Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος

Η Παναγιώτα Μ., με αφορμή το μάθημα των Θρησκευτικών το οποίο αναφερόταν στην ημέρα της Πεντηκοστής και τη σημασία της, καθώς αποτελεί την ημέρα της ίδρυσης της χριστιανικής εκκλησίας, μας παρουσιάζει σ’ ένα λεπτομερές και ενδιαφέρον κείμενο τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Στη συνέχεια, σας παραθέτω μέσα από μία όμορφη εικόνα τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, που βασίζονται στον ύμνο της Αγάπης του Απόστολου Παύλου.

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Πολιτισμός,ιστορία

Οι κατακόμβες: Χώρος ταφής και λατρείας

Περίπου 8 χιλιάδες χριστιανοί έχουν ταφεί στις κατακόμβες της Μήλου που θεωρούνται το τρίτο μεγαλύτερο πρωτοχριστιανικό μνημείο αυτού του είδους, μετά τους Αγίους Τόπους και τις κατακόμβες της Ρώμης.

Οι κατακόμβες της Μήλου είναι ένα τεράστιο τεχνικό έργο και από τα ευρήματα προκύπτει πως δεν ήταν μόνο κοιμητήρια αλλά και χώροι λατρείας.
Όλα όμως θάφτηκαν κάτω από τεράστιους όγκους μετά τους σεισμούς του 6ου αιώνα μ.Χ και έγιναν θρύλος μέσα στους αιώνες. Αυτά ίσχυαν μέχρι το 1843, όταν έγινε η πρώτη κάθοδος στο μνημείο από τον Γερμανό καθηγητή αρχαιολογίας, Λ. Ρος, ο οποίος έσπευσε μόλις ανακαλύφθηκε η είσοδος, κοντά στο χωριό Τρυπητή. Διαπίστωσε όμως πως είχαν προηγηθεί οι αρχαιοκάπηλοι.

Κάμαρα αρκοσολίου ζωγραφισμένη με κόκκινο χρώμα
Κάμαρα αρκοσολίου ζωγραφισμένη με κόκκινο χρώμα

Οι κατακόμβες είναι ένα υπόγειο δίκτυο με τρεις θαλάμους, πέντε διαδρόμους και μια νεκρική αίθουσα. Το δίκτυο έχει μήκος 184 μέτρα, το ύψος των διαδρόμων φθάνει τα 2,5 μέτρα και το πλάτος κυμαίνεται από 80 πόντους μέχρι 5 μέτρα.

Σε όλη την έκταση με τις γαλαρίες και τα σπήλαια είναι λαξευμένες κάμαρες, που έχουν μήκος 1,66 μ και μέσα σε αυτές είναι σκαμμένα μνήματα (αρκοσόλια). Πολλές κάμαρες είναι ασβεστωμένες ενώ στις γωνίες υπάρχουν ίχνη από κόκκινο χρώμα. Στο οπίσθιο τοίχωμα υπήρχαν επιγραφές που δεν σώζονται σήμερα εξαιτίας των καιρικών μεταβολών, αλλά και από τις αταξίες των παιδιών που τρύπωναν μέσα στις κατακόμβες και έπαιζαν το «χωστό», κάτι σαν το κρυφτό.

Βρέθηκαν όμως επιγραφές με σύμβολα όπως «ΕΝ ΚΩ» που σημαίνει «Εν Κυρίω». Υπάρχει και ένας τάφος σκαμμένος σε βράχο, «ο τάφος του μάρτυρος», τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι χριστιανοί και σαν Αγία Τράπεζα στις λειτουργίες τους. Σώζεται επίσης επιγραφή που μαρτυρά ότι εκεί ήταν ο τάφος της Στεφανίδος, κόρης του Μήλωνος.

Αξιόλογες παραστάσεις και διακοσμήσεις υπάρχουν σε πολλούς τάφους
Αξιόλογες παραστάσεις και διακοσμήσεις υπάρχουν σε πολλούς τάφους

Σπουδαία έρευνα στις κατακόμβες της Μήλου έκανε ο ιστοριοδίφης Γ. Σωτηρίου, ο οποίος το 1927 βρήκε παράσταση ενός Ιχθύος που ήταν το σύμβολο των πρώτων χριστιανών και σήμαινε: Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.

