Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,επετειακά

 “Ο Οκτώβρης σημαία στα μπαλκόνια”  

πηγή: Ελληνικό Τραγούδι

Ο Οκτώβριος ή Οκτώβρης είναι ο δέκατος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή του Φθινοπώρου κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες. Επειδή το πιο σημαντικό δώρο του Οκτωβρίου στους γεωργούς είναι οι πολλές βροχές του, γι’ αυτό σε πολλά μέρη ονομάζεται «Βροχάρης», αλλά και μήνας της σποράς, εξ ου και τα ονόματα «Σποριάτης», «Σποριάς» και «Σπαρτός». Ο Οκτώβριος αρχίζει την ίδια ημέρα του χρόνου με τον Ιανουάριο, εκτός από τα δίσεκτα έτη.

Ο Οκτώβριος είναι η εποχή με τα πρωτοβρόχια και τα χρυσάνθεμα, που βαφτίστηκαν αϊδημητριάτικα και στην Κύπρο οχτωβρούδια. Είναι η εποχή που πρωτανθίζουν τα κυκλάμινα σε πλαγιές και βράχια, όπως τόσο χαρακτηριστικά τραγουδάει ο Γιάννης Ρίτσος: «Κυκλαδινό, κυκλάμινο, στου βράχου τη σχισμάδα/ που βρήκες χρώματα κι ανθείς, που μίσχο και σαλεύεις;».

Κυκλάμινα από το χωριό μας!
Φωτογραφία από τη χθεσινή μας εκδρομή στις Πηγές Νερομάνας

Η μεγάλη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, στις 26 του μήνα, έχει δώσει στον Οκτώβριο την προσωνυμία «Αι-Δημητριάτης» ή «Αι-Δημήτρης».

Αλλά ο Οκτώβριος συνδέεται επίσης στενά και με τρία σημαντικά ορόσημα της πρόσφατης ιστορίας μας. Όπως μας περιγράφει η Μαρίνα Πετράκη:

«Η νικηφόρα είσοδος στη Θεσσαλονίκη στις 26 Οκτωβρίου 1912 μεταμόρφωσε την αμελητέα Ελλάδα σε υπολογίσιμη δύναμη. Η απόρριψη του φασιστικού τελεσίγραφου στις 28 Οκτωβρίου 1940 συμπύκνωσε σε μια λέξη την ομοψυχία και αγωνιστικότητα που στήριξαν, πέρα από κάθε ελπίδα και απελπισία, τον αγώνα στα βουνά της Αλβανίας, στις πόλεις και την ύπαιθρο της κατεχόμενης Ελλάδας. Η απελευθέρωση της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου 1944 πυκνώνει συμβολικά το πέρασμα από τον εφιάλτη του εξανδραποδισμού στις προσδοκίες, και τις διαψεύσεις, του μεταπολεμικού κόσμου μας».

— Μαρίνα Πετράκη

πηγή: el.wikipedia.org/

Εύχομαι σε όλους σας καλό κι ευλογημένο μήνα!!

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

14 Σεπτεμβρίου:Παγκόσμια Ύψωση του Τίμιου Σταυρού

Το έτος 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. 
Εκεί έμαθε ότι ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε χτίσει πάνω στον τάφο του Ιησού Χριστού ειδωλολατρικό ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε εκεί από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, το γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών αφού κατεδαφίστηκε ο ναός.
Για να διαπιστωθεί ποιος σταυρός ήταν εκείνος του Ιησού Χριστού, ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς ιερείς, αφού έκαναν δέηση, ακούμπησε το σώμα μίας νεκρής γυναίκας στον καθένα από τους σταυρούς. Μόλις το νεκρό σώμα της γυναίκας ακούμπησε τον Τίμιο Σταυρό αναστήθηκε. Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ και την επομένη, την 14η Σεπτεμβρίου του 335 μ.Χ. έγινε η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού εντός του ναού  για να μπορούν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι οι περιχαρείς πιστοί.
Τρεις αιώνες αργότερα, στα 613 μ.Χ., οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Η παράδοση αναφέρει ότι πολλά θαύματα γίνονταν εκεί και οι Πέρσες θεώρησαν το Τίμιο Ξύλο μαγικό και γι’ αυτό το φύλασσαν και το προσκυνούσαν για 14 χρόνια, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και αξία! Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος πολέμησε και νίκησε τους Πέρσες και αφού παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό τον μετέφερε πίσω στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε ξανά στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626 μ.Χ. 
 
