Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

14 Σεπτεμβρίου:Παγκόσμια Ύψωση του Τίμιου Σταυρού

Το έτος 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. 
Εκεί έμαθε ότι ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε χτίσει πάνω στον τάφο του Ιησού Χριστού ειδωλολατρικό ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε εκεί από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, το γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών αφού κατεδαφίστηκε ο ναός.
Για να διαπιστωθεί ποιος σταυρός ήταν εκείνος του Ιησού Χριστού, ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς ιερείς, αφού έκαναν δέηση, ακούμπησε το σώμα μίας νεκρής γυναίκας στον καθένα από τους σταυρούς. Μόλις το νεκρό σώμα της γυναίκας ακούμπησε τον Τίμιο Σταυρό αναστήθηκε. Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ και την επομένη, την 14η Σεπτεμβρίου του 335 μ.Χ. έγινε η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού εντός του ναού  για να μπορούν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι οι περιχαρείς πιστοί.
Τρεις αιώνες αργότερα, στα 613 μ.Χ., οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Η παράδοση αναφέρει ότι πολλά θαύματα γίνονταν εκεί και οι Πέρσες θεώρησαν το Τίμιο Ξύλο μαγικό και γι’ αυτό το φύλασσαν και το προσκυνούσαν για 14 χρόνια, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και αξία! Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος πολέμησε και νίκησε τους Πέρσες και αφού παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό τον μετέφερε πίσω στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε ξανά στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626 μ.Χ. 
 
 
 
 
Την πρώτη και τη δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού καθιέρωσαν οι Άγιοι Πατέρες να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να προσκυνούμε το Σταυρό του Κυρίου μας και να θυμόμαστε τα όσα έπαθε για μας από τη μεγάλη του αγάπη. Έτσι, παίρνοντας χάρη και δύναμη προσπαθούμε και εμείς να τηρούμε όσα μας είπε ζώντας σύμφωνα με το θέλημά Του. 
 
Το απολυτίκιο της ημέρας είναι 
το γνωστό σε όλους μας:
 
Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και 
ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, 
νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος 
και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.
 
Στο τροπάριο αυτό γίνεται λόγος για το ότι ο λαός ανήκει στον Θεό: «Σώσον Κύριε τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου». Επομένως, ο λαός δεν ανήκει στους άρχοντες, οι οποίοι δεν έχουν το δικαίωμα να τον διευθύνουν ως δικό τους κτήμα, ανεξάρτητα από τον Θεό.
 
Μπορείτε να χρωματίσετε:
 

 

Χρόνια πολλά σε όλους τους χριστιανούς που καθημερινά σηκώνουν τον προσωπικό σταυρό που τους έχει δώσει ο Θεός με υπομονή και χωρίς γκρίνια.
Χρόνια πολλά στον Σταύρο και τη Σταυρούλα!
 
 
Το απολυτίκιο της ημέρας

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις

Ο βασιλιάς και ο βράχος

Κάποτε υπήρχε ένας βασιλιάς. Mια μέρα θέλησε να δει τον χαρακτήρα των κατοίκων του βασιλείου του και έτσι τους έβαλε μια δοκιμασία.
Τοποθέτησε έναν μεγάλο βράχο στη μέση του δρόμου και κρύφτηκε εκεί κοντά σε κάτι θάμνους.


Οι πρώτοι που πέρασαν ήταν μια ομάδα από τους πλουσιότερους ανθρώπους του βασιλείου οι οποίοι περνούσαν με τις άμαξές τους για την δουλειές τους σχεδόν κάθε μέρα από το σημείο εκείνο. Αντί να κατέβουν και να μετακινήσουν τον βράχο, προσπάθησαν να τον περάσουν κάνοντας τον γύρο.Ταλαιπωρήθηκαν πολύ,αλλά στο τέλος πέρασαν.Μάλιστα, κατηγόρησαν το βασιλιά πως δεν φροντίζει για τη σωστή συντήρηση των δρόμων του βασιλείου.


