Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Την Κυριακή αυτή, που βρίσκεται στο μέσο της Σαρακοστής, η Εκκλησία μας προβάλλει την προσκύνηση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Στο τέλος του Κυριακάτικου Όρθρου ο ιερέας λιτανεύει τον Τίμιο Σταυρό πάνω σ’ ένα δίσκο, στολισμένο με άνθη ή δενδρολίβανο, που θα μοιραστούν στους πιστούς. Δεχόμαστε έτσι την υπόμνηση, ότι ο Σταυρός είναι «το ζωηφόρον φυτόν», απ’ το οποίο βλάστησε η σωτηρία μας. Μετά τη λιτάνευση, ο ιερέας στέκεται μπροστά από τον Τίμιο Σταυρό (χωρίς το Σώμα του Εσταυρωμένου) στο σολέα. Λέει σύντομη δέηση και ψέλνει τον ύμνο: «Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, και την αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν». Ο Τίμιος Σταυρός, καθώς θα βρίσκεται για μια ολόκληρη εβδομάδα στο μέσον του ναού, καλεί τους πιστούς να τον ασπασθούν, λαμβάνοντας χάρη και δύναμη για να συνεχίσουν τον αγώνα της Μεγάλης Σαρακοστής.

💠Ο Σταυρός του Κυρίου!

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως σήμερα!

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

💠Έλεγαν στον Χριστό
οι σταυρωτές του:
«Κατέβα
από τον Σταυρό
και θα πιστέψουμε».

Εκείνος
δεν το έκανε,
αν και μπορούσε.

Σα να μας λέει:
«Από το Σταυρό σου σε κατεβάζουν, δεν κατεβαίνεις».

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

💠Κάτω από το Σταυρό
ήταν η Μητέρα Του.

Δεν είπε τίποτα.
Μόνο κοιτούσε.

Σα να μας λέει:
«Σε στιγμές πόνου υπάρχει και ο δρόμος της σιωπής».

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

💠Κοιτάς τον Σταυρό
και βλέπεις
τον Χριστό νεκρό,
να έχει ανοιχτή
την αγκαλιά Του.

Σα να μας λέει:
«Ποτέ δεν σταμάτησα να σας αγκαλιάζω. Ακόμα και όταν με σταυρώσατε».

▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️

💠Κοιτάς τον Σταυρό
που φοράς
στο στήθος σου
από μικρό παιδάκι
και θυμάσαι
πόσες αμαρτίες
έκανες,
και Εκείνος
περίμενε μόνο
τη μετάνοια.

Σα να μας λέει:
«Γι’αυτό ανέβηκα στο Σταυρό, για να σου χαρίσω τη συγχώρεση».

*π.Σπ.Ρ.

🔹💠🔹💠🔹💠🔹💠🔹💠🔹

Αν δεν υπήρχε Σταυρός,δεν θα συντριβόταν ο θάνατος…

Ο Σταυρός,ειναι ελπίδα των Χριστιανών,σωτήρας των απεγνωσμένων,λιμάνι γι’αυτους που βρίσκονται σε δύσκολες βιοτικές περιστάσεις,γιατρός για τους ασθενείς.Απομακρυνει τα πάθη,δίνει την υγεία,δίνει τη ζωή στους πνευματικά νεκρούς,καθοδηγεί στην ευσέβεια.

Ο Σταυρός είναι όπλο κατά των εχθρών. Είναι το στήριγμα της πίστεως,πνευματική βακτηρία για τα γηρατειά,οδηγός των τυφλών,φως για τους σκοτισμένους,παιδαγωγός των αφρόνων,δάσκαλος των νηπίων,συντριβή της αμαρτίας,φανέρωση μετανοίας. Αποτελεί εγγύηση αρετής και δικαιοσύνης.

(Αγιος Ανδρέας Κρήτης)

Χαῖρε Σταυρέ, οἰκουμένης φύλαξ·
χαῖρε, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας.
Χαῖρε, ὁ πηγάζων ἀφθόνως ἰάματα·
χαῖρε, ὁ φωτίζων τοῦ κόσμου τά πέρατα.
Χαῖρε, ξύλον ζωομύριστον, καί θαυμάτων θησαυρέ·
χαῖρε, συνθετοτρισόλβιε, καί χαρίτων παροχεῦ.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις ὑποπόδιον θεῖον·
χαῖρε, ὅτι ἐτέθης εἰς προσκύνησιν πάντων.
Χαῖρε κρατήρ τοῦ νέκταρος ἔμπλεως·
χαῖρε, λαμπτήρ τῆς ἄνω λαμπρότητος.
Χαῖρε, δι’ οὗ εὐλογεῖται ἡ κτίσις·
χαῖρε, δι’ οὗ προσκυνεῖται ὁ Κτίστης.
Χαῖρε, Ξύλον μακάριον.

Αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε το ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΑΤΑ MAΡΚΟΝ Η’ 34-38 & Θ’ 1 που διαβάστηκε σήμερα στην εκκλησία στο παρακάτω αρχείο.

Για τους μαθητές: Πατήστε εδώ για να ζωγραφίσετε μία εικόνα για τη σημερινή μέρα!

Τέλος, στο επόμενο αρχείο μπορείτε να μάθετε για τον λόγο που κάνουμε τον σταυρό μας αλλά και για τον σωστό τρόπο που κάνουμε τον σταυρό μας!!!

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις

Ελλάδα=Παράδοση

«Αν όλοι οι λαοί, για να προοδεύσουν, πρέπει να κοιτούν μπροστά, οι Έλληνες πρέπει να στραφούν πίσω, στις αξίες και στις παραδόσεις τους»

(Steven Runciman)

Δημοσιεύθηκε στην επετειακά,ιστορία

Ο ιστορικός λόγος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα

Ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος Βριλησσίων προσφέρει, σε επιμελημένη παρουσίαση, τον ιστορικό λόγο του Κολοκοτρώνη που εκφωνήθηκε προς τους νέους στην Πνύκα το 1838.

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία

Τι θέλουν να μας πουν τα «άτακτα» παιδιά;

Το ξέρετε το ρητό «Σπίτι χωρίς άτακτο παιδί προκοπή δεν θα δει;;;»
Ίσως, γιατί είναι η ταμπέλα που δίνουμε πιο εύκολα από τις υπόλοιπες στα παιδιά μας. Σχεδόν όλοι οι γονείς έχουμε ένα άτακτο παιδί. Κάθε ένας για τον δικό του λόγο.
Η Μαρία είναι «άτακτη», γιατί χαλάει το παιχνίδι του μεγαλύτερου αδελφού της (ξεχνάμε, όμως, την ανάγκη της για εξερεύνηση και μάθηση).

Το δικό σας παιδί, γιατί είναι άτακτο?

Photo by Trinity Kubassek on Pexels.com

Όπως αναφέρει και η Κούκουρακη Χαρά (Συμβουλευτική και Εκπαίδευση Αποτελεσματικού Γονέα (Πιστοποίηση Gordon Hellas) έχουμε τη συνήθεια να χαρακτηρίζουμε συμπεριφορές που μας ενοχλούν ως «άτακτες», δίνοντας αυτομάτως στο παιδί μας μια αρνητική ταμπέλα. Και η κάθε ταμπελοποίηση δημιουργεί αισθήματα ενοχής, ευθύνης, αποτυχίας και ανικανότητας στο παιδί.

Όμως, ξεχνάμε πως τα μικρά παιδιά δεν έχουν μάθει ακόμα να κατανοούν και να εκφράζουν την σκέψη και το συναίσθημα τους. Αντιδρούν με όλες αυτές τις «άτακτες» συμπεριφορές προσπαθώντας να μας πουν :

«ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΩ,

ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΖΩ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΤΑΚΤΟΣ.

ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ»

  1. Μελετήσετε ξανά τα αναπτυξιακά στάδια του παιδιού σας.
  2. Μεταφράστε σε λόγια το συναίσθημα του παιδιού σας.
  3. Μιλήστε του για αυτό.
  4. Εξασκήστε την Ενεργητική Ακρόαση.
  5. Δείξτε Ενσυναίσθηση, Κατανόηση, Αποδοχή και Υπομονή.

Μην απορρίπτετε το άτακτο παιδί. Είναι απλά ένα παιδί που προσπαθεί να επικοινωνήσει.

Photo by Hannah Nelson on Pexels.com

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Σκέψεις

Η θεωρία της ζεστής σοκολάτας

Αγαπητοί μου αναγνώστες, εύχομαι να είστε όλοι καλά με υγεία! Μετά από καιρό που έχουμε να τα πούμε σας παραθέτω μια μικρή διδακτική ιστορία που μας δείχνει με ωραίο, απτό και καθημερινό τρόπο τι είναι αυτό που έχει σημασία στη ζωή μας…

Photo by Brigitte Tohm on Pexels.com

Μερικοί απόφοιτοι μιας σχολής, με καλές πλέον δουλειές συζητούσαν για τις ζωές τους σε μία γιορτή σχολικής επανένωσης.

Αποφάσισαν να επισκεφθούν τον παλιό τους καθηγητή, συνταξιούχο πλέον, που πάντοτε ήταν πηγή εμπνευσης γι’ αυτούς.

Κατά τη επίσκεψη η συζήτηση περιστράφηκε γύρω απο τα παράπονά τους για τη δουλειά,τη ζωή και τις σχέσεις με τους άλλους.

