Δημοσιεύθηκε στην Εργαστήρια δεξιοτήτων

Αναζητώντας τα συναισθήματα στη χώρα της Έ τάξης

Βασική αρχή των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων είναι να συνδυάζουν το γνωστικό πεδίο των Προγραμμάτων Σπουδών με την ανάπτυξη βασικών ικανοτήτων των μαθητριών και των μαθητών με σκοπό «τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες» και την ενίσχυση των δεξιοτήτων μάθησης του 21ου αι., των δεξιοτήτων ζωής, διαμεσολάβησης, υπευθυνότητας και ενσυναίσθησης, των δεξιοτήτων στρατηγικής σκέψης, επίλυσης προβλημάτων και αναστοχασμού καθώς και των δεξιοτήτων ψηφιακής μάθησης, τεχνολογίας, της μηχανικής και της επιστήμης.

Οι δεξιότητες αυτές πρέπει να ενισχύονται διά βίου και να δίνουν τη δυνατότητα στους πολίτες να εξελίσσονται, σε μεταβαλλόμενους χώρους εργασίας και στην κοινωνία, καθώς και να αντεπεξέρχονται στην πολυπλοκότητα και την αβεβαιότητα του σύγχρονου κόσμου.

Στο πρώτο τρίμηνο επιλέχθηκε να υλοποιηθεί από την Ε δημοτικού του σχολείου μας η θεματική ενότητα Ζω καλύτερα – Ευ ζην: Ψυχική και Συναισθηματική Υγεία – Πρόληψη με τίτλο του εργαστηρίου δεξιοτήτων

Αναζητώντας τα συναισθήματα στη χώρα της Έ τάξης .

Στο 1ο Εργαστήριο οι δεξιότητες που καλλιεργήθηκαν ήταν οι :

  • Δεξιότητες μάθησης του 21ου αιώνα (Επικοινωνία, συνεργασία)
  • Δεξιότητες της κοινωνικής ζωής (Ενσυναίσθηση και ευαισθησία)

και οι στόχοι του εργαστηρίου ήταν:

  • Να διερευνηθούν οι γνώσεις των μαθητών σχετικά με τα συναισθήματα. 
  • Οι μαθητές να καλλιεργήσουν την ενσυναίσθηση, τη δημιουργικότητα και την έκφραση συναισθήματος.
  • Να γνωριστούν και να αισθανθούν μέλη της ομάδας.
  • Να δημιουργήσουν το Συμβόλαιο της τάξης.

Οι μαθητές της Ε2 τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ρίου μέσα από τις δραστηριότητες που υλοποιήθηκαν κατανόησαν και ήρθαν σε επαφή με αρκετά από τα συναισθήματα που εκδηλώνουν οι άνθρωποι σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Στο τέλος, με ομαδικότητα και συνεργασία συνέταξαν και υπόγραψαν το συμβόλαιο της Ε2 τάξης για να λειτουργήσει η ομάδα σε πνεύμα σεβασμού και εμπιστοσύνης. Στο τέλος, το κόλλησαν στην πόρτα της τάξης τους!

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών,εικαστικά

Dear Alice

Οι παιδικές ζωγραφιές δεν είναι απλά χαριτωμένες απεικονίσεις ή μουτζούρες χωρίς νόημα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς κρύβουν πολλά μηνύματα και μέσα από αυτές μπορούμε να λάβουμε πληροφορίες για την νοητική αλλά και την συναισθηματική ανάπτυξη ενός παιδιού.

Photo by Sharon McCutcheon on Pexels.com

Παράλληλα μπορούμε να λάβουμε στοιχεία για την προσωπικότητά του, τα ενδιαφέροντα ή για οτιδήποτε μπορεί να το απασχολεί και αποφεύγει ή δεν μπορεί να το εκφράσει λεκτικά.

Ανεξάρτητα, όμως, από αυτό, όταν ένα παιδί μας δείχνει την ζωγραφιά του, μοιράζεται μαζί μας κάτι πολύ σημαντικό γι’ αυτό.

Μη κάνετε το λάθος και προσπεράσετε αυτή τη στιγμή λόγω των τρελών ρυθμών της ημέρας σας. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να κοιτάξετε τη ζωγραφιά του, να τη θαυμάσετε κι ίσως και να συζητήσετε με το παιδί σας γύρω από αυτή, αν το επιθυμεί.

Σίγουρα θέλετε να είστε εσείς αυτός/ή που θα του δώσετε την ενθάρρυνση που χρειάζεται για να συνεχίσει!

Δείτε το παρακάτω animation μικρού μήκους με την ιστορία της μικρής Alice και θα καταλάβετε τι εννοούμε…

πηγή: akappatou.gr

Δημοσιεύθηκε στην βιωματικές δράσεις,ελεύθερος χρόνος

«ΖωγραφίΖΩΝΤΑΣ τα συναισθήματα»

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας (10 Οκτωβρίου), που διοργανώνει η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας σε συνεργασία με φορείς και δομές Ψυχικής Υγείας της πόλης, θα πραγματοποιηθεί η παρακάτω ψυχοπαιδαγωγική δράση:

Τίτλος: «ΖωγραφίΖΩΝΤΑΣ τα συναισθήματα»
Ηλικία Συμμετεχόντων: Παιδιά 6 έως 12 ετών
Ημερομηνία: 10 Οκτωβρίου, ώρα 17.00 έως 18.15 – Αίθουσα «Αίγλη» (Veso Mare)

Η δράση έχει στόχο το μοίρασμα, την έκφραση και την αναγνώριση των συναισθημάτων μέσω της τέχνης της ζωγραφικής. Πιο συγκεκριμένα κατά την διάρκεια της δράσης τα παιδιά θα μοιραστούν σε μικρές ομάδες και θα λάβουν ατομικά σετ ζωγραφικής (μαρκαδόροι, χαρτιά, μπλοκ ζωγραφικής).

