Δημοσιεύθηκε στην φυσική,Πολιτισμός,επετειακά

Το αγόρι και ο χαρταετός του

Μιας κι αύριο είναι Καθαρά Δευτέρα, μέρα κατά την οποία τηρούμε το έθιμο του πετάγματος του χαρταετού για να μάθουμε την ιστορία του... Για αρχή, όμως, θα ήθελα να δείτε το επόμενο βίντεο.

Η γνωστή φράση «αν αγαπάς κάτι, άφησε το ελεύθερο», είναι μία από τις φράσεις που έχουν ειπωθεί και έχουν διαβαστεί πάρα πολλές φορές. 

Το παραπάνω περιεκτικό μήνυμα διαπραγματεύεται το υπέροχο animation δείχνοντας την προσπάθεια ενός αγοριού να πιάσει τον χαρταετό που έχει παρασύρει ο αέρας. Ο μικρός τρέχει και σκαρφαλώνει σε βουνά και πλαγιές, γλιστράει σε ρυάκια, πασχίζει και απογοητεύεται…. 

Για να γνωρίσουμε την ιστορία του χαρταετού…

Ο χαρταετός, ένα από τα έθιμα της Καθαρής Δευτέρας, δεν είναι απλώς ένα ακόμα παιχνίδι, που ίπταται στον αέρα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το πέταγμά του στα ύψη και ο χορός του με τον άνεμο, ψηλά στον καταγάλανο ουρανό, υποδηλώνει την ανάταση, την κάθαρση της ψυχής μετά το διονυσιακό ξεφάντωμα της Αποκριάς. 

Η ιστορία του χαρταετού έχει βαθιές ρίζες στην αρχαία Κίνα ξεπερνώντας τα 2.400 χρόνια ζωής. Αρχικά, βέβαια, υλικό κατασκευής των χαρταετών δεν υπήρξε το χαρτί, αλλά το ξύλο. Οι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν τους χαρταετούς σε θρησκευτικές εκδηλώσεις και πίστευαν ότι όσο ψηλότερα ανεβεί ο αετός τόσο πιο τυχεροί θα είναι.

Αλλά και στην ελληνική αρχαιότητα, ο χαρταετός δεν ήταν άγνωστος. Αναφέρεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντα -4ος αι. π. Χ.- χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό, ενώ υπάρχει και ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής με παράσταση κόρης, η οποία κρατά στα χέρια της μια μικρή λευκή σαΐτα (είδος αετού) με το νήμα της, έτοιμη να την πετάξει. Πιθανότατα βέβαια, τα πειράματα ή τα παιχνίδια των Αρχαίων Ελλήνων με τους «αετούς» θα πρέπει να γίνονταν με πανί τουλάχιστον ως το Μεσαίωνα, καθώς η χώρα μας δεν διέθετε σε αφθονία το χαρτί.

Photo by Ron Lach on Pexels.com

Πολύ αργότερα ο Μάρκο Πόλο γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στην Ευρώπη του Μεσαίωνα, όπου τον περιγράφει και για τις επικίνδυνες επανδρωμένες πτήσεις του.

Ακολουθούν οι χρόνοι της επιστημονικής χρησιμοποίησης των χαρταετών (ή και υφασματαετών) ώσπου το 1752 στην Αμερική ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμά του, διαπιστώνοντας με τεχνητό αετό τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας και του κεραυνού, οπότε και κατασκεύασε το αλεξικέραυνο. Το 1880 ο Αυστραλός Hargrave σχεδίασε έναν τεράστιο αετό για μετεωρολογικές παρατηρήσεις.

Καθαρή Δευτέρα στου Φιλοπάππου 
με θέα την Ακρόπολη (1955)
Φωτ.Δημήτρης Χαρισιάδης
Αρχείο Μουσείου Μπενάκη

Ο χαρταετός έφθασε στην Ελλάδα πρώτα από τα λιμάνια Ανατολής (Σμύρνη-Χίο-Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, της Σύρας, των Πατρών και ακολούθησαν τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε κανείς να αγοράσει σπάγκο και χρωματιστό χαρτί. 

Για το πέταγμα του χαρταετού πρέπει με προσοχή να επιλέγουμε ανοιχτούς χώρους χωρίς ηλεκτροφόρα καλώδια. Ακόμη να είναι μακριά από γκρεμούς και ποτέ σε ταράτσες, εξ αιτίας των δυστυχημάτων από τις πτώσεις. 

Πάντως, είτε ως άθυρμα ή συνήθεια του χθες, του σήμερα αλλά και του αύριο, έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει όλο τον κόσμο, μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ’ ένα διαφορετικό παιχνίδι, επίπονο και επίμονο, αγωνιώδες και πολύχρωμο, με επιτυχίες ή απογοητεύσεις, αλλά πάντοτε ένα πανηγύρι συγκινήσεων, συναγωνισμού και χαράς
                                                                                                                                     πηγή:newsbomb.gr

Δημοσιεύθηκε στην φυσική,Λογοτεχνία,Περιβάλλον

«Το σύννεφο που έβαλε τα κλάματα»

“Μια φορά και πολλά φορές από τότε…”. Τι μαγικό ξεκίνημα! Ειδικά όταν η ιστορία του έχει αυτήν την επαναληπτικότητα της φύσης.