Έπειτα,από κάμποση ώρα,εμφανίστηκε ένας χωρικός περπατώντας το δρόμο.Ο χωρικός φανερά κουρασμένος, κουβαλούσε λαχανικά και άλλα τρόφιμα για το σπίτι του.Μόλις είδε τον βράχο κοντοστάθηκε και άφησε τα τρόφιμα στο έδαφος.Ενώ μπορούσε απλά να προσπεράσει το βράχο κάνοντας έναν μικρό κύκλο δηλαδή ότι έκαναν οι πλούσιοι, αυτός όμως έκανε κάτι άλλο, έβαλε τα δυνατά του και μετά από πολλή προσπάθεια,κατάφερε να κουνήσει το βράχο και να τον απομακρύνει από τον δρόμο,ελευθερώνοντάς τον.

Με μεγάλη του, έκπληξη,είδε στο σημείο που βρισκόταν ο βράχος, ένα πουγκί.Ανοίγοντάς το,δεν πίστευε στα μάτια του!Το πουγκί ήταν γεμάτο με λίρες και ένα σημείωμα από τον ίδιο το βασιλιά που έγραφε: «Οι λίρες είναι η ανταμοιβή σου επειδή μετακίνησες το βράχο».

Όταν έρχονται εμπόδια στην ζωή μας πρέπει να τα βλέπουμε και να τα αντιμετωπίζουμε με τις δυνάμεις που μας έχει χαρίσει ο Θεός στον καθένα μας, σαν ευκαιρίες που μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να πλησιάσουμε περισσότερο τον Θεό.


Ο γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης έλεγε:
Μη φοβάσαι τις δυσκολίες.Να τις αγαπάς,να ευχαριστείς το Θεό γι’ αυτές.Κάποιο άγιο σκοπό έχουν για την ψυχή σου…
Ο άνθρωπος που έχει δώσει την καρδιά του στο Χριστό δεν υποφέρει,όσες δυσκολίες και να του συμβούν.Χαίρεται,είναι γεμάτος εσωτερική χαρά.Είναι δραστήριος, προσεκτικός.Δεν κάνει λάθη,ζημιές.Το μυαλό,τα χέρια,τα πόδια,όλα κινούνται από τη Χάρη του Θεού.Και όταν κάνουμε συνέχεια προσευχή,θα μας φωτίζει ο Θεός τι να κάνουμε κάθε φορά και στις πιο δύσκολες καταστάσεις.Θα το λέει ο Θεός μέσα μας.Θα βρίσκει τρόπους ο Θεός.

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις

Ο όμορφος άνθρωπος

Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.
-Με θυμάστε;
-Όχι.
-Υπήρξα μαθητής σας.
-Τι κάνεις;
Με τι ασχολείσαι;
-Έγινα κι εγώ δάσκαλος.
-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;
-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.
Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει,τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος δάσκαλος.
Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.
-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου που ήταν και φίλος μου,ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του.Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα.Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον δάσκαλο που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς,λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:
Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.

Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ.Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα,μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε.Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση.Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη.Όταν φτάσατε σε μένα,το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε.Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε,μας είπατε:«Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι.Το ρολόι βρέθηκε!»
Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση,αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη.Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα.
Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κύριε;
-Ναι,ακούγοντάς σε,τα θυμήθηκα όλα.Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ,γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!