Κάθε ομάδα θα ξεκινήσει με άσκηση γνωριμίας και στην συνέχεια ο συντονιστής θα μοιράσει μια κόλλα χαρτί Α4 στο οποίο θα απεικονίζεται το περίγραμμα μιας παλάμης, που μέσα θα αναγράφεται η λέξη συναισθήματα. Η οδηγία είναι κάθε παιδί να γράψει στα δάχτυλα του χεριού 3 για εκείνον όμορφα συναισθήματα και 2 πιο δύσκολα ή το αντίθετο. Στη συνέχεια να ζωγραφίσει κάθε δάχτυλο στο χρώμα που εκείνο επιλέγει για κάθε συναίσθημα (π.χ δάχτυλο πρώτο θύμος – επιλογή μαύρου χρώματος, κτλ).

Στο τέλος θα γίνει ομαδική αφήγηση – αυτόματη γραφή ιστορίας και θα συζητήσουμε για την εμπειρία μας στην ομάδα.

*Στην δράση θα τηρηθούν όλα τα μέτρα ατομικής υγιεινής και προστασίας για τον COVID-19.

Μπορείτε να πατήσετε στον παρακάτω σύνδεσμο για να κατεβάσετε το πρόγραμμα της δράσης.

.

Δημοσιεύθηκε στην Υγεία,βιωματικές δράσεις,επετειακά

8η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού «Το Σχολείο σε Κίνηση: Αθλούμαστε δημιουργικά»

Στο πλαίσιο του εορτασμού της Ευρωπαϊκής Ημέρας Σχολικού Αθλητισμού στις 24 Σεπτεμβρίου 2021, καθώς και της 8ης Πανελλήνιας Ημέρας Σχολικού Αθλητισμού υλοποιήθηκαν στο προαύλιο του σχολείου μας παρουσία όλων των τάξεων αθλητικές δραστηριότητες με κοινό σύνθημα: «Το Σχολείο σε Κίνηση: Αθλούμαστε δημιουργικά»

Η προώθηση της δημιουργικότητας μέσω του αθλητισμού, η προαγωγή της υγείας και της ευεξίας, η ενθάρρυνση της κοινωνικής ενσωμάτωσης και της ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων, καθώς και η σύνδεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες αποτέλεσαν τους υπό έμφαση στόχους του εν λόγω εορτασμού.

Ο αθλητισμός είναι η συστηματική σωματική καλλιέργεια που προβλέπει στη δημιουργία ισχυρού σώματος και την καλλιέργεια ηθικών και πνευματικών χαρισμάτων. Η λέξη προέρχεται από το άθλος (αγώνας) και το άθλον (βραβείο).
Από την αρχαιότητα ο αθλητισμός αποτέλεσε μια ενασχόληση που συνδέθηκε με την κίνηση, τη ζωή, την ενεργητικότητα και τη δράση. Από την αρχή συνδέθηκε με τη διάκριση, την πρωτιά και την επιβράβευση

Photo by Pixabay on Pexels.com

Στη συνέχεια, μετά την υλοποίηση των αθλητικών δράσεων από τους μαθητές στον εξωτερικό χώρο του σχολείου στην τάξη μας ασχοληθήκαμε με διδακτικές ιστορίες που έχουν σχέση με τον αθλητισμό και συζητήσαμε εποικοδομητικά για τη σημασία και το πνεύμα του «ευ αγωνίζεσθαι». Ας δούμε τις διδακτικές ιστορίες:

Αγγλία – Ποδόσφαιρο (1971)

Ο Στηβ Κέμπερ ήταν αρχηγός της αγγλικής ομάδας Κρύσταλ Πάλας, όταν κατά τη διάρκεια κάποιου αγώνα ποδο­σφαίρου ρωτήθηκε από το διαιτητή αν κατά τη γνώμη του η ομάδα του έβαλε γκολ. Ο επόπτης είχε σημειώσει ότι η μπάλα πέρασε τη γραμμή του τέρματος.
Ο Στηβ είχε να αντιμετωπίσει ένα φοβερό δίλημμα αν έλεγε ναι, η ομάδα του θα κέρδιζε και οι οπαδοί της Κρύσταλ Πάλας θα πανηγύριζαν χαρούμενοι. Αλήθεια, τι πιο απλό για τον Στηβ να απαντήσει καταφατικά και να χαρίσει στην ομάδα του στη νίκη.
Κι όμως ο Στηβ ήξερε ότι αυτό δεν ήταν αλήθεια και πώς θα συνέχιζε την αθλητική του καριέρα με ένα τέτοιο ψέμα. Οι συμπαίκτες του και οι φίλαθλοι όλο αγωνία και προσμονή περίμεναν την απάντηση του.
Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ο Στηβ κοίταξε το διαιτητή καλά μέσα στα μάτια και απάντησε, προς έκπληξη όλων, ότι δεν ήταν γκολ. Ο Στηβ έχασε μια νίκη, αλλά καταξιώθηκε στη συνείδηση όλων μας ως ένας υπηρέτης του αθλητισμού κι ένας γνήσιος φίλαθλος.