Μιας και σήμερα είναι μία βροχερή μέρα σκέφτηκα να ακούσουμε αλλά και να διαβάσουμε μια μικρή ιστορία που έπεσε και ξαναέπεσε από το σύννεφο για να γυρίσει και να ξαναγυρίσει, να πει και να ξαναπεί για τις μεγάλες περιπέτειες του κύκλου του νερού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Ακούστε το παραμύθι να το αφηγείται η Σοφία Χαραλαμπίδου

Αν θέλετε να το διαβάσετε μπορείτε να πατήσετε εδώ!

Καλή ακρόαση και καλό διάβασμα!!

Δημοσιεύθηκε στην φυσική,Πολιτισμός,ιστορία

«Κι όμως γυρίζει»

«Σε αυτή τη φράση φημολογείται ότι είπε ο Γαλιλαίος μετά τη δίκη για τις ιδέες του, μπορεί να συνοψίσουμε την προσπάθεια δύο εκ των κορυφαίων αστρονόμων του Πολωνού, Νίκολας Κοπέρνικου και του Ιταλού Γαλιλαίο Γαλιλέι.»

Αγαπητοί αναγνώστες, σας παρέθεσα τον πρόλογο της εξαιρετικής παρουσίασης του βίου και του έργου των παραπάνω αστρονόμων, από τους μαθητές της Στ’ τάξης Μιχάλη Π. και Γιώργου Κ., στα πλαίσια του μαθήματος της Ιστορίας με θέμα την Αναγέννηση.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τις πληροφορίες για τον Κοπέρνικο και να δείτε και το ηλιοκεντρικό σύστημα που επιμελήθηκε ο Μιχάλης Π.

Στη συνέχεια, μπορείτε να διαβάσετε τις πληροφορίες που κατέγραψε ο Γιώργος Κ. για τη ζωή και το έργο του Γαλιλαίου.

Τέλος, οι δύο μαθητές δημιούργησαν μέσω της συνεργασίας τους μία κατατοπιστική παρουσίαση για να αποδώσουν καλύτερα το περιεχόμενο της εργασίας τους! Μπορείτε να την κατεβάσετε παρακάτω.

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Η "δίκαιη κούπα" του Πυθαγόρα!

Με αφορμή μία συζήτησή μας στο μάθημα των μαθηματικών, οι μαθητές εκδήλωσαν το ενδιαφέρον τους για τις απόψεις και τις ιδέες του φιλόσοφου Πυθαγόρα
Μιλήσαμε και για την «κούπα του Πυθαγόρα» ή τη «δίκαιη κούπα» που είναι μια ανακάλυψη του Πυθαγόρα για να πίνει με μέτρο το κρασί του αλλά και για να σερβίρει τους μαθητές του, υπερτονίζοντας την έννοια του μέτρου και των ορίων.
Ο Σάμιος φιλόσοφος και μαθηματικός Πυθαγόρας εφηύρε την κούπα (6ος αι. π.Χ.) θέλοντας να διδάξει στους μαθητές του την εγκράτεια και την τήρηση του μέτρου.  
Η ιδέα του Πυθαγόρα ήταν απλή: Έπρεπε να περιοριστεί η απληστία στο ποτό! Πώς θα γινόταν αυτό; Το πήλινο ποτήρι αδειάζει κατά έναν «μαγικό» τρόπο όταν εκείνος που το κρατάει αποδειχτεί πλεονέκτης και το γεμίσει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.
Στην κούπα υπάρχει χαραγμένο ένα όριο, μια γραμμή. Αν το υγρό που περιέχει δεν υπερβεί τη γραμμή αυτή, ο πότης απολαμβάνει το κρασί του. Εάν, όμως, ξεπεράσει τη γραμμή του ορίου, τότε η κούπα αδειάζει και το κρασί χύνεται από τη βάση. Αδειάζει όλη η κούπα, όχι μόνο η επιπλέον ποσότητα. Πως όμως γίνεται αυτό; Στο κέντρο της κούπας βρίσκεται μια στήλη τοποθετημένη ακριβώς πάνω από έναν σωλήνα που οδηγεί στο κάτω μέρος της. Ενώ η κούπα γεμίζει, η στάθμη του κρασιού ανεβαίνει και στο εσωτερικό της κεντρικής στήλης, ακολουθώντας το νόμο του Pascal για τα συγκοινωνούντα δοχεία. Όσο η στάθμη του κρασιού δεν ξεπερνά τη γραμμή που είναι χαραγμένη στο εσωτερικό της κούπας «δεν τρέχει τίποτα».

Μόλις όμως το υγρό υπερβεί τη γραμμή-όριο τότε αρχίζει να ρέει μέσω του εσωτερικού σωλήνα από τη βάση της κούπας. Τα μόρια του υγρού παρασύρουν το ένα το άλλο με αποτέλεσμα, ως δια μαγείας, η κούπα να αδειάζει παντελώς!
Αυτό, πέρα από μια απλή εφαρμογή της υδραυλικής, αποτελεί και έναν τρόπο διδαχής: 
Όταν το όριο ξεπερνιέται (ύβρις) δεν χάνονται μόνον όσα έχουν ξεπεράσει το όριο αλλά και όλα τα προηγούμενα που είχαν αποκτηθεί (νέμεσις). Το άριστο οφείλουμε να το απολαμβάνουμε με μέτρο, σαν τον οίνο που ήδη έχουμε στην κούπα μας, αντλώντας τη μέγιστη ωφέλεια χωρίς να επιζητούμε παραπάνω! Εκπληκτικό!

Εκπαιδευτικό βίντεο με τον 
τρόπο λειτουργίας της «δίκαιης κούπας»

Κατασκεύασε την Κούπα του Πυθαγόρα

Γίνε κι εσύ μικρός εφευρέτης