 
 
 
Την πρώτη και τη δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού καθιέρωσαν οι Άγιοι Πατέρες να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να προσκυνούμε το Σταυρό του Κυρίου μας και να θυμόμαστε τα όσα έπαθε για μας από τη μεγάλη του αγάπη. Έτσι, παίρνοντας χάρη και δύναμη προσπαθούμε και εμείς να τηρούμε όσα μας είπε ζώντας σύμφωνα με το θέλημά Του. 
 
Το απολυτίκιο της ημέρας είναι 
το γνωστό σε όλους μας:
 
Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και 
ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, 
νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος 
και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.
 
Στο τροπάριο αυτό γίνεται λόγος για το ότι ο λαός ανήκει στον Θεό: «Σώσον Κύριε τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου». Επομένως, ο λαός δεν ανήκει στους άρχοντες, οι οποίοι δεν έχουν το δικαίωμα να τον διευθύνουν ως δικό τους κτήμα, ανεξάρτητα από τον Θεό.
 
Μπορείτε να χρωματίσετε:
 

 

Χρόνια πολλά σε όλους τους χριστιανούς που καθημερινά σηκώνουν τον προσωπικό σταυρό που τους έχει δώσει ο Θεός με υπομονή και χωρίς γκρίνια.
Χρόνια πολλά στον Σταύρο και τη Σταυρούλα!
 
 
Το απολυτίκιο της ημέρας

Δημοσιεύθηκε στην Α ΤΑΞΗ,Σκέψεις

Καλώς ήρθατε!

Σήμερα το πρωί υποδέχθηκα τους νέους μαθητές μου για τη φετινή σχολική χρονιά! Είναι οι μικρότεροι μαθητές του τριθέσιου σχολείου μας, οι μαθητές της Α και Β τάξης!

Σε όλους τους μαθητές προσέφερα μία τσαντούλα που περιείχε ένα καλωσόρισμα, ένα μολύβι, μία γόμα, ένα μπαλόνι, αυτοκόλλητα και καραμέλες. Όλα έχουν συμβολική αξία όπως μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω:

Θα ήθελα να ευχηθώ μία δημιουργική και ήρεμη σχολική χρονιά σε όλους μας, με την κάρτα μολύβι που φτιάξαμε σήμερα στην τάξη μας!

ιδέα για την κάρτα - μολύβι από: http://ideesgiadaskalous.blogspot.com/
Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,επετειακά

Καλή αρχή σε όλους μας!

Εύχομαι σε όλους τους μαθητές μου, τους γονείς τους και τους συναδέλφους μου καλή, ευλογημένη και δημιουργική σχολική χρονιά!!!

Η αγάπη και η αποδοχή του άλλου είναι τα θεμέλια για μία σωστή κοινωνία….
αλλά και για όλες τις μέρες! Τα παιδιά ενθαρρύνονται και ενισχύεται η αυτοπεποίθησή τους στο άκουσμα όμορφων λογιών από τους γονείς τους!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Πολιτισμός,Σκέψεις,διδασκαλία

Η προσευχή της δασκάλας

Της Gabriela Mistral-Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

«Κάνε να είμαι πιο μάνα από τις μάνες
Για να μπορέσω να αγαπήσω

Και να υπερασπίσω όπως αυτές
Κάτι που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.»

Οι στίχοι είναι από την «Προσευχή της δασκάλας», της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946.

Αφιερωμένο σε κάθε δάσκαλο που όλα τα υπομένει και επιμένει να υπηρετεί το λειτούργημα μας, με σεβασμό και αγάπη.

Η προσευχή της δασκάλας


Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.

Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.


Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.
Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.


Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.
Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!

Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.

Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.

Δεν θ’ αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Λύτρωσέ με απ’ το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.

Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.
Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!
Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.

Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.

Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.


Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν’ αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις,διδασκαλία

Η ουσία του δασκάλου…

Ο αείμνηστος Δάσκαλος  Ευάγγελος  Παπανούτσος  είχε δώσει στο βιβλίο του «Δρόμοι ζωής» την ουσία του δασκάλου…

Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα,μουσική ,καλούς τρόπους..Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά, μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φορούμε.Δεν εισχωρούν παράμεσα στην ψυχή μας,δεν μας πλάθουν,δεν διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: Πνεύμα ,ήθος ,χαρακτήρα.Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα να για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας.

Δάσκαλος για τον Παπανούτσο είναι: ”…αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί  και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς.Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή,ανθρωπος δηλαδή εύπλαστος,δροσερός,αγνός. Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο ,σχεδόν υπεράνθρωπο είναι  αυτό που του ζητούμε ,να συνθλίψει μέσα του το χρόνο,να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα αισθήματα,στις σκέψεις ,στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει ,να τον καταλαβαίνει,να χαίρεται,να διασκεδάζει μαζί του ,να σκέπτεται τις σκέψεις του,να επιθυμεί τις επιθυμίες του,να πονάει τον πόνο του…

Στο βιβλίο του παρακάτω αναφέρει ότι “…Επίσης πετυχημένος είναι ο δάσκαλος που έκανε με το έργο του τόσο ώριμο το μαθητή του ώστε εκείνος να μην τον χρειάζεται πια…Ο θρίαμβος του δασκάλου είναι να κάνει τον νέο άνθρωπο αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο -στον τρόπο που μεθοδεύει τις παρατηρήσεις  και τις σκέψεις του ,στον τρόπο που κάνει τις εκτιμήσεις του,που καταρτίζει το πρόγραμμα της δράσης του,που σημασιολογεί τη ζωή ώστε να μην έχει πλέον ανάγκη από χειραγώγηση και ούτε από τον ίδιο τον δάσκαλο του…

Τελευταίο ο Παπανούτσος εκθέτει το πιο σημαντικό.. Την αγάπη για το παιδί.. ”Άφησα τελευταία την κύρια ιδιότητα(ορθότερα την πρώτη αρετή)του δασκάλου..Την αγάπη για το παιδί..Στο παιδί που δεν έιναι δικό του αλλά γίνεται δικό του όταν συνδεθεί με την παιδευτική σχέση. Στο παιδί ως παιδί που ως ένα νέο και τρυφερό βλαστάρι που δεν έχει ακόμα ξεδιπλώσει τα φύλλα του αλλά κλείνει μέσα του τόσους θησαυρούς -νοημοσύνης ,ευαισθησίας-δραστηριότητας-και περιμένει τη δική του στοργή και φροντίδα για να ανθοβολήσει,να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί. Είναι απίστευτο με πόση αγάπη (ανιδιοτελή,θερμή,αφειδώλευτη) αφοσιώνεται ο αληθινός δάσκαλος στους μαθητές του.

Το παιδί που του εμπιστεύτηκαν να διδάξει γίνεται ο άξονας της ζωής του,αυτό της δίνει περιεχόμενο και γίνεται ο άξονας της ζωής του…

Στο δοκίμιο “Πρωτοβουλία και οίστρος ..Ιδού το μάθημα¨ αναφέρει χαρακτηριστικά: «Κατάλαβε το καλά, και κλείσε αυτή την αλήθεια μέσα στην ψυχή σου, ότι η διδασκαλία ανήκει στην κατηγορία των πνευματικών έργων όπου το καλό αποτέλεσμα είναι προϊόν έμπνευσης και δημιουργικού οίστρου. Με μια λέξη: είναι δημιουργία. Και ο άξιος δάσκαλος: δημιουργός. Αυτό πρέπει να σκέπτεσαι όταν αρχίζεις όχι μόνο μια σειρά μαθημάτων, αλλά και το κάθε μάθημα, κάθε ώρα διδασκαλίας. Δε θα εργαστείς απάνω σε γνωστές και πολυμεταχειρισμένες, στερεότυπες φόρμες και φόρμουλες (όπως: ο τεχνίτης στα «βάναυσα» έργα), αλλά θα δημιουργήσεις πάντοτε κάτι νέο και πρωτότυπο, κάτι που δεν είχε, δεν μπορούσε να έχει γίνει ως τώρα (όπως ο αληθινός ποιητής στα «ευγενή» έργα του πνεύματος)».