Θέματα για συζήτηση
– Γιατί ο Στηβ αποκάλυψε στο διαιτητή ότι η μπάλα δεν πέρασε τη γραμμή   του τέρματος;
– Ποιο ήταν το δίλημμα που αντιμετώπισε;
– Τι θα κέρδιζε αν είχε απαντήσει καταφατικά;
– Γνωρίζεις κάποια άλλη ιστορία όπου αθλητής να έχει παραδεχτεί το σφάλμα   του ή το σφάλμα της ομάδας του, ενώ μπορούσε να κάνει το αντίθετο. Αν   ναι, διηγήσου την ιστορία αυτή στους συμμαθητές σου.
– Έτυχε μήπως ποτέ να κάνεις το ίδιο κι εσύ;

Photo by Pixabay on Pexels.com

Αίγυπτος – Τζούντο (1984)

Ο Μωχάμεντ Άλι, ένας αθλητής του τζούντο,ήταν έκτος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1979 και πέμπτος το 1983. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες έφτασε στον τελικό, όπου αντιμετώπιζε τον παγκόσμιο πρωταθλητή Γιασουχίρο Γιαμασίτα. Ο Γιαμασίτα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση. Στο δεύτερο γύρο των προκριματικών είχε τραυματιστεί βαριά και περπατούσε κουτσαίνοντας.
Ο Μωχάμεντ Άλι μπορεί εύκολα να κερδίσει αρκεί να χτυπήσει το Γιαμασίτα στο πληγωμένο πόδι του. Παρ' όλα αυτά δεν επιθυμεί να εκμεταλλευτεί το μειονέκτημα του αντιπάλου του και τον χτυπά στην άλλη πλευρά.
Ο Ιάπωνας σιγά-σιγά ξεπερνά τον πόνο του, μαζεύει όλες του τις δυνάμεις και με την τεράστια εμπειρία που δια­θέτει καταφέρνει να κερδίσει. Ο Μωχάμεντ Άλι κέρδισε τελικά το χάλκινο μετάλλιο.
Αργότερα, όταν οι Ιάπωνες τον ρώτησαν γιατί δεν εκμεταλλεύτηκε τον τραυματισμό του αντιπάλου του, απάντησε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ενάντια στις αρχές του.

Θέματα για συζήτηση
– Τι εννοούσε ο Μωχάμεντ Άλι με τη φράση «κάτι τέτοιο θα ήταν ενάντια στις αρχές μου»;
– Ποιες είναι κατά την άποψη σου οι θεμελιώδεις αρχές του αθλητισμού;

Photo by Pixabay on Pexels.com

ΤΟ ΦΙΛΑΘΛΟ ΠΝΕΥΜΑ ΝΙΚΑ

Τα παρακάτω παραδείγματα συμπεριφορών «φιλάθλου πνεύματος», που δόθηκαν από τόσο νεαρά άτομα, είναι μια πολύτιμη ενθάρρυνση για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι σήμερα τα παιδιά εξακολουθούν να έχουν βαθιά αίσθηση της δικαιοσύνης και της γενναιοδωρίας.

Μάλτα - Ιστιοπλοΐα (1976)
Ο Κρις Ρίπαρντ, ένα δωδεκάχρονο αγόρι που συμμετείχε σε διεθνή αγώνα, συμφωνεί με τον κριτή ότι ο αντίπαλος του δε θα έπρεπε να αποκλειστεί. Αρχικά ο κριτής είχε την αντίθετη άποψη, γιατί πίστευε ότι ο αντίπαλος του Κρις είχε παραβεί τους κανόνες.
Ο Κρις, λέγοντας την αλήθεια, ήξερε πολύ καλά ότι θα χάσει την πρώτη θέση, η οποία θα του επέτρεπε να συμμε­τάσχει σε διεθνή αγώνα λεμβοδρομιών στο εξωτερικό. Τον ενδιέφερε όμως περισσότερο να αγωνιστεί τίμια παρά να νικήσει κρύβοντας την αλήθεια.
Κλασσικός αθλητισμός (1983)
Ο ενδεκάχρονος Βίκτωρ Μπόρι παίρνει μέρος στα 800μ. σε αγώνες που διοργάνωσε το σχολείο του στη Βουδαπέστη. Ξαφνικά βλέπει κάποιον αγωνιζόμενο να πέφτει. Σταματάει τον βοηθάει να σηκωθεί και τότε μόνο συνεχίζει τον αγώνα του. Η τελική του επίδοση, όπως ήταν επόμενο, δεν ήταν καλή. Παρ' όλα αυτά ο μικρός Μπόρι ξέρει ότι έκανε το σωστό.
Αργεντινή - Σκοποβολή (1984)
Στο εθνικό πρωτάθλημα σκοποβολής ένας νεαρός μαθητής, ο Τζωρτζ Λούις Σετόλα, είπε στους κριτές ότι ένα "δε­κάρι", που είχε επιτευχθεί στο στόχο του δεν είχε επιτευχθεί από τον ίδιο.
Εάν δεν είχε μιλήσει, θα είχε πετύχει το μεγαλύτερο σκορ, αλλά προτίμησε την ειλικρίνεια. Η Εθνική Ομοσπονδία του απένειμε ειδικό βραβείο και η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή του απένειμε μια ειδική διάκριση με την ευκαιρία του εορτασμού της Ολυμπιακής Ημέρας.