*Εκείνοι που ελέγχουν με αδιακρισία έχουν πνευματική συσκότιση και κακία και βλέπουν τους ανθρώπους δυστυχώς σαν κούτσουρα…
Οι ελευθερωμένοι όμως άνθρωποι από τα πάθη τους,επειδή δεν έχουν κακία,το κακό το διορθώνουν με καλοσύνη.
(ΆγιοςΠαϊσιος ο Αγιορείτης)


Όποιος θεραπεύει τον αδελφό του κρυφά, καθιστά φανερή την δύναμη της αγάπης του, ενώ όποιος τον ντροπιάζει ενώπιον των συναδερφών του,δείχνει την δύναμη του φθόνου του.
(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)


Αν δεν υπάρχει η διάκριση,το καλό μπορεί να γυρίσει σε κακό και επομένως να μην είναι πια καλό.
(Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφσκυ)


Και ο Ιερός Αυγουστίνος μας λέγει:
Αγαπάτε και κάντε ό,τι θέλετε!
Εάν σιωπάτε,να σιωπάτε από αγάπη·
Εάν φωνάζετε,
φωνάξτε από αγάπη·
Εάν ελέγχετε,ελέγξετε από αγάπη·
Εάν δείχνετε έλεος,να δείχνετε έλεος από αγάπη·
Να είναι η αγάπη,η εσωτερική ρίζα σας.
Γιατί από αυτήν την ρίζα τίποτα άλλο δεν μπορεί να βλαστήσει,
παρά μόνο το καλό!


Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Η Πεντηκοστή

50μέρες από το Πάσχα η Εκκλησία μας εορτάζει σήμερα την Πεντηκοστή, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Μαθητές του Χριστού και
πραγματοποιείται η μεγάλη υπόσχεση της Καινής Διαθήκης, που είναι ο ερχομός του Αγίου Πνεύματος. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν η υπόσχεση για τον ερχομό του Μεσσία στον κόσμο.

Ο Χριστός αποκάλεσε το Άγιο Πνεύμα Παράκλητο. Παράκλητος σημαίνει παρηγορητής και πρεσβευτής. Το Άγιο Πνεύμα είναι παρηγορητής των ανθρώπων και πρεσβευτής στον ουράνιο Πατέρα υπέρ των αγωνιζόμενων πιστών.
-Το Άγιο Πνεύμα είναι ο Διδάσκαλος των πιστών και η διδαχή Του είναι ταυτόσημη με τη διδαχή του Χριστού. Όλα αυτά τα οποία είπε ο Χριστός στους Μαθητές Του, μας τα ερμηνεύει το Άγιο Πνεύμα.
-Την ημέρα της Πεντηκοστής κατέβηκε στη γη η πηγή παντός πνευματικού αγαθού: Ο Παράκλητος Θεός. Και το ύψιστο αγαθό που μας δώρισε είναι η Εκκλησία μας.Γι’αυτο,τη μέρα αυτή εορτάζουμε την ίδρυση της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας μας.

Ο Κύριος ανέβασε στον ουρανό τη δική μας εκλεκτή προσφορά και κατέβασε στη γη το Άγιο Πνεύμα. Είναι άλλος Κύριος που μοιράζει τα δώρα αυτά, γιατί και το Άγιο Πνεύμα είναι Κύριός μας και μοίρασαν τη φροντίδα για μας, ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Ανέβηκε στον ουρανό ο Χριστός και μας έστειλε πνευματικά χαρίσματα, δώρα για τη συμφιλίωσή μας αυτή με τον Πατέρα. Στείλαμε λοιπόν εμείς πίστη και πήραμε από τον ουρανό δώρα. Στείλαμε υπακοή και πήραμε δικαιοσύνη.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Σκέψεις

Το λουλούδι και η πεταλούδα

Μιά φορά, κάποιος ζήτησε απ’ τον Θεό ένα λουλούδι και μιά πεταλούδα. Ο Θεός όμως αντί γι’ αυτά, του έδωσε ένα κάκτο και μιά κάμπια. Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει, γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.

Εν τούτοις, αποφάσισε να δεχθεί αυτό που του έδωσε ο Θεός.

Μετά από λίγο καιρό, πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί. Προς έκπληξή του, απ’ τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο, είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι! Και η άσχημη κάμπια, είχε μεταμορφωθεί σε μιά υπέροχη πεταλούδα.