Ο Ρος τοποθέτησε χρονολογικά τις κατακόμβες της Μήλου στον 1ο αιώνα μΧ και μέσα υπάρχουν περίπου χίλια μνήματα. Σε κάθε τάφο θάβονταν 7 με 8 νεκροί και έτσι υπολογίζεται ότι περίπου 8 χιλιάδες χριστιανοί είχαν στις κατακόμβες την τελευταία τους κατοικία.

Προτού φτάσουν στις κατακόμβες, οι επισκέπτες περνούν από το σημείο που ήταν θαμμένη η Αφροδίτη της Μήλου. Δύο πολιτισμοί διαδέχονται αρμονικά ο ένας τον άλλον σε λίγα μέτρα γης, σε ένα πανέμορφο νησί.

Η ιστορία τους συνδέεται άρρηκτα με τα ορυχεία του νησιού που γνώρισαν μεγάλη ακμή τον 2ο αιώνα μΧ. Η αγορά της Ρώμης αδημονούσε για τα μεταλλεύματα και τα άλλα προϊόντα που έβγαζε η γη του κυκλαδίτικου νησιού. Άλλωστε ήταν ονομαστά για την ποιότητά τους και ήταν περιζήτητα επειδή η παραγωγή ήταν μικρή και η ζήτηση μεγάλη.

πηγή : www.mixanitouxronou.gr

Παρακάτω, μπορείτε πατώντας στην εικόνα να μάθετε πολλές πληροφορίες για τις Κατακόμβες της Ρώμης, ο τόπος όπου αναπαύονταν 500.000 χριστιανοί.

Κατακόμβες Αγίου Καλλίστου στη Ρώμη

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

14 Σεπτεμβρίου:Παγκόσμια Ύψωση του Τίμιου Σταυρού

Το έτος 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. 
Εκεί έμαθε ότι ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε χτίσει πάνω στον τάφο του Ιησού Χριστού ειδωλολατρικό ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε εκεί από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, το γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών αφού κατεδαφίστηκε ο ναός.
Για να διαπιστωθεί ποιος σταυρός ήταν εκείνος του Ιησού Χριστού, ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς ιερείς, αφού έκαναν δέηση, ακούμπησε το σώμα μίας νεκρής γυναίκας στον καθένα από τους σταυρούς. Μόλις το νεκρό σώμα της γυναίκας ακούμπησε τον Τίμιο Σταυρό αναστήθηκε. Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ και την επομένη, την 14η Σεπτεμβρίου του 335 μ.Χ. έγινε η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού εντός του ναού  για να μπορούν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι οι περιχαρείς πιστοί.
Τρεις αιώνες αργότερα, στα 613 μ.Χ., οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Η παράδοση αναφέρει ότι πολλά θαύματα γίνονταν εκεί και οι Πέρσες θεώρησαν το Τίμιο Ξύλο μαγικό και γι’ αυτό το φύλασσαν και το προσκυνούσαν για 14 χρόνια, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και αξία! Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος πολέμησε και νίκησε τους Πέρσες και αφού παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό τον μετέφερε πίσω στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε ξανά στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626 μ.Χ. 
 
 
 
 
Την πρώτη και τη δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού καθιέρωσαν οι Άγιοι Πατέρες να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να προσκυνούμε το Σταυρό του Κυρίου μας και να θυμόμαστε τα όσα έπαθε για μας από τη μεγάλη του αγάπη. Έτσι, παίρνοντας χάρη και δύναμη προσπαθούμε και εμείς να τηρούμε όσα μας είπε ζώντας σύμφωνα με το θέλημά Του. 
 
Το απολυτίκιο της ημέρας είναι 
το γνωστό σε όλους μας:
 
Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και 
ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, 
νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος 
και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.
 
Στο τροπάριο αυτό γίνεται λόγος για το ότι ο λαός ανήκει στον Θεό: «Σώσον Κύριε τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου». Επομένως, ο λαός δεν ανήκει στους άρχοντες, οι οποίοι δεν έχουν το δικαίωμα να τον διευθύνουν ως δικό τους κτήμα, ανεξάρτητα από τον Θεό.
 