Τι θρίαμβος, τα μικρά αυτά παιδιά να ξεπεράσουν την επιθυμία της προσωπικής προβολής τους μπροστά στην αγάπη για τον αθλητισμό και το σεβασμό προς τους αντιπάλους τους.

ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ TOY ΦΕΙΔΙΠΠΙΔΗ

To Σεπτέμβρη του 490 π.Χ. οι Πέρσες έφταναν στο Μαραθώνα. Η Αθήνα και όλη η Ελλάδα ήταν σε μεγάλο κίνδυνο. Τότε οι Αθηναίοι αποφάσισαν να ζητήσουν βοήθεια από τη Σπάρτη.
Έστειλαν λοιπόν τον αγγελιοφόρο του στρατού το Φειδιππίδη να καλέσει επειγόντως βοήθεια. Η απόσταση ήταν στα αλήθεια τεράστια - 246 χιλιόμετρα - το ίδιο και η ευθύνη.
Ο Φειδιππίδης, μοναδική ελπίδα για την πατρίδα του, δε δίστασε ούτε στιγμή. Ξεκίνησε με την ανατολή του ηλίου το δύσκολο και μακρύ δρόμο του για τη Σπάρτη.
Τελικά, καταβάλλοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες, έφτασε στη Σπάρτη την άλλη μέρα με τη δύση του ηλίου και έφερε το μήνυμα στους Σπαρτιάτες. Με αυταπάρνηση και κουράγιο κατόρθωσε το ανέλπιστο!
Η ιστορία αυτή θεωρήθηκε μύθος των Ελλήνων, ένα καλό παραμύθι για παιδιά.
Το 1982 όμως μία ομάδα Βρετανών της πολεμικής αεροπορίας, που είχε μεγάλη λατρεία στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, έτρεξε την απόσταση και τα κατάφερε. Η ιστορία ήταν λοιπόν αληθινή.
Από τότε εις μνήμη αυτού του ιστορικού γεγονότος γίνεται κάθε χρόνο το "Σπάρταθλον". Οι αθλητές ξεκινούν τον αγώνα δρόμο από τον Ιερό βράχο της Ακρόπολης και τερματίζουν την επόμενη στο άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη. Από τα πέρατα του κόσμου έρχονται οι αθλητές, για να διαγωνιστούν. Ο νικητής στεφανώνεται με στεφάνι από κλαδιά αγριελιάς, τον "κότινο". Πολλές φορές λαμβάνουν μέρος και Πέρσες, για να αποτίσουν φόρο τιμής στο μεγαλείο του Φειδιππίδη και να δικαιώσουν την Ελλάδα.

Θέματα για συζήτηση
– Γιατί, κατά τη γνώμη σου, ο Φειδιππίδης δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια, παρ’ όλες τις   δυσκολίες;
– Προσπάθησε με τη φαντασία σου να μπεις στη θέση του Φειδιππίδη. Θα σταματήσεις ή θα   συνεχίσεις την προσπάθεια;
– Η ιστορία αυτή θεωρήθηκε μύθος. Μπορείς να σκεφτείς το λόγο;

Photo by Lukas on Pexels.com

ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙΣ ΠΟΤΕ

Ο Μάραϊ Χάλμπεργκ από τη Νέα Ζηλανδία είναι ένα φωτεινό παράδειγμα, που δείχνει γιατί κάποιος δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπει την προσπάθεια του.
Όταν ήταν δεκαεφτά χρονών, τραυματίστηκε σοβαρά στον ώμο σε έναν αγώνα ράγκμπι. Από τη στιγμή εκείνη και μετά δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον αριστερό ώμο του. Τι τραγικό για έναν αθλητή!
Έμαθε πάλι από την αρχή να ντύνεται να τρώει, να γράφει σαν να ήτανε ένα μωρό... Δεν μπόρεσε φυσικά να ξαναπαίξει ράγκμπι. Το χέρι του κρεμόταν απλώς στο πλάι του σώματος του.
Όμως ο Μάραϊ δεν το έβαλε κάτω. Λάτρευε τον αθλητισμό. Άρχισε να προπονείται σκληρά παρά τις δυσκολίες στο τρέξιμο. Το πείσμα του και η θέληση του να αγωνίζεται ήταν απερίγραπτα.
Δέκα χρόνια μετά, το 1960, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, κατάφερε να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στα 5.000 μ. κι έδειξε σε όλο τον κόσμο ότι δεν πρέπει να εγκαταλείπεις την προσπάθεια σου ποτέ. Η πίστη στον εαυτό του δεν τον πρόδωσε.

Ερωτήσεις
– « Η πίστη στον εαυτό του δεν τον πρόδωσε». Τι σημαίνει αυτή η έκφραση για σένα;
– Ανέφερε παραδείγματα όπου το πείσμα και η πίστη στον εαυτό σου έφεραν θετικό     αποτέλεσμα.