Ο Θεός ενεργεί ΠΑΝΤΑ σωστά!

Ο τρόπος που ενεργεί είναι ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε εμάς δεν φαίνεται από την αρχή. Αν ζήτησες από τον Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του εμπιστοσύνη. Μπορείς να είσαι σίγουρος, πως Αυτός θα σου δίνει πάντα, αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή!

Αυτό που θέλεις..δεν είναι κι αυτό που χρειάζεσαι! Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα.. είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!

           Ο Θεός μας δίνει πάντα,ό,τι μας χρειάζεται!

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Σκέψεις

Ο Δεκάλογος της…σοφίας

Να στέκεσαι:

  1. Στους άλλους χαμογελαστός και καλόκαρδος.
  2. Στον εαυτό σου αυστηρός και προσεκτικός.
  3. Στην ανάγκη γενναίος και ψύχραιμος.
  4. Στην βιοπάλη πρόσχαρος και αισιόδοξος.
  5. Στις αντιξοότητες απτόητος και πιστός στον Θεό.
  6. Στις αρχές σου και στις πεποιθήσεις σου εδραίος.
  7. Στις μικρότητες αγέρωχος και αδιάφορος.
  8. Στους ευτελείς στάσου γενναιόψυχος με αγάπη.
  9. Όταν σε χειροκροτούν και σε κολακεύουν απαθής.
  10. Όταν σφυρίζουν γύρω σου οι μανιασμένοι άνεμοι του κακού στάσου ασάλευτος πιασμένος από τον Σταυρό του Χριστού μας. Αρχιμ.Αθαν.Μισσιος askitikon.eu
Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Η Κυριακή του Θωμά

Η Κυριακή του Θωμά εορτάζεται 7 μέρες μετά από το Άγιο Πάσχα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η Κυριακή του Θωμά»

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Λογοτεχνία

Το Πάσχα στην ποίηση

Γιαννης, Ριτσος, «Εαρινη Συμφωνια» (αποσπασμα)

Ακου τα σήμαντρα των εξοχικών εκκλησιών. Φτάνουν από πολύ μακριά από πολύ βαθιά. Απ’ τα χείλη των παιδιών απ’ την άγνοια των χελιδονιών απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες των ταπεινών σπιτιών. Ακου τα σήμαντρα των εαρινών εκκλησιών. Είναι οι εκκλησίες που δε γνώρισαν τη σταύρωση και την ανάσταση. Γνώρισαν μόνο τις εικόνες του Δωδεκαετούς που ‘χε μια μάνα τρυφερή που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι που ‘χε στα μάτια του το μήνυμα της επερχόμενης Μαγδαληνής. Χριστέ μου τι θα ‘τανε η πορεία σου δίχως τη σμύρνα και το νάρδο στα σκονισμένα πόδια σου;».

ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Πού να σε κρύψω γιόκα μου να μη σε φτάνουν οι κακοί σε ποιο νησί του ωκεανού σε πια κορφή ερημική. Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις ξέρω πως θα χεις την καρδιά τόσο καλή τόσο γλυκή που μες τα βρόχια της οργής ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις. Συ θα’χεις μάτια γαλανά θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό Από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης δεν είσαι συ για μάχητες δεν είσαι συ για το σταυρό εσύ νοικοκερόπουλο όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης Κι αν κάποτε τα φρένα σου το δίκιο φως της αστραπής κι αν η αλήθεια σου χτυπήσουνε παιδάκι μου να μην τα πεις Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Στίχοι για το τραγούδι Οι πόνοι της Παναγιάς Ξυλούρης Νίκος του έτους 1980 σε στίχους Βάρναλης Κώστας και σύνθεση Θάνος Λουκάς από το album Σάλπισμα.