Μπορείτε να χρωματίσετε:
 

 

Χρόνια πολλά σε όλους τους χριστιανούς που καθημερινά σηκώνουν τον προσωπικό σταυρό που τους έχει δώσει ο Θεός με υπομονή και χωρίς γκρίνια.
Χρόνια πολλά στον Σταύρο και τη Σταυρούλα!
 
 
Το απολυτίκιο της ημέρας

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Η Πεντηκοστή

50μέρες από το Πάσχα η Εκκλησία μας εορτάζει σήμερα την Πεντηκοστή, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Μαθητές του Χριστού και
πραγματοποιείται η μεγάλη υπόσχεση της Καινής Διαθήκης, που είναι ο ερχομός του Αγίου Πνεύματος. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν η υπόσχεση για τον ερχομό του Μεσσία στον κόσμο.

Ο Χριστός αποκάλεσε το Άγιο Πνεύμα Παράκλητο. Παράκλητος σημαίνει παρηγορητής και πρεσβευτής. Το Άγιο Πνεύμα είναι παρηγορητής των ανθρώπων και πρεσβευτής στον ουράνιο Πατέρα υπέρ των αγωνιζόμενων πιστών.
-Το Άγιο Πνεύμα είναι ο Διδάσκαλος των πιστών και η διδαχή Του είναι ταυτόσημη με τη διδαχή του Χριστού. Όλα αυτά τα οποία είπε ο Χριστός στους Μαθητές Του, μας τα ερμηνεύει το Άγιο Πνεύμα.
-Την ημέρα της Πεντηκοστής κατέβηκε στη γη η πηγή παντός πνευματικού αγαθού: Ο Παράκλητος Θεός. Και το ύψιστο αγαθό που μας δώρισε είναι η Εκκλησία μας.Γι’αυτο,τη μέρα αυτή εορτάζουμε την ίδρυση της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας μας.

Ο Κύριος ανέβασε στον ουρανό τη δική μας εκλεκτή προσφορά και κατέβασε στη γη το Άγιο Πνεύμα. Είναι άλλος Κύριος που μοιράζει τα δώρα αυτά, γιατί και το Άγιο Πνεύμα είναι Κύριός μας και μοίρασαν τη φροντίδα για μας, ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Ανέβηκε στον ουρανό ο Χριστός και μας έστειλε πνευματικά χαρίσματα, δώρα για τη συμφιλίωσή μας αυτή με τον Πατέρα. Στείλαμε λοιπόν εμείς πίστη και πήραμε από τον ουρανό δώρα. Στείλαμε υπακοή και πήραμε δικαιοσύνη.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Σκέψεις

Το λουλούδι και η πεταλούδα

Μιά φορά, κάποιος ζήτησε απ’ τον Θεό ένα λουλούδι και μιά πεταλούδα. Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά, του έδωσε ένα κάκτο και μιά κάμπια. Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει, γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.

Εν τούτοις, αποφάσισε να δεχθεί αυτό που του έδωσε ο Θεός.

Μετά από λίγο καιρό, πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί. Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο, είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι! Και η άσχημη κάμπια, είχε μεταμορφωθεί σε μιά υπέροχη πεταλούδα.

Ο Θεός ενεργεί ΠΑΝΤΑ σωστά!

Ο τρόπος που ενεργεί είναι ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε εμάς δεν φαίνεται από την αρχή. Αν ζήτησες από τον Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του εμπιστοσύνη. Μπορείς να είσαι σίγουρος, πως Αυτός θα σου δίνει πάντα, αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή!

Αυτό που θέλεις..δεν είναι κι αυτό που χρειάζεσαι! Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα.. είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!

           Ο Θεός μας δίνει πάντα,ό,τι μας χρειάζεται!