Στο ίδιο δοκίμιο αναφέρει την προπαρασκευή ενός δασκάλου..Προσπερνάω την  πρώτη που αναφέρεται στον τρόπο οργάνωσης της διδασκαλίας που γίνεται όταν αρχίζει και ξετυλίγεται αβίαστος και παραγωγικός ο ευρετικός διάλογος (όπως τον ονομάζει)με τους μαθητές μας κατά τη διερεύνηση ενός θέματος και συζήτηση των αποριών..Πηγαίνω στη δεύτερη προπαρασκευή που θέτει .. “Η δεύτερη, η πιο ουσιαστική και η πιο κουραστική, δε γίνεται, δεν μπορεί να γίνει την παραμονή της διδασκαλίας σου, αλλά κρατάει χρόνια πολλά, όσα θα διαρκέσει η επαγγελματική σου ζωή. Πρέπει να κατακτήσεις εις βάθος την «ύλη» που θα διδάξεις, με τη συστηματική και αδιάκοπη μελέτη και οικείωση της μεθόδου και των πορισμάτων της αντίστοιχης επιστήμης.»

Εύχομαι σε όλους τους εκπαιδευτικούς καλή σχολική χρονιά με αγάπη στα παιδιά που μας εμπιστεύονται οι γονείς τους κάθε μέρα & με δημιουργία κατά το φετινό διδασκαλικό έργο!!

Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,επετειακά

Καλή Παναγιά σε όλους σας!

Δύο μέρες ακόμη και ο ορθόδοξος χριστιανισμός μας θα εορτάσει τη μεγάλη εορτή της Κοίμησης Της Υπεραγίας Θεοτόκου.Θα την μεταφέρουν οι Άγγελοι στα επουράνια στον Θρόνο Της. Πάλι απο εκεί θα ικετεύει Τον Υιό Της Χριστό για τη Σωτηρία μας.

Δημοσιεύθηκε στην επετειακά

Καλές διακοπές σε όλους!!

Εύχομαι σε όλους σας καλή ξεκούραση με πολύ παιχνίδι και πολλές βόλτες!!!!

Δημοσιεύθηκε στην Περιβάλλον,βιωματικές δράσεις,ελεύθερος χρόνος

Eκδηλώσεις της Εβδομάδας Περιβάλλοντος 2022

Σας παραθέτω την αφίσα των εκδηλώσεων της Εβδομάδας Περιβάλλοντος 
2022, που διοργανώνει ο Δήμος Πατρέων σε συνεργασία με τη ΔΠΕ Αχαΐας- 
Περιβαλλοντική Εκπαίδευση.

Δημοσιεύθηκε στην επετειακά

Καλό μήνα!Καλοτάξιδος Ιούνιος!

Ο Ιούνιος είναι ο έκτος μήνας του έτους. Πιθανό να ονομάστηκε έτσι προς τιμή του υπάτου της Ρώμης Λευκίου Ιουνίου Βρούτου ή από τη ρωμαϊκή θεά Juno, αντίστοιχη της ελληνικής Ήρας. Είναι ο μήνας Πάναμος των αρχαίων Μακεδόνων.


Από λαογραφικής πλευράς ο μήνας Ιούνιος λέγεται Θεριστής, γιατί τότε σε πολλά μέρη θερίζουν τα σπαρτά, Αϊ-Γιάννης και Αϊγιαννίτης και Κλήδονας, γιατί τότε (24 Ιουνίου) είναι η γιορτή του Αϊ-Γιάννη, που γίνεται ο Κλήδονας. Άλλα ονόματά του: Κερασάρης, γιατί τότε ωριμάζουν τα κεράσια, Ορνιαστής, στην Άνδρο, γιατί τότε γίνεται η επικονίαση-γονιμοποίηση (όρνιασμα) των σύκων.
Επειδή μοιάζουν τα ονόματα του Ιουνίου και του Ιουλίου, ο λαός τον πρώτο τον ονομάζει Πρωτογιούλη και το δεύτερο Δευτερογιούλη.

Οι μέρες του Ιουνίου είναι μεγάλες (η 22η είναι η μεγαλύτερη μέρα του έτους).Τέλος,η 15η Ιουνίου είναι η τελευταία μέρα των σχολικών μαθημάτων και η αρχή των καλοκαιρινών διακοπών για τους μαθητές δημοτικού!!