Τέλος, πραγματοποιήσαμε δραστηριότητες σε ομαδικό επίπεδο για τις οποίες οι μαθητές συνεργάστηκαν με βιωματικό τρόπο τις οποίες θα τις δείτε σε νεότερη ανάρτηση.

Οποιος έχει όρεξη μπορεί να δει παλαιότερες δράσεις μας για την Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού.

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία

Η νέα σχολική χρονιά κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19

Η επιστροφή στο σχολείο τη φετινή σχολική χρονιά αποτελεί για μια ακόμα φορά μια ιδιαίτερη συνθήκη για όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας (εκπαιδευτικό προσωπικό, οικογένειες, μαθητές/τριες). Η νέα σχολική χρονιά ως διαδικασία σηματοδοτεί την επιστροφή στην καθημερινότητα. Στην παρούσα περίοδο ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τα διαστήματα
τηλεκπαίδευσης που προηγήθηκαν και τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης κατά την επιστροφή στο σχολείο είναι πιθανό να δημιουργείται μια πρόσθετη εύλογη ανησυχία για τη μαθησιακή και ψυχοκοινωνική προσαρμογή των μαθητών/τριών μας, τις πιθανές ψυχολογικές ανάγκες τους, καθώς και τους τρόπους που μπορούμε να τους/τις υποστηρίξουμε.


Στο παρακάτω έντυπο του Εργαστηρίου Σχολικής Ψυχολογίας Ε.Κ.Π.Α. με θέμα: «Η νέα σχολική χρονιά κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19: Προκλήσεις, ανάγκες και προοπτικές για την ενίσχυση της ψυχοκοινωνικής προσαρμογής των μαθητών και μαθητριών (Σχολ. Έτος 2021-2022)», μετά από σχετική εισήγηση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (πράξη 44/02-09-2021 του Δ.Σ), που μπορείτε να κατεβάσετε παρουσιάζονται βασικές κατευθύνσεις για τη στήριξη των παιδιών και εφήβων για την επιστροφή στο σχολείο σε περίοδο υγειονομικής κρίσης τη νέα σχολική χρονιά.

Photo by Kellie Churchman on Pexels.com
Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

Κουβεντιάζουμε….παίζοντας;

Θέλετε να έρθετε ακόμα πιο κοντά με τα παιδιά σας;
Θέλετε να γνωρίσετε τις σκέψεις τους και τα όνειρά τους;
Να τους εξάψετε τη φαντασία τους;
Ας μην αφήσουμε την καθημερινότητα και τις πολλές υποχρεώσεις να μας στερήσουν πολύτιμες στιγμές παραγωγικής συζήτησης με τα παιδιά μας.
Τέλος, δεν είναι όλα τα παιδιά ομιλητικά και αυτό είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό. Υπάρχουν παιδιά που χρειάζονται χρόνο για να ξεκλειδώσουν και να ανοιχτούν στο συνομιλητή τους ενώ άλλα δε διστάζουν να ξεκινήσουν τα ίδια μια συζήτηση. Μην ανησυχείτε!
Μπορείτε να καθιερώσετε το «παιχνίδι της κουβεντούλας»  όπου μέσα σε ένα ωραίο χρωματιστό κουτί θα γράψετε ερωτήσεις και το παιδί σας θα διαλέγει και στη συνέχεια θα τις απαντάει! Καλό θα ήταν να ορίσετε και μία επιβράβευση αναλόγως τα παιδιά (είδος και χρονική στιγμή που θα δοθεί).
Είναι πολύ σημαντικό η επιβράβευση:
    • να συνοδεύεται πάντα από οπτική επαφή
    • να είναι ανάλογη με αυτό που πέτυχε το παιδί
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν μία συμπεριφορά ενθαρρύνεται αμέσως, τότε η πιθανότητα να επαναληφθεί είναι μεγάλη.
Και αφού είναι παιχνίδι ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να φτιάξουν ένα αντίστοιχο κουτί με δικές τους ερωτησούλες για εσάς!!!
Καλό είναι οι ερωτήσεις που θα θέσετε να επιδέχονται δημιουργικές και ευφάνταστες απαντήσεις. Δείτε παρακάτω μερικά παραδείγματα:
«Τι σε κάνει ευτυχισμένο;»
«Για τι ανυπομονείς όταν ξυπνάς το πρωί;»
«Αν ποτέ άνοιγες ένα μαγαζί, τι θα πουλούσες;»
«Αν ήσουν τώρα στη θάλασσα, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα έκανες;»
«Τι σε κάνει να νιώθεις γενναίος;»
«Αν μπορούσαν να μιλήσουν τα λούτρινα ζωάκια σου, τι θα έλεγαν;»
«Αν μπορούσες να δώσεις 100€ σε έναν φιλανθρωπικό οργανισμό, ποιος θα ήταν αυτός;»
«Αν σου πω τώρα να μου ζωγραφίσεις κάτι, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό;»
«Σε ποιες χώρες θα ήθελες να ταξιδέψεις;»
«Αν μπορούσες να μιλήσεις σε ένα άγριο ζώο, τι θα το ρωτούσες;»
«Πως θα ήταν η ιδανική μέρα;»
«Αν ήσουν φωτογράφος για μια μέρα, τι θα φωτογράφιζες;»
«Ποια είναι τα τρία πράγματα που θέλεις να κάνεις το  επόμενο καλοκαίρι;»
«Ποια ανάμνηση σου προκαλεί χαρά;»
«Πως δείχνεις στους ανθρώπους την εκτίμηση και την αγάπη σου;»
Μην ανησυχήσετε αν τα παιδιά δε δείξουν ενθουσιασμό στις απαντήσεις τους ή στην όλη διαδικασία. Ακόμα κι αν δεν βρουν τα λόγια να απαντήσουν όπως θα περιμένατε, θα σκεφτούν σίγουρα τα όσα θελήσετε να συζητήσετε και κάπως έτσι θα έχει ήδη γίνει το πρώτο βήμα.
Καλή επιτυχία!!!
Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία

Χόρχε Μπουκάι: Τα 4 στηρίγματα μιας υγιούς οικογένειας

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.
Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.
Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.
Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.
Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη
Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;
Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση
Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.
Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.
Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.
Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.
Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες
Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν. Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.
Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία
Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.
Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;
Και σ’ αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Συνάντησης» Εκδόσεις OPERA

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

Ποιο είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να δώσει ο πατέρας στα παιδιά του;

να είναι καλός με τη μητέρα του παιδιού του κι όχι τα παιχνίδια,τα υπόλοιπα υλικά αγαθά, οι βόλτες και τα ταξίδια… Αυτά είναι σημαντικά όταν εκπληρώνεται η προϋπόθεση της αγάπης προς τη μητέρα…Ευτυχισμένοι αυτοί οι Πατέρες που το κάνουν, ευτυχισμένα και τα παιδιά τους!

Για να δούμε στη συνέχεια τη συνέντευξη που παραχώρησε παρακάτω ο Ματθαίος Γιωσαφάτ  νευρολόγος –ψυχίατρος- παιδοψυχίατρος, με εκπαίδευση στην ψυχαναλυτική θεραπεία, στην ομαδική ανάλυση και στην Οικογενειακή Θεραπεία.

Κύριε Γιωσαφάτ, υπήρξατε καλός μπαμπάς με τη μοναχοκόρη σας;
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ ν’ απαντήσω εγώ σε αυτή την ερώτηση, παρά μόνο εκείνη. Θα σου ομολογήσω, όμως, ότι κάποια στιγμή τη ρώτησα. Ήμουν καλός πατέρας για σένα; Ήσουν πάρα πολύ καλός πατέρας … όταν σε έβλεπα, μου απάντησε.

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας πατέρας στο παιδί του;
Να είναι καλός με τη γυναίκα του. Με τη μητέρα του παιδιού του. Να την αγαπάει και να της το δείχνει. Μέσα από αυτό θα πάρει το καλύτερο και το παιδί. Η συζυγική δυσαρμονία δημιουργεί πολλά προβλήματα στα παιδιά, τόσο στην παιδική και εφηβική ηλικία αλλά και αργότερα, όταν γίνονται ενήλικες. Και δυστυχώς το 85% των ζευγαριών βιώνει συζυγική δυσαρμονία. Άρα μιλάμε για κάτι όχι και τόσο εύκολο όσο το διατυπώνω.

Πολλοί πάντως από τους σημερινούς μπαμπάδες συμμετέχουν στη φροντίδα του μωρού από την πρώτη στιγμή της γέννησής του. Είναι καλός ένας τέτοιος μπαμπάς;
Παλιότερα πιστεύαμε ότι είναι σημαντικό και γενικά καλό να συμμετέχει στη φροντίδα του μωρού ο μπαμπάς. Να το ταΐζει, να το νανουρίζει, να του αλλάζει πάνες. Κι εγώ άλλαζα πάνες. Σήμερα έχουμε αναθεωρήσει. Γνωρίσουμε ότι είναι πιο ευεργετικό για το παιδί να τα κάνει όλα αυτά μόνο η μητέρα, τουλάχιστον για τον πρώτο χρόνο ζωής. Έτσι το παιδί αναπτύσσει μία καλή σχέση ασφάλειας μαζί της, με το σημαντικό αυτό πρόσωπο, πράγμα που καθορίζει και τον τρόπο που θα κάνει σχέσεις αργότερα στη ζωή του. Είναι καλύτερα, επομένως, ο πατέρας σε αυτή τη φάση να προσφέρει υποστήριξη στη μητέρα σε όλα τα επίπεδα και ίσως λιγότερο σημαντικό ν’ αλλάζει πάνες. Φυσικά, καθώς μεγαλώνει το παιδί, χρειάζεται το ενδιαφέρον, την αποδοχή και τη στοργή και από τον πατέρα.
Οι σύγχρονοι μπαμπάδες είναι σίγουρα καλύτεροι από τους μπαμπάδες των παλαιότερων γενεών. Είναι πιο φροντιστικοί, πιο στοργικοί, εκφράζουν πιο άνετα τα συναισθήματα.

Τι είναι πιο σημαντικό; Το “μπράβο” του μπαμπά ή το “μπράβο” της μαμάς;
Και των δύο η ενθάρρυνση και υποστήριξη προς το παιδί είναι σημαντική. Για την κόρη ο έρωτας για τον μπαμπά ξεκινάει στα τρία και δεν τελειώνει ποτέ! Μεγαλώνοντας, όμως, για τον γιο ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία η επιβεβαίωση του πατέρα, καθώς καθορίζει την αυτοεκτίμηση του γιου του, το ποιος είναι και τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Αν δεν έχει εισπράξει την αποδοχή του πατέρα, είναι πολύ πιθανό να δυσκολευτεί πάνω σ’ αυτό.