Ο καθηγητής τους έφερε ζεστή σοκολάτα σε μια μεγάλη καράφα, φέρνοντας ταυτόχρονα και πολλές κούπες, διαφόρων ειδών και υλικών, ακριβές και φτηνές, όμορφες και άσχημες.

Επειτα τους κάλεσε να σερβιριστούν μόνοι τους.

Οταν όλοι πήραν απο μια κούπα ο καθηγητής τους είπε:
Προσεξα ότι όλοι προτιμήσατε απο τις όμορφες και ακριβές κούπες, αφήνοντας πίσω για τους άλλους τις άσχημες και φτηνές κούπες.

Το ό,τι είναι φυσικό για εσάς να θέλετε το καλύτερο για τον εαυτό σας, αυτό ακριβώς είναι και η αιτία των προβλημάτων σας.

Η κούπα δεν προσθέτει τίποτα στην ποιότητα της σοκολάτας. Συνήθως, είναι απλά, πιο ακριβή ενώ σε κάποιες περιπτώσεις κρύβει αυτό που πίνετε.

Αυτό που πραγματικά θέλατε, ήταν η ζεστή σοκολάτα. Οχι η κούπα.

Ομως συνειδητά, διαλέξατε την πιο καλή κούπα. Και πολύ σύντομα αρχίσατε να κοιτάτε και να τη συγκρίνετε με τις κούπες των άλλων…

Τώρα σκεφτείτε αυτό: Η δουλειά, το χρήμα και οι θέσεις εργασίας είναι η κούπα. Ειναι απλώς τα εργαλεία για να κρατήσετε τη ζωή. Η κούπα που έχετε, δεν χαρακτηρίζει ούτε αλλάζει την ποιότητα της ζωής σας. Μερικές φορές με το να επικεντρώνεστε στην κούπα, δεν απολαμβάνετε τη ζεστή σοκολάτα -τη ζωή- που σας έδωσε ο Θεός.

Πάντα να θυμάστε ότι: Ο Θεός δίνει τη ζεστή σοκολάτα, δεν διαλέγει την κούπα!!!

Photo by cottonbro on Pexels.com

Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν είναι αυτοί που έχουν τα καλύτερα πράγματα, αλλά εκείνοι που φτιάχνουν το καλύτερο με αυτά που διαθέτουν.

Ζήστε απλά, αγαπάτε γενναιόδωρα, ενδιαφερθείτε για τους άλλους ειλικρινά, μιλάτε ευγενικά!!!!

Αφήστε τα υπόλοιπα στο Θεό. Και θυμηθείτε:
Οι πλουσιότεροι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που έχουν τα περισσότερα, αλλά εκείνοι που χρειάζονται τα λιγότερα!!!!

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία,Σκέψεις

Η Πλατωνική Αλληγορία της Σπηλιάς

Ο Μύθος του Σπηλαίου του Πλάτωνος (Πολιτεία, κεφ. 7) σε κινούμενα σχέδια και ελληνικούς υπότιτλους.
Πατήστε το παρακάτω link για να το δείτε : https://youtu.be/EaL4GeyhPCA
 
Ακολουθεί η μετάφραση της Πλάτωνος Πολιτείας: «Η αλληγορία του σπηλαίου»
Ύστερα απ’ αυτά, είπα, παρομοίασε τη δική μας φύση σχετικά με την παιδεία και την απαιδευσία, με την ακόλουθη εικόνα. Φαντάσου δηλαδή κάποιους ανθρώπους μέσα σ’ έναν υπόγειο τρόπο διαβίωσης όμοιο με σπηλιά, που να έχει την είσοδό της ανοιχτή προς το φως σ’ όλο το μάκρος της σπηλιάς, να βρίσκονται μέσα σ’ αυτόν άνθρωποι από την παιδική ηλικία αλυσοδεμένοι και στα πόδια και στους αυχένες, ώστε και να μένουν οι ίδιοι ακίνητοι και να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μη μπορούν να στρέψουν το κεφάλι τους κυκλικά εξαιτίας των δεσμών. Φαντάσου επίσης να φέγγει γι’ αυτούς από ψηλά και μακριά μια λάμψη από φωτιά που καίει πίσω τους κι ανάμεσα στη φωτιά και τους δεσμώτες να περνάει δρόμος, δίπλα στον οποίο φαντάσου ένα μικρό τοιχάκι να είναι χτισμένο απέναντι του, όπως ακριβώς οι θαυματοποιοί στήνουν μπροστά από τους θεατές τα παραπετάσματα, πάνω από τα οποία παρουσιάζουν τα τεχνάσματά τους.