ΒΑΡΝΑΛΗ Κ.: «Η Μάνα του Χριστού

«Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι, ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες! Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει. Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα, των αλλώνε τα μίση καιρό τήνε θρέφαν, κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα, να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα! Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου. Ανοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις. Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου, δε μιλάς, δεν κοιτάς πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου! Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη.. Δολερά ξεσηκώσανε τ’ άγνωμα πλήθη, κι όσο ο γήλιος να πέση και νά ‘ρθη το δείλι, το σταυρό σου καρφώσαν κι’ οχτροί σου και φίλοι. Μα γιατί να σταθής να σε πιάσουν! Κι ακόμα σα ρωτήσανε: “Ποιος ο Χριστός;” τί ‘πες “Νά ‘με”! Αχ! δεν ξέρει τι λέει το πικρό μου το στόμα! Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ’ έμαθ’ ακόμα!».

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ: «Στ’ Οσιου Λουκά το μοναστήρι»

«Στ’ Οσιου Λουκά το μοναστήρι, απ’ όσες γυναίκες του Στειριού συμμαζευτήκαν τον Επιτάφιο να στολίσουν, κι’ όσες, μοιρολογήτρες, ως με του Μεγάλου Σαββάτου το ξημέρωμα αγρυπνήσαν, ποια να στοχάστη έτσι γλυκά θρηνούσαν! – πώς, κάτου απ’ τους ανθούς, τ’ ολόαχνο σμάλτο του πεθαμένου του Αδωνη ήταν σάρκα που πόνεσε βαθιά; Γιατί κι’ ο πόνο στα ρόδα μέσα, κι’ ο επιτάφιος θρήνος, κ’ οι αναπνοές της άνοιξης που μπαίναν απ’ του ναού τη θύρα, αναφτερώναν το νου τους στης Ανάστασης το θάμα, και του Χριστού οι πληγές σαν ανεμώνες τους φάνταζαν στα χέρια και στα πόδια, τι πολλά τον σκεπάζανε λουλούδια, που έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν! …

Κώστας Βάρναλης, [Ανάσταση]

«Άκου τον ξάστερο ουρανό, πώς οι καμπάνες σιούνε. Όπου καρδιά, χαρμόσυνες λαχτάρες απαντούνε. Ανάστασ’ είναι σήμερα. Παιδιά, γυναίκες, γέροι κόκκινο αυγό στην τσέπη τους, χρυσό κερί στο χέρι. Όσ’ άστρα ναι στον ουρανό, τόσα στον κάμπο κρίνα. Όλ’ έχουνε στην καθαρή ψυχήν Απρίλη μήνα. Της εκκλησιάς φουντώσανε δάφνη πολλήν οι στύλοι. Ειρήνη! Ειρήνη Φιληθήτε οχτροί μαζί και φίλοι.»

(απόσπασμα από το ποίημα «Γυναίκα», Κ. Βάρναλης, Ποιητικά, εκδ. Κέδρος)

Κωστης Παλαμας, «Γιορτες» (αποσπασμα) από τη συλλογή «Ασαλευτη Ζωη»

Η νύχτα των Παθών, αγία Παρασκευή μεγάλη, θυμάσαι; Οι κράχτες βροντεροί του δρόμου και χουγιάζουν «Ώρα, ώρα για την εκκλησιά!» Τα σήμαντρα σωπαίναν, μήπως ταράξουν του Ιησού τον ύπνο ολογυρμένου στων επιτάφιων τα χρυσά τα σάβανα που οι βιόλες χλωμές και τα τριαντάφυλλα τα κοκκινοπλουμίζαν. Θυμάσαι; Η νύχτα των Παθών μα και τ’ Απρίλη η νύχτα της χώρας όλα, νόμιζες, να βουβαθούν γυρεύαν θρήσκα και κατανυχτικά, τη σιγαλιά να κάμουν μια προσφορά ευλαβική προς του Κυρίου τα Πάθη. Και μοναχά δε σώπαινε στο περιβόλι μέσα με τη δικούλα του εκκλησιά, με τη λατρεία δική του, πιστός και ιερουργός Θεού ψηλότερου απ’ όλους, τ’ αηδόνι. Η νύχτα των Παθών, μα και τ’ Απρίλη η νύχτα. Διάπλατες πέρα οι εκκλησιές ολόφωτες και φτάναν απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα στα σπίτια μας οι θρήνοι σεμνοί κι αντιθρηνούσανε στου χριστιανού τα χείλη: «Ζωή εν τάφω… Έαρ γλυκύ… Γλυκύτατόν μου τέκνον..» Μπρος στην πεζούλα του σπιτιού, της γειτονιάς μελίσσι κι εμείς, αγόρια αγίνωτα κι αστάλωτες παιδούλες, ο ύπνος δε μας έπαιρνε, προσμέναμε την ώρα της εκκλησιάς…

