εὐλογεῖ μας: Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά νικητήρια!»

Σπύρος Παναγιωτόπουλος

«Κι ἄνοιξε δρόμο ἡ λόγχη. Σάν Παλλάδα ἡ Μεγαλόχαρη ἅπλωσε τό χέρι. Κι ἡ Νίκη ὡς πνεῦμα πέταξε νά φέρει παντοῦ τό μέγα μήνυμα, ὦ Ἑλλάδα»

Στέλιος Σπεράντσας

Σήμερα πού ἡ χώρα μας ἀντιμετωπίζει τόσα καί τόσο μεγάλα προβλήματα νά θερμοπαρακαλέσουμε τή Γλυκειά μας Μάνα νά ἁπλώσει προστατευτικό τό χέρι της πάνω στήν Ἑλλάδα μας, κι ἄς μήν περιμένουμε ἀπό τούς τρανούς τῆς Γῆς βοήθεια, ἀφοῦ ἐπανειλημμένως ἔχουμε δοκιμάσει τήν ἐγκατάλειψη ἄν ὄχι καί τήν ἐχθρότητά τους.

Νά τῆς ἀπευθύνουμε θερμήν τήν ἱκεσίαν μέ τή βεβαιότητα ὅτι θά κάνει καί πάλι τό θαῦμα της, ἀφοῦ ὅπως πολύ ὡραῖα λέγει ὁ ποιητής τοῦ παρακλητικοῦ Κανόνα τῆς Θεοτόκου:

«Οὐδείς προστρέχων ἐπί σοί, κατῃσχυμμένος ἀπό σοῦ ἐκπορεύεται, ἁγνή Παρθένε Θεοτόκε· ἀλλ’ αἰτεῖται τήν χάριν καί λαμβάνει τό δώρημα, πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως».

«Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ὁ ἐν Σέρραις ἀθλήσας».
Διμηνιαῖο Περιοδικό Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σερρῶν καί Νιγρίτης
Τεῦχος 250 – Σεπτέμβριος – Ὀκτώβριος 2013

πηγή:  «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Πολιτισμός,Σκέψεις,επετειακά,ιστορία

Προσεγγίζουμε την έννοια της ειρήνης

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 1940 προσεγγίζουμε εκτός από τα ιστορικά γεγονότα και την έννοια και τη σημασία της ειρήνης. Επιπρόσθετα, σε όλες τις δράσεις που έγιναν τις προηγούμενες μέρες ασχοληθήκαμε και με ορισμένες από τις επόμενες που σας προτείνω στη συνέχεια.

Αφού είδαμε το παρακάτω βίντεο συζητήσαμε τα θετικά της ειρήνης και το τι μπορούμε να κάνουμε όταν επικρατεί ειρήνη.

EdTech Teacher – Σπύρος Σπύρου

ΟΙ μεγάλοι παίζουν τον πόλεμο. Γιατί;

Παραμυθωνία

Στη συνέχεια, παρακολουθήσαμε την παραπάνω ιστορία όπως τη φαντάστηκε και εικονογράφησε ο Νικολάι Ποπόφ και όπως την έγραψαν για μικρά και μεγάλα παιδιά ο Πέτρος Γαϊτάνος και η Μαριανίνα Κριεζή με αφήγηση Αντωνίας Μπατσαλή.

Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο

Άλλο ένα εξαιρετικό βιβλίο που μιλάει για μια πόλη μαγική που οι δρόμοι της αλλάζουν από μόνοι τους πορεία. Το νερό στο συντριβάνι χορεύει στους ρυθμούς της μουσικής, τα δέντρα διηγούνται ιστορίες και παραμύθια, τα αγάλματα ξεκαρδίζονται στα γέλια και το ταχυδρομείο γράφει μόνο του τα γράμματα όπως εκείνο θέλει!

Κι όταν έρχεται ο πόλεμος για να καταλάβει αυτή τη πόλη, που όλους τους χωράει, θα τα βρει σκούρα. Γιατί όσο κι αν προσπαθήσει να της επιβληθεί, εκείνη όχι μόνο δεν θα υπακούσει αλλά θα καταφέρει με τον τρόπο της να τον απομακρύνει και να τον διώξει!

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: “Δρόμοι και πλατείες, ντροπαλά αγάλματα, παραμυθόδεντρα και σιντριβάνια που χορεύουν. Αυτή η πόλη τα έχει όλα και τους χωράει όλους… εκτός από αυτόν… τον Πόλεμο. Ακολουθήστε μας σε μια ξενάγηση στην πόλη που έδιωξε τον Πόλεμο, στην πόλη που πρέπει να χτίσουμε κάποτε όλοι μέσα στο κεφάλι μας…”

Oι 5 αισθήσεις μας στον πόλεμο και στην ειρήνη (για παιδιά)

Πώς μπορούν οι αισθήσεις μας να αλλάξουν σε καιρό ειρήνης και πολέμου; Ένα βίντεο για την ομορφιά της ειρήνης και την ασχήμια του πολέμου. Ας ακούσουμε κι ας δούμε τις διαφορές….