Κι αν σου τύχει ένας δύσκολος μπαμπάς; Ένας π.χ. υπερπροστατευτικός ή νάρκισσος πατέρας ή όχι αρκετά υποστηρικτικός ή επικριτικός ή απόμακρος συναισθηματικά;
Τότε είναι δύσκολα τα πράγματα, επειδή επηρεάζεται η αυταξία σου και δυσκολεύεσαι να δεις ποιος είσαι πραγματικά ή ποιος θα ήθελες να είσαι. Υπάρχει, όμως, τρόπος να βγεις από αυτή τη θέση με σωστή βοήθεια. Η ψυχοθεραπεία βοηθάει πολύ πάνω σ’ αυτό.

Ποια είναι η άποψή σας για τους σύγχρονους μπαμπάδες;
Είναι σίγουρα καλύτεροι από τους μπαμπάδες των παλαιότερων γενεών. Είναι πιο φροντιστικοί, πιο στοργικοί, εκφράζουν πιο άνετα τα συναισθήματα. Με λίγα λόγια, είναι πιο θηλυκοί. Και όταν λέω πιο θηλυκοί, δεν εννοώ με την έννοια της ταυτότητας του φύλου. Εννοώ ότι έχουν στοιχεία πιο τρυφερά, που τα βλέπαμε παλιότερα μόνο στις γυναίκες μαμάδες. Όπως και οι γυναίκες σήμερα προβάλλουν σε πολλά επίπεδα πιο αντρικές συμπεριφορές. Είναι πιο δυναμικές για παράδειγμα. Αυτή η υιοθέτηση τυπικών χαρακτηριστικών συμπεριφοράς του αντίθετου φύλου δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό.

Η πατρότητα κάνει καλό σε έναν άνδρα;
Ένας άνδρας ολοκληρώνεται, όταν γίνεται πατέρας. Βιολογικά ξέρουμε ότι το επιβάλει το γενετήσιο ένστικτο της αναπαραγωγής. Το να επιδιώξει να ”σπείρει” απογόνους είναι ο μόνος τρόπος για να μεταβιβάσει τα γονίδια του και να διασφαλίσει την αθανασία του. Σε ψυχολογικό επίπεδο, όμως, η πατρότητα είναι αλήθεια ότι ωριμάζει τον άνδρα. Είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που τον ωριμάζει. Ο άνδρας σταματά να είναι παιδί από τη στιγμή που θα γίνει μπαμπάς.

Τι άλλο κερδίζει ένας άνδρας, όταν γίνεται μπαμπάς;
Μαθαίνει να αγαπάει ουσιαστικά. Σε καμία άλλη σχέση δεν μπορεί να το μάθει αυτό. Σίγουρα όχι στην ερωτική, όπως νομίζουν κάποιοι. Μόνο μέσα από τη σχέση με το παιδί του, του δίνεται η ευκαιρία να μάθει να αγαπάει πραγματικά.

Και για τους άνδρες που διστάζουν ή δε θέλουν να αποκτήσουν παιδιά; Τι έχετε να πείτε;
Κάποιοι μπορεί να έχουν αφιερωθεί ολοκληρωτικά σε έναν σκοπό ή σε κάτι που τους γεμίζει και γι’ αυτό δε θέλουν ή νιώθουν ότι δε χρειάζονται παιδιά. Είναι γεμάτοι. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που φοβούνται τις ευθύνες, ανησυχούν ότι θα σκλαβωθούν από τις γονικές υποχρεώσεις και παραμένουν αιώνια παιδιά.
Μόνο μέσα από τη σχέση με το παιδί του, δίνεται η ευκαιρία σε έναν άντρα να μάθει να αγαπάει πραγματικά.

Καθυστερούν γενικά οι άνδρες να γίνουν μπαμπάδες … έτσι δεν είναι;

Ναι, αλλά ούτε αυτό είναι απαραίτητα κακό. Για έναν άνδρα είναι σημαντική πρώτα η επαγγελματική αποκατάσταση και μετά η σχέση. Ενώ για τις γυναίκες ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Είναι πρώτα η σχέση που έχει σημασία και μετά η επαγγελματική αποκατάσταση. Η αλήθεια πάντως είναι ότι η καλύτερη ηλικία, για να γίνει μπαμπάς ένας άνδρας, είναι γύρω στα 40. Γιατί τότε είναι που του ταιριάζει περισσότερο η συντροφικότητα. Οπότε, εφόσον μπορεί να είναι καλύτερος σύντροφος ένας άνδρας, αυξάνονται και οι πιθανότητες να είναι και καλύτερος πατέρας. Δυστυχώς αυτές οι ηλικίες μπορεί να συμπέσουν με την κρίση της μέσης ηλικίας. Η ηλικιακή κρίση μπορεί να επηρεάσει τόσο πολύ έναν άνδρα, ώστε να κάνει σημαντικές ανατροπές. Να χωρίσει, να αναζητήσει άλλη σύντροφο, να κάνει άλλα παιδιά, να γυρίσει σελίδα στη ζωή του. Οπότε το να πεις ότι είναι προτιμότερο ένας άνδρας να γίνει πατέρας σ’ αυτή την ηλικία δεν είναι μια συνταγή που εξασφαλίζει επιτυχία.