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Η Κυριακή του Θωμά

Η Κυριακή του Θωμά εορτάζεται 7 μέρες μετά από το Άγιο Πάσχα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η Κυριακή του Θωμά»

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Λογοτεχνία

Το Πάσχα στην ποίηση

Γιαννης, Ριτσος, «Εαρινη Συμφωνια» (αποσπασμα)

Ακου τα σήμαντρα των εξοχικών εκκλησιών. Φτάνουν από πολύ μακριά από πολύ βαθιά. Απ’ τα χείλη των παιδιών απ’ την άγνοια των χελιδονιών απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες των ταπεινών σπιτιών. Ακου τα σήμαντρα των εαρινών εκκλησιών. Είναι οι εκκλησίες που δε γνώρισαν τη σταύρωση και την ανάσταση. Γνώρισαν μόνο τις εικόνες του Δωδεκαετούς που ‘χε μια μάνα τρυφερή που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι που ‘χε στα μάτια του το μήνυμα της επερχόμενης Μαγδαληνής. Χριστέ μου τι θα ‘τανε η πορεία σου δίχως τη σμύρνα και το νάρδο στα σκονισμένα πόδια σου;».

ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Πού να σε κρύψω γιόκα μου να μη σε φτάνουν οι κακοί σε ποιο νησί του ωκεανού σε πια κορφή ερημική. Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις ξέρω πως θα χεις την καρδιά τόσο καλή τόσο γλυκή που μες τα βρόχια της οργής ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις. Συ θα’χεις μάτια γαλανά θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό Από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης δεν είσαι συ για μάχητες δεν είσαι συ για το σταυρό εσύ νοικοκερόπουλο όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης Κι αν κάποτε τα φρένα σου το δίκιο φως της αστραπής κι αν η αλήθεια σου χτυπήσουνε παιδάκι μου να μην τα πεις Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Στίχοι για το τραγούδι Οι πόνοι της Παναγιάς Ξυλούρης Νίκος του έτους 1980 σε στίχους Βάρναλης Κώστας και σύνθεση Θάνος Λουκάς από το album Σάλπισμα.

ΒΑΡΝΑΛΗ Κ.: «Η Μάνα του Χριστού

«Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι, ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες! Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει. Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα, των αλλώνε τα μίση καιρό τήνε θρέφαν, κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα, να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα! Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου. Ανοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις. Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου, δε μιλάς, δεν κοιτάς πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου! Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη.. Δολερά ξεσηκώσανε τ’ άγνωμα πλήθη, κι όσο ο γήλιος να πέση και νά ‘ρθη το δείλι, το σταυρό σου καρφώσαν κι’ οχτροί σου και φίλοι. Μα γιατί να σταθής να σε πιάσουν! Κι ακόμα σα ρωτήσανε: “Ποιος ο Χριστός;” τί ‘πες “Νά ‘με”! Αχ! δεν ξέρει τι λέει το πικρό μου το στόμα! Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ’ έμαθ’ ακόμα!».

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ: «Στ’ Οσιου Λουκά το μοναστήρι»

«Στ’ Οσιου Λουκά το μοναστήρι, απ’ όσες γυναίκες του Στειριού συμμαζευτήκαν τον Επιτάφιο να στολίσουν, κι’ όσες, μοιρολογήτρες, ως με του Μεγάλου Σαββάτου το ξημέρωμα αγρυπνήσαν, ποια να στοχάστη έτσι γλυκά θρηνούσαν! – πώς, κάτου απ’ τους ανθούς, τ’ ολόαχνο σμάλτο του πεθαμένου του Αδωνη ήταν σάρκα που πόνεσε βαθιά; Γιατί κι’ ο πόνο στα ρόδα μέσα, κι’ ο επιτάφιος θρήνος, κ’ οι αναπνοές της άνοιξης που μπαίναν απ’ του ναού τη θύρα, αναφτερώναν το νου τους στης Ανάστασης το θάμα, και του Χριστού οι πληγές σαν ανεμώνες τους φάνταζαν στα χέρια και στα πόδια, τι πολλά τον σκεπάζανε λουλούδια, που έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν! …

Κώστας Βάρναλης, [Ανάσταση]

«Άκου τον ξάστερο ουρανό, πώς οι καμπάνες σιούνε. Όπου καρδιά, χαρμόσυνες λαχτάρες απαντούνε. Ανάστασ’ είναι σήμερα. Παιδιά, γυναίκες, γέροι κόκκινο αυγό στην τσέπη τους, χρυσό κερί στο χέρι. Όσ’ άστρα ναι στον ουρανό, τόσα στον κάμπο κρίνα. Όλ’ έχουνε στην καθαρή ψυχήν Απρίλη μήνα. Της εκκλησιάς φουντώσανε δάφνη πολλήν οι στύλοι. Ειρήνη! Ειρήνη Φιληθήτε οχτροί μαζί και φίλοι.»