Anna Vrettou

Μπορείτε να διαβάσετε τη μελωδία της ειρήνης στο εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο της Αγγελικής Γιαννικοπούλου από το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία (ΤΕΑΠΗ). Πατήστε εδώ.

Αν θέλετε, μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι «Ειρήνη» από την παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου.

Heaven Music Kids

Και για το τέλος σας προτείνω το κλασικό αντιπολεμικό παραμύθι «Ο σπόρος της ειρήνης»

Τσιρώζη Μαρία
Περιγραφή: Κάποτε κι ενώ όλα ήταν όμορφα, ήσυχα και ειρηνικά, ένας σπόρος, ένα μικρούτσικο κουκούτσι που έπεσε από τον ουρανό και στάθηκε πάνω ακριβώς στη γραμμή των συνόρων της χώρας των σκαραβαίων με τη χώρα των σκαθαριών, έγινε η αιτία ν΄αρχίσουν μεγάλες διαμάχες. Καθένας από τους δύο λαούς διεκδικούσε το κουκούτσι για λογαριασμό του. Οι εξοπλισμοί και οι πολεμικές ετοιμασίες έδιναν κι έπαιρναν. Όμως την κρίσιμη στιγμή οι δύο αντίπαλοι λαοί διαπίστωσαν πως τη λύση στη διαφορά τους την είχε δώσει ήδη το ίδιο το κουκούτσι... ο σπόρος της ειρήνης (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

«Όταν η δύναμη της αγάπης ξεπεράσει την αγάπη για δύναμη, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη! » Mahatma Gandhi

Αναγγελία της Απελευθέρωσης

12 Οκτωβρίου 1944. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό Πέμπτης, όταν οι καμπάνες των εκκλησιών άρχισαν να χτυπούν χαρμόσυνα, καλώντας τους Αθηναίους να ξεχυθούν στους δρόμους και να πανηγυρίσουν το τέλος της γερμανικής κατοχής. Ως τις 3 Νοεμβρίου ο τελευταίος Γερμανός (και Βούλγαρος) στρατιώτης είχε αποχωρήσει από την ηπειρωτική Ελλάδα.

WAR MUSEUM ATHENS

Made with Padlet
Δημοσιεύθηκε στην Α ΤΑΞΗ,Β ΤΑΞΗ,Λογοτεχνία,Πολιτισμός,επετειακά

Όταν κάνουνε πόλεμο του Γιώργου Μαρίνου

Σήμερα, στο μάθημα της γλώσσας της Β δημοτικού ασχοληθήκαμε με το ποίημα «Όταν κάνουνε πόλεμο» που βρίσκεται στο βιβλίο του Ανθολόγιου.

Eπεξεργαστήκαμε το ποίημα και με την τεχνική της ιδιοθύελλας προσεγγίσαμε την έννοια της ειρήνης και του πολέμου.

Στη συνέχεια, φτιάξαμε μία αφίσα με το λεξιλόγιο της ειρήνης και τις έννοιες που επικρατούν όταν υπάρχει ειρήνη στον κόσμο.

Μάθαμε και ζωγραφίσαμε τα σύμβολα της ειρήνης και την ιστορία τους.

πηγή: Μαθαίνουμε μαζί! Labrianna’s class

Δημιουργήσαμε αφίσες και στείλαμε μηνύματα ειρήνης!

Σκεφτήκαμε και κάναμε υποθέσεις για το τι θα ήταν η ειρήνη αν ήταν λουλούδι ή γλυκό ή χρώμα ή σχήμα ή παιχνίδι!

πηγή: taniamanesi-kourou.blogspot.com

Φτιάξαμε καπελάκια ειρήνης! Η ιδέα είναι από το blog «Μαθαίνουμε μαζί!Labrianna’s class.

Έπειτα κάναμε πρόβα τα ποίηματά μας για την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου 1940. Μετά την πρόβα κάναμε μία μικρή παρέλαση στο προαύλιο του σχολείου μας λέγοντας τον εθνικό ύμνο με τη δασκάλα της μουσικής κα. Κατερίνα υπό τη συνοδεία του ακορντεόν.

Στο τέλος, είδαμε την ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους «Ο  πόλεμος  δεν  είναι  παιχνίδι» σε σκηνοθεσία Adrian Guerra όπου συζητήσαμε και προβληματιστήκαμε σχετικά με όσα παρακολουθήσαμε.

Υπόθεση: Δύο παιδιά με τον πατέρα τους ταξιδεύουν με το αυτοκίνητο. Διασχίζοντας διάφορα μέρη της υπαίθρου φτάνουν σε ένα σπίτι. Τα παιδιά ξεκινούν αμέσως να παίζουν και τρέχουν προς ένα πυκνό δάσος όπου ένα παιχνίδι πολέμου ξεκινά. Ξαφνικά, αρχίζουν να συμβαίνουν μια σειρά από παράξενα φανταστικά γεγονότα βάζοντας τα παιδιά στη συνθήκη ενός πραγματικού πολέμου. Τότε αντιλαμβάνονται ότι ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι. Μετά από ένα μακρύ ταξίδι, τα δύο παιδιά και ο πατέρας τους, φτάνουν σε ένα σπίτι που θα είναι το νέο σπίτι τους. Τα παιδιά ανυπομονούν να παίξουν. Αφήνουν τον πατέρα τους και τρέχουν προς ένα δάσος για να ξεκινήσουν ένα παιχνίδι κάνοντας πως παίζουν πόλεμο.  