Υπάρχει τέλειος μπαμπάς;
Δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει και τέλεια μαμά. Κι όταν δεχόμαστε και ως παιδιά και ως γονείς ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Στόχος ενός άνδρα, όταν γίνει πατέρας, και μιας γυναίκας, όταν γίνεται μητέρα, πρέπει να είναι να εξελιχθούν σε αρκετά καλούς γονείς. Το πρόβλημα όμως είναι ότι πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως είναι τέλειοι ως γονείς και προσπαθούν να πείσουν και τους άλλους και ιδιαίτερα τα παιδιά τους γι’ αυτό.
Η συνειδητοποίηση ότι δεν είναι ή δεν μπορεί να είναι τέλειος ένας γονιός είναι ένα πρώτο βήμα, για να εξελιχθεί σε έναν αρκετά καλό μπαμπά ή αρκετά καλή μαμά. Μια αρκετά καλή μαμά κι ένας αρκετά καλός μπαμπάς είναι σημαντική υπόθεση. Το αρκετά καλό είναι κάτι πάρα πολύ καλό στην περίπτωση αυτή.

Πηγή: Dinfo

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Σκέψεις

Ο Δεκάλογος της…σοφίας

Να στέκεσαι:

  1. Στους άλλους χαμογελαστός και καλόκαρδος.
  2. Στον εαυτό σου αυστηρός και προσεκτικός.
  3. Στην ανάγκη γενναίος και ψύχραιμος.
  4. Στην βιοπάλη πρόσχαρος και αισιόδοξος.
  5. Στις αντιξοότητες απτόητος και πιστός στον Θεό.
  6. Στις αρχές σου και στις πεποιθήσεις σου εδραίος.
  7. Στις μικρότητες αγέρωχος και αδιάφορος.
  8. Στους ευτελείς στάσου γενναιόψυχος με αγάπη.
  9. Όταν σε χειροκροτούν και σε κολακεύουν απαθής.
  10. Όταν σφυρίζουν γύρω σου οι μανιασμένοι άνεμοι του κακού στάσου ασάλευτος πιασμένος από τον Σταυρό του Χριστού μας. Αρχιμ.Αθαν.Μισσιος askitikon.eu
Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία

Η Αθηνά χάθηκε στο πάρκο!

Τι θα κάνει ένα παιδί όταν χαθεί; Πώς πρέπει να αντιδράσει; Τι πρέπει να γνωρίζει; Οι γονείς τι πρέπει να κάνουν; Πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά που έχουν χαθεί όταν τα πλησιάζει κάποιος γνωστός, οικογενειακός φίλος, συγγενής ή και δάσκαλος;;;;

Η Αθηνά χάθηκε στο πάρκο, μια δημιουργία – παραγωγή του www.juniorsclub.gr

Photo by Kaboompics .com on Pexels.com


Η ταινία δημιουργήθηκε για να διδάξουμε στα παιδιά:
-Πώς θα θυμούνται το τηλέφωνο της μαμάς και του μπαμπά
-Πώς θα θυμούνται τη διεύθυνση του σπιτιού τους
-Τι πρέπει να ξέρουν όταν βρίσκονται εκτός σπιτιού με τους γονείς ή κάποιον άλλον συγγενή
-Πώς θα αντιδράσουν αν χαθούν από τους γονείς τους σε εξωτερικό χώρο
-Πώς θα μάθουν και θα θυμούνται τηλέφωνα (αστυνομίας, πυροσβεστικής, ΕΚΑΒ)
-Τι θα πρέπει να κάνουν όταν τους προσεγγίσει και τους πει ότι θα τα βοηθήσει κάποιος γνωστός ή συγγενής, ενώ έχουν χαθεί από τη μαμά ή τον μπαμπά τους

Δείτε και το τρέιλερ της πρώτης παιδικής ταινίας κινουμένων σχεδίων

Για την υλοποίηση της ταινίας συνεργάστηκαν: 

  • Ελένη Βασιλοπούλου, Δημοσιογράφος – Διευθύντρια www,juniorsclub.gr και Υπεύθυνη προγραμμάτων STAY SAFE RKM – Υπεύθυνη για την ταινία Κινουμένων Σχεδίων
  • Κέλλυ Ιωάννου, Διευθύντρια Διεθνούς Ινστιτούτου  Κυβερνοασφάλειας (CSI Ιnstitute)- Κλινική Εγκληματολόγος & Τrauma Coach
  • Γιώργος Μιμμής, Υπεύθυνος σε θέματα ασφαλείας – Εκπαιδευτής αυτοάμυνας Raptor Krav Maga
  • Αμάντα Τσουτσάνη, Κοινωνική Λειτουργός – Επιμελήτρια Ανηλίκων 
  • Κατερίνα Βασιλοπούλου, Νηπιαγωγός – Ειδική Παιδαγωγός MSc
  • Χρήστος Παπαμέτης, ειδικός στα γραφικά – εφέ  
  • Πρωταγωνιστούν τα παιδιά: Μαριλένα Χαντζή 5 ετών και Δημήτρης Κωλέτης 10 ετών