(απόσπασμα από το ποίημα «Γυναίκα», Κ. Βάρναλης, Ποιητικά, εκδ. Κέδρος)

Κωστης Παλαμας, «Γιορτες» (αποσπασμα) από τη συλλογή «Ασαλευτη Ζωη»

Η νύχτα των Παθών, αγία Παρασκευή μεγάλη, θυμάσαι; Οι κράχτες βροντεροί του δρόμου και χουγιάζουν «Ώρα, ώρα για την εκκλησιά!» Τα σήμαντρα σωπαίναν, μήπως ταράξουν του Ιησού τον ύπνο ολογυρμένου στων επιτάφιων τα χρυσά τα σάβανα που οι βιόλες χλωμές και τα τριαντάφυλλα τα κοκκινοπλουμίζαν. Θυμάσαι; Η νύχτα των Παθών μα και τ’ Απρίλη η νύχτα της χώρας όλα, νόμιζες, να βουβαθούν γυρεύαν θρήσκα και κατανυχτικά, τη σιγαλιά να κάμουν μια προσφορά ευλαβική προς του Κυρίου τα Πάθη. Και μοναχά δε σώπαινε στο περιβόλι μέσα με τη δικούλα του εκκλησιά, με τη λατρεία δική του, πιστός και ιερουργός Θεού ψηλότερου απ’ όλους, τ’ αηδόνι. Η νύχτα των Παθών, μα και τ’ Απρίλη η νύχτα. Διάπλατες πέρα οι εκκλησιές ολόφωτες και φτάναν απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα στα σπίτια μας οι θρήνοι σεμνοί κι αντιθρηνούσανε στου χριστιανού τα χείλη: «Ζωή εν τάφω… Έαρ γλυκύ… Γλυκύτατόν μου τέκνον..» Μπρος στην πεζούλα του σπιτιού, της γειτονιάς μελίσσι κι εμείς, αγόρια αγίνωτα κι αστάλωτες παιδούλες, ο ύπνος δε μας έπαιρνε, προσμέναμε την ώρα της εκκλησιάς…

Στελιος Σπεραντζας, “Ανασταση”

H Aνάσταση. Kαι γέμισε χαρά, λουλούδισε η ψυχή μου σαν το κρίνο. Kι ανοίγω της λαχτάρας τα φτερά, ψηλά μες στης αυγής τα φωτερά γαλάζιο ένα αστροφώς κι εγώ να γίνω. Aνάσταση. Tα σήμαντρα χτυπούν. Kι όλα τα δένδρα ανθίζουν πέρα ως πέρα. Στον κόσμο αυτό ας μάθουν ν’ αγαπούν όσοι το μίσος έσπειραν κι ας πουν «Xριστός Aνέστη ετούτη την ημέρα».

Στελιος Σπεραντζας, “Η Λαμπρή”

Να ᾽την η Λαμπρή με τα λουλούδια κόψετε, παιδιά, την πασχαλιά κι όλα με χαρές και με τραγούδια τρέξετε ν᾽ αλλάξωμε φιλιά. Σήμαντρα γλυκά βαρούν ακόμα και μοσχοβολούν οι εκκλησιές μόσχος τα φιλιά στο κάθε στόμα τα φιλιά της άνοιξης δροσιές. Πάμε να στρωθούμε στο χορτάρι και τ᾽ αρνί μας ψήνεται σιγά. Και με της Ανάστασης τη χάρη φέρτε να τσουγκρίσουμε τ᾽ αυγά.

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Λογοτεχνία

Πασχαλινή βιβλιοθήκη

Χριστός Ανέστη!!

Για τους βιβλιοφάγους βρήκα ένα υπέροχο πασχαλινό δωράκι!

18 πασχαλινά παραμύθια για να περάσετε διαβάζοντας τον ελεύθερο χρόνο σας!

elenagabale

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Λογοτεχνία

Η Πασχαλίτσα της Αγάπης» (Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη)

Ένα πραγματικά εξαιρετικό παραμύθι από την αγαπημένη μας συγγραφέα Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη, το οποίο μαθαίνει στα παιδιά το πραγματικό νόημα του Πάσχα, την ΑΓΑΠΗ.