– Τα φαντάζομαι, είπε (ο Γλαύκων)
– Φαντάσου τώρα ανθρώπους να βαδίζουν παράλληλα με το τειχίο αυτό και να μεταφέρουν κατασκευές κάθε είδους, άλλα, όπως είναι φυσικό (να τα μεταφέρουν) μιλώντας και άλλα περνώντας ο ένας παράλληλα στον άλλο σιωπηλοί.
– Παράξενη εικόνα μας παρουσιάζεις, είπε (ο Γλαύκων), και παράξενους δεσμώτες.
– Όμοιους μ’ εμάς, είπα εγώ.

Δημοσιεύθηκε στην Σκέψεις

1 εικόνα….1000 λέξεις

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

Τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο!

Σήμερα, σας παραθέτω τη συνέντευξη που παραχώρησε ο συγγραφέας και ψυχαναλυτής κος. Νίκος Σιδέρης στην Δήμητρα Μαυρίδου στο familylife.gr .

Πώς προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο;

Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μου έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;» Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.

Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;

Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων. Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές.

Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα. Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;

Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι. Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;

Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής. Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη. Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;

Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της. Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά. Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.

Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.

Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.
Είναι σαν να θέτεις όρια;

Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας. «Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».
Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

«Μακάριοι οι γονείς που δεν βαράνε τα παιδιά τους,μα τα εμπνέουνε με το ταπεινό παράδειγμά τους»

Ο πατέρας Ανδρέας Κονάνος είναι ένας πεφωτισμένος ιερέας και ένας χαρισματικός ομιλητής με δικό του στυλ και βιωματική πάντοτε αφήγηση που έχει καταφέρει να φέρει τους ανθρώπους στην Εκκλησία χάρη στη ζωντάνια, τη γοητεία και την αλήθεια του λόγου του. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πώς να μιλήσει στη καρδιά αλλά και το μυαλό όλων μας και έχει πολλά να μας προσφέρει μέσα από τα διδάγματά του.

Με μια ανάρτησή του στη σελίδα του στο Facebook καταπιάνεται με το ζήτημα της βίας των γονέων κατά των παιδιών και της σωματικής τιμωρίας. Η σωματική τιμωρία των παιδιών παραβιάζει το θεμελιώδες δικαίωμά τους στο σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της σωματικής ακεραιότητας, είναι ωστόσο κοινωνικά και νομικά αποδεκτή σε πολλές χώρες του κόσμου. Πολλοί διεθνείς οργανισμοί για τα δικαιώματα του παιδιού συστήνουν τη ρητή απαγόρευσή της επειδή βλάπτει την ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών και συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού και του παγκόσμιου δικαιώματος στην ίση προστασία σύμφωνα με τον νόμο.

Ως γονείς οφείλετε να βοηθήσετε το παιδί να καταλάβει το λάθος του με κόσμιο τρόπο και όχι να το τιμωρήσετε ως άτυποι δικαστές, παραγνωρίζοντας έμμεσα ότι λόγω ηλικίας είναι δεδομένα ανώριμο. Αν η σωματική τιμωρία λαμβάνει χώρα με μεγάλη συχνότητα, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα δημιουργηθούν απωθημένα ή, ακόμα χειρότερα, ψυχικά τραύματα στο παιδί, τα οποία θα κουβαλάει για μια ζωή.

Μακάριοι οι γονείς
που δεν βαράνε
τα παιδιά τους,
μα τα εμπνέουνε
με το ταπεινό
παράδειγμά τους.

Είναι τραγικό να χτυπάς το παιδί σου.
Δείχνει πόσο ξόφλησες
ως προς την αξία και δύναμη της ψυχής
και της πειθούς σου.
Δεν μπορείς να πείσεις,
γι’ αυτό πιέζεις.
Δεν μπορείς να εμπνεύσεις,
και επιδεικνύεις μπράτσα,
και δύναμη χεριών.
Είναι κάτι γονείς που ‘χουν χέρια σα τανάλιες,
βαριά και σκληρά.
Ψυχή όμως, ψόφια.
Και βαράνε τα παιδιά τους μ’ αυτό το χέρι.
Και προκαλούν τραύματα,
και στο κορμί και παντού.
Να ξέρουν ότι έτσι χάνουν το παιδί τους για πάντα.
Αν όχι σήμερα που είναι μικρό και τους έχει ανάγκη,
σίγουρα αύριο που θα μεγαλώσει λίγο,
με την πρώτη ευκαιρία θα φύγει από κοντά τους.

Ψυχικά βέβαια,
ήδη φεύγει από σήμερα
κιόλας.

Και γίνεσαι, συ,
ο γονιός,
σα ξένος,
με το σπλάχνο σου.

Δεν αρκεί να λες ότι το αγαπάς.
Είναι ανάγκη να μάθεις
και τρόπους ανθρωπιάς!!
Δεν είσαι πλέον πρωτόγονος,
κανίβαλος,
ούτε ζεις στα βουνά,
ή σε σπηλιές…

Μάθε τη δύναμη του λόγου.
Και μίλα όμορφα.

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία

Λόγια σοφίας