Στελιος Σπεραντζας, “Ανασταση”

H Aνάσταση. Kαι γέμισε χαρά, λουλούδισε η ψυχή μου σαν το κρίνο. Kι ανοίγω της λαχτάρας τα φτερά, ψηλά μες στης αυγής τα φωτερά γαλάζιο ένα αστροφώς κι εγώ να γίνω. Aνάσταση. Tα σήμαντρα χτυπούν. Kι όλα τα δένδρα ανθίζουν πέρα ως πέρα. Στον κόσμο αυτό ας μάθουν ν’ αγαπούν όσοι το μίσος έσπειραν κι ας πουν «Xριστός Aνέστη ετούτη την ημέρα».

Στελιος Σπεραντζας, “Η Λαμπρή”

Να ᾽την η Λαμπρή με τα λουλούδια κόψετε, παιδιά, την πασχαλιά κι όλα με χαρές και με τραγούδια τρέξετε ν᾽ αλλάξωμε φιλιά. Σήμαντρα γλυκά βαρούν ακόμα και μοσχοβολούν οι εκκλησιές μόσχος τα φιλιά στο κάθε στόμα τα φιλιά της άνοιξης δροσιές. Πάμε να στρωθούμε στο χορτάρι και τ᾽ αρνί μας ψήνεται σιγά. Και με της Ανάστασης τη χάρη φέρτε να τσουγκρίσουμε τ᾽ αυγά.

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Λογοτεχνία

Πασχαλινή βιβλιοθήκη

Χριστός Ανέστη!!

Για τους βιβλιοφάγους βρήκα ένα υπέροχο πασχαλινό δωράκι!

18 πασχαλινά παραμύθια για να περάσετε διαβάζοντας τον ελεύθερο χρόνο σας!

elenagabale

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Λογοτεχνία

Η Πασχαλίτσα της Αγάπης» (Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη)

Ένα πραγματικά εξαιρετικό παραμύθι από την αγαπημένη μας συγγραφέα Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη, το οποίο μαθαίνει στα παιδιά το πραγματικό νόημα του Πάσχα, την ΑΓΑΠΗ.

Μα τι είναι αυτό το Πάσχα;
Βρίσκεται μέσα στο όνομά μου και γύρω μου ακούω συνέχεια να μιλούν γι’ αυτό και να το περιμένουν με λαχτάρα, αναρωτιέται ένα ανοιξιάτικο πρωινό η Λίτσα η πασχαλίτσα.
Μια και δυο ξεκινά να μάθει…

Μήπως ξέρετε τι είναι το Πάσχα παρακαλώ;
Ρωτά όποιον βρεθεί στο δρόμο της. Όλοι της απαντούσαν, μα ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Μπερδεύεται, κουράζεται, η πασχαλίτσα μας, μα επιμένει μέχρι να νιώσει μέσα στη μικρή καρδιά της, τι αληθινά είναι το Πάσχα! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για τους μικρούς μας φίλους μπορείτε να κατεβάσετε μία παρουσίαση με ερωτήσεις κατανόησης πατώντας παρακάτω!