Μα τι είναι αυτό το Πάσχα;
Βρίσκεται μέσα στο όνομά μου και γύρω μου ακούω συνέχεια να μιλούν γι’ αυτό και να το περιμένουν με λαχτάρα, αναρωτιέται ένα ανοιξιάτικο πρωινό η Λίτσα η πασχαλίτσα.
Μια και δυο ξεκινά να μάθει…

Μήπως ξέρετε τι είναι το Πάσχα παρακαλώ;
Ρωτά όποιον βρεθεί στο δρόμο της. Όλοι της απαντούσαν, μα ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Μπερδεύεται, κουράζεται, η πασχαλίτσα μας, μα επιμένει μέχρι να νιώσει μέσα στη μικρή καρδιά της, τι αληθινά είναι το Πάσχα! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για τους μικρούς μας φίλους μπορείτε να κατεβάσετε μία παρουσίαση με ερωτήσεις κατανόησης πατώντας παρακάτω!

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Λογοτεχνία

Το Πάσχα στην ελληνική λογοτεχνία

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: «Εξοχική Λαμπρή», «Παιδική Πασχαλιά», «Χωρίς στεφάνι». «Καλά το έλεγεν ο μπαρμπα- Μηλιός, ότι το έτος εκείνο εκινδύνευον να μείνουν οι άνθρωποι οι χριστιανοί, οι ξωμερίτες, την ημέραν του Πάσχα αλειτούργητοι. Και ουδέποτε πρόρρησις έφθασε τόσον εγγύς να πληρωθή, όσον αυτή’ διότι δις εκινδύνευσε να επαληθεύση, αλλ’ ευτυχώς ο Θεός έδωκε καλήν φώτισιν εις τους αρμοδίους και οι πτωχοί χωρικοί, οι γεωργοποιμένες του μέρους εκείνου, ηξιώθησαν και αυτοί να ακούσωσι τον καλόν λόγον και να φάγωσι και αυτοί το κόκκινο αυγό…» (Εξοχική Λαμπρή).

«… Γλυκεία Πασχαλιά! Η μήτηρ της χαράς! Γλυκεία μήτηρ! της Πασχαλιάς η ενσάρκωσις. Άλλ’ ο Χριστός υπεσχέθη να πίη με τους εκλεκτούς του καινόν το γέννημα της αμπέλου εν τη βασιλεία του Πατρός του, και οι υμνωδοί έψαλλαν: «Ω Πάσχα το μέγα και ιερώτατον, Χριστέ! Δίδου ημίν εκτυπώτερον σου μετασχείν εν τη ανεσπέρω ημέρα της Βασιλείας Σου!» (Παιδική Πασχαλιά)

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ: «Πάσχα στα Πέλαγα» και «Πειράγματα». «…- Χρόνια πολλά κύριοι!… Χρόνια πολλά παιδιά μου!… ευχήθηκε άμα τελείωσε τον ψαλμό, γυρίζοντας πρώτα στους επιβάτες κι έπειτα στο πλήρωμα ο πλοίαρχος. – Χρόνια πολλά, καπετάνιε! Χρόνια πολλά!… απάντησαν εκείνοι ομόφωνοι. – Και του χρόνου στα σπίτια σας, κύριοι! Και του χρόνου στα σπίτια μας, παιδιά! Ξαναείπε ο πλοίαρχος, ενώ ένα μαργαριτάρι φάνηκε στην άκρη των ματιών του. – Και του χρόνου στα σπίτια μας, καπετάνιε! Έπειτα πέρασε ένας- ένας, πρώτα οι επιβάτες έπειτα το πλήρωμα, πήραν από το χέρι του το κόκκινο αβγό και το λαμπροκούλουρο και άρχισαν πάλι οι ευχές και τα φιλήματα: – Χριστός Ανέστη.