Μπορείτε να δείτε και τις παρακάτω σχετικές αναρτήσεις!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,επετειακά

«Επειδή δε συμβαίνει εδώ, αυτό δε σημαίνει πως δε συμβαίνει»

Το παρακάτω είναι ένα από τα πιο συγκινητικά βίντεο που προκαλούν προβληματισμό και ανησυχία στην κοινωνία σήμερα, αντικατοπτρίζοντας τη λύπη και τη δυστυχία που νιώθει ένα παιδί κατά τη διάρκεια του πολέμου

SaveTheChildren

Το μήνυμα που υπογραμμίζεται στο τέλος του βίντεο είναι: «Just because it isn’t happening here, it doesn’t mean it isn’t happening» που σημαίνει : «Επειδή δε συμβαίνει εδώ, αυτό δε σημαίνει πως δε συμβαίνει».

Δημοσιεύθηκε στην Β ΤΑΞΗ,Λογοτεχνία,γλώσσα,επετειακά,εικαστικά,ιστορία

Σαν παραμύθι της Γαλάτειας Σουρέλη

Σήμερα, στο μάθημα της γλώσσας της Β δημοτικού στην 7η ενότητα μέσα από το παραμύθι της Γαλάτειας Σουρέλη «Σαν Παραμύθι» συνεχίσαμε την προσέγγιση  των γεγονότων του 1940 που ξεκινήσαμε χθες.

Παρακολουθήσαμε το video από το  παραμύθι…

Στη συνέχεια, είδαμε τα παρακάτω εκπαιδευτικά βίντεο:

πηγή: Μαθαίνουμε κι αλλιώς
Πηγή: Μουντζούρα

Ασχοληθήκαμε με τη δημιουργική γραφή φωτογραφίζοντας τον ήρωα του κειμένου που αγαπήσαμε περισσότερο! Διαβάστε μερικές από τις ώριμες προσεγγίσεις των μαθητών!

Φτιάξαμε τα φανταράκια μας που πολεμούν ηρωικά

και εικονογραφήσαμε το παραμύθι. Δείτε μερικές σελίδες από την εικονογράφηση του παραμυθιού.

Ακούσαμε επετειακά τραγούδια!

πηγή: dim. flying
πηγή: Tsolakoglou
πηγή: Frantzeska Dorikou
Δημοσιεύθηκε στην Β ΤΑΞΗ,Λογοτεχνία,Πολιτισμός,γλώσσα,επετειακά,εικαστικά

Ασπρογάλανο πανί της Γαλάτειας Σουρέλη

Η ενασχόληση μας με τα ιστορικά γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 1940 ξεκίνησε με αφορμή το παραμύθι της Γαλάτειας Σουρέλη ΄΄Το ασπρογάλανο πανί΄΄ που βρίσκεται στο Ανθολόγιο της Β δημοτικού. Διαβάσαμε το υπέροχο παραμύθι και συζητήσαμε για την ελληνική σημαία, που αποτελεί το σύμβολο του ελληνικού έθνους. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε την ανάρτηση που ακολουθεί.

Στη συνέχεια, ακολουθεί η οπτικοποιημένη απόδοση για το παραμύθι της συναδέλφου Βάγιας Πατσιά. Βρείτε εδώ την παρουσίαση!

Έπειτα, παρακολουθήσαμε μία οπτικοποίηση του Ασπρογάλανου Πανιού της Γαλάτειας Σουρέλη από την Παναγιωτοπούλου Γεωργία.

Georgia Panagiotopoulou

Στο τέλος, της διδασκαλίας οι μαθητές κατασκεύασαν την ελληνική σημαία και κάρτα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου για να τιμήσουν τους ήρωες του 1940 που πολέμησαν ηρωικά λέγοντας το βροντερό «ΟΧΙ» στους εχθρούς μας…

Οι μαθητές έμαθαν το μικρό ποιηματάκι για τη σημαία μας που συνοδεύει την εικόνα που ζωγράφισαν!

Η ιδέα της κάρτας και η υλοποίησή της είναι της εξαιρετικής νηπιαγωγού κας. Σταματίας!

Ενημερωθείτε για τα ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν, ακούστε τραγούδια, δείτε βίντεο, ζωγραφίστε για την επέτειο του 1940 και επισκεφτείτε ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες και άλλα πολλά πατώντας στο παρακάτω padlet που δημιούργησα.

Δημοσιεύθηκε στην ιστορία

Πρόσκληση για την 78η Επέτειο της Απελευθέρωσης της Πάτρας