Στην τάξη μας για την εορτή των Τριών Ιεραρχών αφιερώσαμε πολύτιμο χρόνο για να τους γνωρίσουμε και να έρθουμε σε επαφή με το έργο τους.
Κατασκευή με τα αποφθέγματα των Τριών Ιεραρχών
Στη συνέχεια, κάναμε μία κατασκευή με τα αποφθέγματά τους για να τα έχουμε πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μας. Η κατασκευή είναι από το blog https://xromatistitaxi.blogspot.com/
Ποιήματα για τους Τρεις Ιεράρχες της Γαλάτειας Βέρρα
Τέλος, θα ήθελα να σας παρουσιάσω δύο ποιήματα από την εκλεκτή ποιήτρια κι εκπαιδευτικό Γαλάτεια Βέρρα τα οποία κινούνται στον χώρο της μνήμης, της πίστης και της ανθρώπινης προσφοράς. Με λόγο λιτό αλλά συμβολικό, φωτίζουν πρόσωπα και μορφές που στάθηκαν καθοριστικά για την πνευματική και ηθική συγκρότηση της κοινωνίας: τη γυναίκα–μάνα και τους Τρεις Ιεράρχες, σταθερούς οδηγούς του λόγου και της πίστης.
Η ποίηση λειτουργεί εδώ ως φόρος τιμής· όχι με μεγαλοστομία, αλλά με σεβασμό, εσωτερικότητα και διαχρονική ματιά.
Τρεις Ιεράρχες
Στο ποίημα αυτό οι Τρεις Ιεράρχες παρουσιάζονται ως οδηγοί πίστης, γνώσης και ήθους. Είναι μορφές που φωτίζουν τον δρόμο του ανθρώπου σε εποχές σύγχυσης και πνευματικής αναζήτησης.
Ο λόγος τους είναι σταθερός και καθαρός, χωρίς φόβο, αλλά με ταπεινότητα. Δεν επιβάλλονται, καθοδηγούν. Το ποίημα τονίζει τη συμβολή τους όχι μόνο στη θεολογία, αλλά και στη διαμόρφωση της σκέψης και του πολιτισμού.
Οι Τρεις Ιεράρχες εμφανίζονται ως διαχρονικά σημεία αναφοράς, άνθρωποι που άφησαν ίχνη στον χρόνο και συνεχίζουν να εμπνέουν με το παράδειγμά τους.
Η τριαδικότητα διαπερνά όλο το ποίημα:
– «Τριμόρφο όχημα του Τριαδικού Θεού»
– «Τριπλές έριδες ιερών»
«Εμμελεία – Νόννα – Ανθούσα»
Το ποίημα υμνεί τη γυναίκα μέσα από τον ρόλο της μητέρας, ως πηγή ζωής, αγάπης και πίστης. Δεν πρόκειται για μια εξιδανικευμένη μορφή, αλλά για μια γυναίκα καθημερινή, που προσφέρει αθόρυβα, με δύναμη και αντοχή. Η πίστη της δεν είναι λόγια, αλλά πράξη: φροντίδα, καλοσύνη, αδιάκοπη παρουσία δίπλα στον άνθρωπο.
Οι εικόνες φωτός στο τέλος του ποιήματος τονίζουν ότι αυτή η προσφορά δεν χάνεται· μεταμορφώνεται σε πνευματικό φως και ελπίδα. Το ποίημα γίνεται έτσι ένας ήσυχος ύμνος στη γυναικεία προσφορά και αξιοπρέπεια.
Η γλώσσα είναι συμβολική και τελετουργική. Εκφράσεις όπως «καιόμενες λυχνίες ουράνιας βιωτής» και «σέμνωμα της Ορθοδοξίας» μετατρέπουν την καθημερινή γυναικεία παρουσία σε λειτουργικό γεγονός, όπου η πίστη δεν δηλώνεται δογματικά αλλά ενσαρκώνεται. Η γυναίκα δεν είναι απλώς πιστή· είναι η ίδια ο τόπος όπου η πίστη διασώζεται.
Και στα δύο ποιήματα, ο λόγος γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο ανθρώπινο και το πνευματικό. Η Γαλάτεια μέσα από την ποίησή της τιμά μορφές που έδρασαν με σιωπή, ήθος και πίστη, υπενθυμίζοντας ότι το φως γεννιέται συχνά μέσα από την απλή, καθημερινή προσφορά.