– Αληθινός ο Κύριος. – Και του χρόνου σπίτια μας…»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΟΒΑΣΙΛΗΣ: «Η Πασχαλιά της Λευτεριάς» «Ετέλειωσε η εκκλησιά. Ο παπάς στεκότανε μπροστά στην Ωραία Πύλη κι αντί δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών… έλεγε Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω… Όλο το χωριό σταυροκοπιόταν και διπλή χαρά ζωγραφίζονταν στο πρόσωπό του. Τέτοιαν χαρούμενη Λαμπρή δε θυμόνταν κανείς να έχει δει εκεί- πέρα. Τελειώνοντας ο παπάς το τελευταίο του Χριστός ανέστη είπε: Χριστός ανέστη, χωριανοί! Και του χρόνου να είμαστε καλά. Κι ο Μεγαλοδύναμος να μας φέρει καλά τ’ αδέλφια μας που πολεμάνε στο γεφύρι της Πλάκας, στο Λούρο, στην Πρέβεζα και στα Πέντε Πηγάδια..»

ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ: «Η Κεροδοσιά της Λαμπρής» «…Λοιπόν, θα μας έλεγε ο Τζανής όλη την Ακολουθία του Πάσχα, και θα ψέλναμε όλοι μαζί το Χριστός ανέστη. Θ’ ανάβαμε και τα σπαρματσέτα, να κάμουμε την κεροδοσιά να φεγγοβολήσει τ’ αμπρί. Δεύτε λάβετε φως εκ του ανέσπερου φωτός!…»

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΕΤΣΑΛΗΣ- ΔΙΟΜΗΔΗΣ: «Τη νύχτα της Εξόδου» «Ένα χρόνο βαστούσε κιόλας η πολιορκία. Σε λίγες μέρες κλείνει ο χρόνος. Απρίλης μήνας πάλι…Ξημέρωσε Σάββατο του Λαζάρου. Τι να δεις; Όλες οι γυναίκες φορτωμένες τραβούσαν κατά τις ντάπιες… …- Καλή ψυχή, παιδιά! – Καλή ψυχή! Αποκρίθηκαν όλοι. – Να ζει το Μεσολόγγι! Έμπηξε κάποιος μια κραυγή. – Να ζει το Μεσολόγγι! Απάντησαν όλοι. Ο γερο- Καψάλης έβαλε φωτιά στο φιτίλι».

Ι.Μ.ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: «Μακρινή Ανάσταση» «… Για όλα τούτα, και για άλλα δε θυμούμαι καλά αυτή τη στιγμή, καμάρωνα κι όλο καμάρωνα στο λαμπριάτικο τραπέζι. Κι ήταν η γλυκύτερη αμοιβή της αγρύπνιας μου ο στοργικός λόγος που έπεσε από τα χείλη της μητέρας, καθώς κοίταζε τα μικρότερα αδέλφια, που είχανε σχεδόν αποκοιμηθεί στα καθίσματά τους: – Και του χρόνου, παιδί μου. Εσύ μεγάλωσες πια! Ναι, είχα μεγαλώσει μέσα σε μια νύχτα. Κι ήταν η νύχτα της Λαμπρής».

ΑΝΝΑ ΚΩΣΤΑΚΟΥ- ΜΑΡΙΝΗ: «Το Πάσχα της Αννούλας» (Εκδ. «Αρμός»). «…Λάβετε, φάγετε… όλοι πλησιάζαμε με χαρά και σεβασμό να κοινωνήσουμε το αναστημένο σώμα και αίμα του Χριστού. Μετά το αντίδωρο φεύγαμε παρέες παρέες με αναμένες λαμπάδες για να μεταφέρουμε το άγιο φως στο σπίτι, ν’ ανάψουμε το καντήλι στις εικόνες. Η Καλαμάτα στην αναστάσιμη δόξα της. Άνοιξη, ανοιχτές οι καρδιές. Παιδικό ή νεανικό Πάσχα με κρύο, ή βροχή δεν θυμάμαι’ ούτε λύπη σ’ αυτή την πιο μακριά μέρα του χρόνου, που άρχιζε στις 12 της προηγούμενης νύχτας. Στην πλατεία χωρίζαμε με την Ελένη, για να ξανασυναντηθούμε τα’ απόγευμα στον εσπερινό της αγάπης».

Τέλος, σας προτείνω ένα quiz ερωτήσεων για το Πάσχα!

Πατήστε στην εικόνα και καλή σας επιτυχία!

από Eftyhia